Χριστούγεννα χωρίς σπίτι: Πώς μια πολύτεκνη οικογένεια έχασε την πρώτη της κατοικία για χρέος 30.000 ευρώ

 επιμέλεια medlabnews.gr iatrikanea,

Παραμονές Χριστουγέννων. Τα φώτα στα μπαλκόνια ανάβουν, τα παιδιά γράφουν γράμματα στον Άγιο Βασίλη και τα σπίτια γεμίζουν μυρωδιές από μελομακάρονα. Όχι όμως όλα τα σπίτια.

Για μια πολύτεκνη οικογένεια στην Αττική, τα φετινά Χριστούγεννα δεν θα έχουν τραπέζι, ούτε δέντρο, ούτε στέγη. Θα έχουν χαρτιά. Δικαστικά έγγραφα. Επιταγές. Αποφάσεις. Και μια πόρτα που έκλεισε οριστικά.

Η πρώτη κατοικία τους χάθηκε σε πλειστηριασμό για μια οφειλή περίπου 30.000 ευρώ.

Το “χρέος” και το σπίτι

Δεν πρόκειται για πολυτελή βίλα.

Δεν πρόκειται για επενδυτικό ακίνητο.

Πρόκειται για την πρώτη και μοναδική κατοικία μιας οικογένειας με παιδιά, όπου μεγάλωσαν, πήγαν σχολείο, έκαναν όνειρα.

Η οφειλή ήταν υπαρκτή.

Η απόγνωση, όμως, ήταν μεγαλύτερη.

Παρά τις προσπάθειες ρύθμισης, παρά τις προτάσεις αποπληρωμής, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν άλλα μέσα αναγκαστικής εκτέλεσης λιγότερο επαχθή, επιλέχθηκε το πιο ακραίο: ο πλειστηριασμός του σπιτιού.

Χριστουγεννιάτικη έξωση

Λίγες ημέρες πριν τις γιορτές, η οικογένεια ενημερώθηκε ότι πρέπει να φύγει.

Όχι “κάποτε”.

Όχι “μετά τις γιορτές”.

Τώρα.

Τα παιδιά ρωτούσαν:

«Πού θα πάμε;»

Και οι γονείς δεν είχαν απάντηση.

Ο πατέρας βρίσκεται πλέον σε κατάσταση ψυχολογικής κατάρρευσης. Άνεργος, χωρίς σπίτι, χωρίς βεβαιότητα για το αύριο. Η μητέρα προσπαθεί να κρατήσει τα παιδιά όρθια, όταν η ίδια δεν μπορεί να σταθεί.

Νόμιμο, αλλά είναι δίκαιο;

Το ερώτημα δεν είναι αν η διαδικασία ήταν “τυπικά νόμιμη”.

Το ερώτημα είναι αν ήταν ηθικά και κοινωνικά αποδεκτή.

Σε μια χώρα που:

δηλώνει ότι προστατεύει την οικογένεια,

μιλά για κοινωνική συνοχή

επικαλείται την ευαλωτότητα,

πώς είναι δυνατόν:

👉 να χάνεται πρώτη κατοικία πολύτεκνης οικογένειας για 30.000 ευρώ,

👉 εν μέσω Χριστουγέννων,

👉 χωρίς ουσιαστική κρατική ή κοινωνική παρέμβαση;

Όταν το σύστημα συνθλίβει τον άνθρωπο

Ο πλειστηριασμός δεν είναι απλώς μια οικονομική πράξη.

Είναι αφαίρεση ζωής, μνήμης και αξιοπρέπειας.

Το σπίτι δεν είναι “ακίνητο”.

Είναι:

το δωμάτιο του παιδιού,

το τραπέζι της Κυριακής,

το καταφύγιο στις δύσκολες μέρες.

Και αυτό το καταφύγιο χάθηκε.

Ένα ερώτημα που βαραίνει όλους μας

Αν τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αγάπης,

αν είναι η γιορτή της οικογένειας,

αν είναι η γιορτή της ελπίδας,

τότε ποιο είναι το νόημά τους, όταν μια πολύτεκνη οικογένεια κοιμάται χωρίς σπίτι, επειδή χρωστούσε 30.000 ευρώ;

Σήμερα είναι αυτοί.

Αύριο μπορεί να είναι οποιοσδήποτε

Και τότε, τα φώτα των Χριστουγέννων θα μοιάζουν απλώς ειρωνικά.