Πακιστάν: 470 γυναίκες δολοφονήθηκαν για λόγους «τιμής» – Πατέρες, αδέρφια και συγγενείς πίσω από τα εγκλήματα

medlabnews.gr  

Σοκ προκαλούν τα νέα στοιχεία από το Πακιστάν για τις λεγόμενες δολοφονίες «τιμής», ένα από τα πιο σκοτεινά πρόσωπα της έμφυλης βίας στη χώρα.

Σύμφωνα με στοιχεία που αποδίδονται στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πακιστάν, το 2025 καταγράφηκαν 470 δολοφονίες γυναικών για λόγους “τιμής”, ενώ συνολικά τα περιστατικά έμφυλης βίας αυξήθηκαν κατά 25%. Στην ίδια καταγραφή αναφέρονται επίσης 1.332 γυναίκες που σκοτώθηκαν σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, 3.815 υποθέσεις βιασμού και 2.586 περιστατικά διαδικτυακής παρενόχλησης κατά γυναικών.

Τα εγκλήματα «τιμής» στο Πακιστάν αφορούν συνήθως γυναίκες που θεωρείται ότι «ντρόπιασαν» την οικογένεια, επειδή επέλεξαν σύντροφο, αρνήθηκαν γάμο, ζήτησαν διαζύγιο, εμφανίστηκαν σε φωτογραφία ή βίντεο, χρησιμοποίησαν κοινωνικά δίκτυα ή απλώς αμφισβήτησαν τις επιταγές της οικογένειας. Οι δράστες είναι συχνά πατέρες, αδέρφια, θείοι ή άλλοι στενοί συγγενείς.

Η αύξηση είναι σημαντική. Το 2024 είχαν αναφερθεί τουλάχιστον 405 τέτοιες δολοφονίες, ενώ το 2023 είχαν αναφερθεί 226 γυναίκες θύματα, σύμφωνα με στοιχεία που επικαλέστηκαν διεθνή μέσα και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, η αύξηση από τις 405 υποθέσεις του 2024 στις 470 του 2025 αντιστοιχεί περίπου σε 16%.

Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων προειδοποιούν, ωστόσο, ότι οι πραγματικοί αριθμοί είναι πιθανότατα πολύ υψηλότεροι. Πολλές υποθέσεις δεν καταγγέλλονται ποτέ, είτε επειδή η ίδια η οικογένεια συγκαλύπτει το έγκλημα είτε επειδή τοπικά συμβούλια, φυλετικές δομές και κοινωνικές πιέσεις αποτρέπουν την προσφυγή στη Δικαιοσύνη.

Χαρακτηριστική ήταν η υπόθεση στο Μπαλουχιστάν, όπου ζευγάρι που είχε παντρευτεί χωρίς την έγκριση των οικογενειών του δολοφονήθηκε, με το βίντεο της εκτέλεσης να προκαλεί διεθνή κατακραυγή. Οι αρχές συνέλαβαν υπόπτους μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο, γεγονός που ανέδειξε για ακόμη μία φορά ότι πολλές υποθέσεις κινητοποιούν τις αρχές μόνο όταν πάρουν μεγάλη δημοσιότητα.

Παρότι το Πακιστάν έχει θεσπίσει νόμους κατά των εγκλημάτων «τιμής», η εφαρμογή τους παραμένει προβληματική. Η Amnesty International έχει επανειλημμένα ζητήσει τον τερματισμό της ατιμωρησίας, επισημαίνοντας ότι οι άτυπες φυλετικές δομές και τα τοπικά συμβούλια εξακολουθούν να παίζουν ρόλο σε τέτοιες υποθέσεις.

Η Human Rights Watch εκτιμά ότι περίπου 1.000 γυναίκες δολοφονούνται κάθε χρόνο στο Πακιστάν σε εγκλήματα που συνδέονται με την έννοια της «τιμής», ενώ επισημαίνει ότι η βία κατά γυναικών και κοριτσιών παραμένει σοβαρό και διαρκές πρόβλημα στη χώρα.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο ο αριθμός των θυμάτων. Είναι ότι πίσω από πολλές από αυτές τις δολοφονίες βρίσκονται οι ίδιοι οι άνθρωποι που θα έπρεπε να προστατεύουν τα θύματα: η οικογένεια.

Πρωτομαγιά και μαγιάτικο στεφάνι: έθιμα, συμβολισμοί και παραδόσεις από όλη την Ελλάδα

medlabnews.gr iatrikanea

Η Πρωτομαγιά δεν είναι μόνο μια ανοιξιάτικη έξοδος ή μια σύγχρονη αργία, αλλά μια γιορτή με πολύ παλιές ρίζες που συνδέεται με την αναγέννηση της φύσης, τη γονιμότητα και την προστασία του σπιτιού. Το άρθρο εξηγεί τι συμβολίζει η Πρωτομαγιά, πώς καθιερώθηκε το μαγιάτικο στεφάνι και ποια παραδοσιακά έθιμα επιβιώνουν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. 

Ο μαγεμένος Μάης

Η Πρωτομαγιά ανοιξιάτικη γιορτή, πολύ πριν γίνει εργατική γιορτή, κοντά πάντοτε στο Πάσχα, συνδυάζει αρχέγονα λατρευτικά στοιχεία που σχετίζονται με τη λατρεία των νεκρών (Λεμούρια, Ροζάρια) και την αναγέννηση της φύσης. Θεωρείται παρετυμολογικά ευνοϊκή για τα μάγια, όπως και ολόκληρος ο μήνας Μάιος.

Το μαγιάτικο στεφάνι

Το στεφάνι που πλέκεται την παραμονή της Πρωτομαγιάς είναι το μοναδικό σχεδόν έθιμο, που εξακολουθεί να μας δένει με την παραδοσιακή πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες πλούσια σε εκδηλώσεις σε παλιότερες εποχές. Το στεφάνι κατασκευαζόταν με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κρανιάς ή κλήματος και στολιζόταν με λουλούδια και θαλερά κλαδιά από καρποφόρα δέντρα (αμυγδαλιά με αμύγδαλο, συκιά με τα σύκα, ροδιά με ρόδι ) αλλά και στάχυα από σιτάρι και κριθάρι, κρεμμύδι και σκόρδο για το μάτι.

Η χρησιμοποίηση πρασινάδας και όχι τόσο λουλουδιών με σκοπό τη μετάδοση της θαλερότητας και της γονιμότητάς τους στον άνθρωπο είναι το κύριο χαρακτηριστικό των μαγιάτικων συνηθειών. Στον αγροτικό μάλιστα χώρο δεν ήταν απαραίτητο το πλέξιμο στεφανιών αλλά η τοποθέτηση πάνω από την πόρτα του σπιτιού δέσμης από χλωρά κλαδιά  ελιάς, συκιάς, νερατζιάς, πορτοκαλιάς κ.ά.  μαζί με λουλούδια. Απαραίτητη ήταν η ύπαρξη μεταξύ των λουλουδιών και χλωρών κλαδιών φυτών αποτρεπτικών του κακού, όπως  τσουκνίδα, σκόρδο, δαιμοναριά, αγκάθια. Σε ορισμένες περιοχές οι μαγικές ενέργειες για υγεία συνοδεύονται από ομαδικές εκδηλώσεις, όπως αγερμούς (παιδιά στεφανωμένα με λουλούδια και κρατώντας κλαδιά καρποφόρων δένδρων έλεγαν τραγούδια του Μάη:

Μάη, Μάη χρυσομάη,
τι μας άργησες;
να μας φέρεις τα λουλούδια
και την άνοιξη;
ή
Μάη, Μάη δροσερέ κι Απρίλη λουλουδάτε (με τα ρόδα)  κ.ά.

Στην Κέρκυρα για παράδειγμα περιέφεραν κορμό τρυφερού κυπαρισσιού στολισμένου με λουλούδια, μαντήλια, κορδέλες και φρούτα της εποχής (μούσμουλα) και χορταρικά. Αυτό ήταν το μαγιόξυλο .

Η Πρωτομαγιά είναι εθιμικά μια από τις δημοφιλέστερες γιορτές του ελληνικού λαού ιδιαίτερα στο βορειοελλαδικό χώρο. Ο βαρύς χειμώνας, ο οποίος συνήθως επικρατεί στη Μακεδονία και κυρίως στην κατ’ εξοχήν ορεινή περιοχή της, με τις πολλές βροχές, τα χιόνια, τον παγετό, το δυνατό κρύο και τις ομίχλες, κάνει εντονότερη την προσδοκία της άνοιξης και του καλοκαιριού. Έτσι την Πρωτομαγιά γιορτάζεται χαρακτηριστικά και πανηγυρικά η βελτίωση του καιρού, η επικράτηση της άνοιξης και η επικείμενη έλευση του καλοκαιριού, η αναγέννηση προπαντός της φύσης.

Η Πρωτομαγιά στη Δυτική Μακεδονία συνδέεται με ποικίλα έθιμα γονιμικού  κυρίως χαρακτήρα, και τραγούδια. Έτσι, στη Βλάστη Κοζάνης πρωΐ πρωΐ αδειάζουν  τα αγγεία και φέρνουν φρέσκο νερό από τη βρύση. Τα παιδιά κόβουν κλάδους οξυάς και τους φέρνουν στους γύρω από το χωριό λόφους, όπου κυρίως τα κορίτσια  στήνουν χορούς, « πιάνοντας το Μάη». Στολίζουν τις μέσες τους με λυγαριές, για να μην τους πονάει  τον Ιούνιο στον θερισμό. Στο Τσακνοχώρι Βοϊου στολίζουν τις πόρτες των σπιτιών με πρασινάδες, ενώ στη Γαλατινή κρεμούν στη βρύση ένα πράσινο κλαδί και τρώνε κάτι πρωΐ - πρωΐ, για να « μην τους τσακίσ΄ ο κούκος».

Στην πόλη της Φλώρινας πρωϊ ανεβαίνουν στον  λόφο του Αγίου Παντελεήμονα και συναγωνίζονται ποιος θα μαζέψει πρώτος λουλούδια, να φτιάξουν στεφάνια που στεφανώνονται οι ίδιοι και φροντίζουν και να τα κρεμάσουν πρώτοι στην εξώπορτα του σπιτιού τους και να πιάσουν πρώτοι τον Μάη, για το καλό, για γούρι. Εκεί στον λόφο οι Φλωρινιώτες παραδοσιακά μέχρι σήμερα χαίρονται τη φύση, χορεύουν και τραγουδούν. Επικαλούνται επίσης τον άγιο Ιερεμία, που γιορτάζει τη Πρωτομαγιά, για να φύγουν από τα σπίτια τους ποντίκια, φίδια κλπ. με την έλευση του Μάη. Έτσι χτυπώντας τον μασά, ένα μέλος της οικογένειας, γυρίζει την παραμονή όλο το σπίτι και τους βοηθητικούς χώρους του φωνάζει μεταξύ άλλων: «Γιερεμία, συντελεία στα ποντίκια ( ή στα φίδια κλπ. )», ή «φύγετε γάτες, φίδια, ποντίκια, γιατί έρχεται ο Μάης ».

Και στα τραγούδια της Πρωτομαγιάς οι κάτοικοι της Δυτικής Μακεδονίας θεωρούν τον Μάη ως τον κατ’ εξοχήν μήνα της άνοιξης και τον προπομπό του καλοκαιριού. Έτσι το παρακάτω πολύ γνωστό και ευρύτατα διαδεδομένο τραγούδι το τραγουδούν την Πρωτομαγιά στην Κοζάνη και αλλού, όταν οι οικογένειες γυρίζουν στολισμένες με πρασινολούλουδα από την εξοχή. Είναι η εποχή που με τη βελτίωση του καιρού είναι πλέον εφικτά τα μακρινά ταξίδια και η επιστροφή των ξενιτεμένων στο γενέθλιο τόπο τους:

Τώρα Μαγιά, τώρα δροσιά, τώρα το καλοκαίρι,

Τώρα φουντώνουν τα κλαριά και βγάζ΄ η γη χορτάρι,

τώρα κι ο ξένος βούλεται να πάγει στα δικά του.

Νύχτα σελώνει τ’ άλογο, νύχτα το καλιγώνει.

Βάζει τα πέταλα αργυρά, καρφιά μαλαματένια.

Βάζει τα φτερνιστήρια του, ζώνει κι του σπαθί του

Κι η κόρη που τον αγαπά κρατεί κερί και φέγγει.

Με το ‘να χέρι το κερί, με τ’ άλλο το ποτήρι

κι όσα ποτήρια τον κερνά, τόσες βουλές του λέει:

- Πάρε μ΄, αφέντη μ΄, πάρε με κι εμένανε κοντά σου,

να μαγειρεύω να δειπνάς, να στρώνω να κοιμάσαι,

να γίνω κι ασημόκουπα να πίνεις το κρασί σου.

Εσύ να πίνεις το κρασί κι εγώ να λάμπω μέσα.

- Κει που πηγαίνω, κόρη μου, γυναίκες δεν διαβαίνουν,

Κει ’ναι λύκοι στα βουνά και κλέφτες στα ντερβένια

κι εσένα παίρνουν, κόρη μου, κι εμένα με σκλαβώνουν.

Σε χορευτικό τραγούδι ακολουθεί παραλλαγή του από τον Πελεκάνο Βοϊου, ο λαός εκδηλώνει την προσμονή του για τον Μάη και την άνοιξη που φέρνει:

Μάη, Μάη , χρυσομάη, τι μας άργησες και δεν φάνηκες,

να μας φέρεις τα λουλούδια και την άνοιξη;

Λούσου κι άλλαξε, μπεΐνα, κοντά μου πλάγιασε.

Για ’τος, για ’τος από πέρα, με τριαντάφυλλα, με καρόφυλλα.

Σε άλλο τραγούδι, πολύ διαδεδομένο επίσης στον δυτικομακεδονικό χώρο, ο Μάης θεωρείται  ο μήνας, που παράλληλα με το ξύπνημα της φύσης μετά τη βαρυχειμωνιά, προκαλεί διέγερση ερωτικών αισθημάτων, γι’ αυτό και διατυπώνονται σχετικές συμβουλές. Άλλωστε γενικότερα ο Μάης, καθώς έχει συνδεθεί παρετυμολογικά με τη μαγεία, είναι  μήνας συνδεδεμένος με ποικίλες προλήψεις και δεισιδαιμονίες.

Κι εμείς το Μάη τον ξέρουμε πως είναι σκανταλιάρης,

που σκανταλίζει όμορφες χήρες και μαυρομάτες !

Το Μάη κρασί μην πίνετε, όξω μην κοιμηθείτε.

Τρία παιδιά παλάβωσαν και πήραν τα σοκάκια.

Σέρνουν ψωμί για τα σκυλιά και κρέας για τ’ αγρίμια,

σέρνουν κι αγαποβότανο γι΄ αυτές τις μαυρομάτες.

Στο παρακάτω τραγούδι από τα πολλά σχετικά της επαρχίας Βοϊου Κοζάνης, διατυπώνονται οι προσδοκίες όχι  μόνο του ανθρώπου, αλλά και των άλλων ζωντανών οργανισμών, από τον όμορφο μήνα της άνοιξης, που στ΄ όνομά του εξυμνούνται οι ομορφιές της φύσης και της ζωής:

Απρίλη, Απρίλη δροσερέ, Μάη καμαρωμένε,

σε μήνυσαν, Μάη μου, τα πρόβατα ν΄ αξιώνεις ( = αυξάνεις ) τα χορτάρια,

Σε μήνυσαν οι όμορφες ν΄ αξιώνεις τα λουλούδια,

σε μήνυσαν και τα πουλιά της άνοιξης τ΄ αηδόνια

ν΄ αξιώνεις τα κοντά κλαδιά και τα ψιλά δενδράκια.

Την ίδια μέρα οι γυναίκες συνηθίζουν να συγκεντρώνουν τα χόρτα που χρησιμοποιούν για τα φάρμακα (βότανα) και να βγάζουν το ασπρόχωμα ή ασημόχωμα που προορίζεται για λούσιμο όλο το χρόνο. Πιστεύουν ότι έτσι η ψώρα και οι λειχήνες εξαλείφονται. Μάλιστα η εξαγωγή του χώματος  αυτού από συγκεκριμένο σημείο γινόταν με συμμετοχή πολλών γυναικών μαζί και με τραγούδια.

Ο σεβασμός προς τους νεκρούς, οι οποίοι ευρίσκονται ακόμη πάνω στη γη και ετοιμάζονται να ξαναμπούν στους τάφους οδηγεί τις γυναίκες στα νεκροταφεία προκειμένου να καθαρίσουν τους τάφους από τα χόρτα, να τους ασβεστώσουν και να τους περιποιηθούν, να ανάψουν κεριά και όταν γυρίσουν στα σπίτια να φτιάσουν πίττα που μοιράζουν στη γειτονιά και στους φτωχούς για συχώριο.

Στον καταραμένο τόπο το Μάη χαλαζώνει......

Το χαλάζι, όπως είναι γνωστό, προκαλεί μεγάλες καταστροφές στη γεωργική  παραγωγή, όταν μάλιστα πέφτει την εποχή που  ανθίζουν τα φυτά (αμπέλια, δέντρα) ή ωριμάζουν οι καρποί τους. Αυτός είναι και  ο λόγος που ο γεωργός το θεωρεί κατάρα και θεομηνία, όπως εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς από σχετικές παροιμίες και παροιμιώδεις εκφράσεις π.χ. «στον καταραμένο τόπο το Μάη μήνα χαλάζι ρίχνει», «αντά ’πρεπε δεν έβρεχε κι ο  Μάης χαλαζώνει».

Ειδικότερα  ο λαός πιστεύει ότι με το χαλάζι εκδηλώνεται η οργή του θεού για κάποιο ηθικό παράπτωμα των ανθρώπων. Τέτοια παραπτώματα που μπορούν, σύμφωνα πάντοτε με τη λαϊκή αντίληψη, να προκαλέσουν χαλαζοθύελλα είναι πολλά. Αναφέρω ενδεικτικά την παραβίαση της αργίας ορισμένων εορτών, την εγκατάλειψη νόθου παιδιού, δοξασία  με πλατειά διάδοση σε χαλαζόπληκτες ελληνικές περιοχές αλλά και στον ευρωπαϊκό χώρο,  τον ανόσιο έρωτα μεταξύ συγγενών εξ αίματος, όπως συχνά  αναφέρεται στα δημοτικά μας τραγούδια, την εξωμοσία χριστιανού, τη φθορά εκκλησιαστικής – μοναστηριακής περιουσίας.

Ο  γεωργός για να αποφύγει την καταστροφή του μόχθου του ο γεωργός καταφεύγει στη μαγεία, στη θρησκεία  αλλά συνήθως και στα δύο  μαζί. Με τη βοήθεια της μαγείας επιχειρεί «να καταδέσει το χαλάζι», να το  «καρφώσει» και να το «γυρίσει πίσω» χρησιμοποιώντας μέσα και τους τρόπους, όπως πυροστιά, μαυρομάνικο μαχαίρι, κεριά και άνθη του Επιταφίου, κόκκινο αβγό του Πάσχα, επωδές, που χρησιμοποιεί, όπως είναι γνωστό, και σε άλλες περιστάσεις.

Άγιοι προστάτες από το χαλάζι

Τη βοήθεια της θρησκείας εξασφαλίζει με την αυστηρή τήρηση  της αργίας ορι-σμένων εορτών ή μνήμης αγίου, που θεωρείται προστάτης από το χαλάζι και θεωρεί την  παραβίασή της από  τις πιό σοβαρές αιτίες για τη χαλαζόπτωση. Έτσι π.χ. τηρούνται αυστηρά σαν αργίες από τους αμπελουργούς και τους κηπουρούς σ’όλες σχεδόν τις χαλαζόπληκτες περιοχές η Μεγάλη Πέμπτη, η Πέμπτη της Διακαινησίμου, η ημέρα της Αναλήψεως, της Πεντηκοστής. Αυτές τις ημέρες δεν πλένουν, δεν απλώνουν ρούχα, δεν λούζονται, δεν γνέθουν και δεν πηγαίνουν στο αμπέλι.

Άη Γιάννης ο Χαλαζιάς

Στην Κεντρική Ελλάδα «κρατούν την αργία του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου (8 Μαίου), που τον λένε μάλιστα «χαλαζιά», γιατί πιστεύουν ότι  ο άγιος «στέλνει το χαλάζι και καταστρέφει τα σπαρτά». Στη Μακεδονία την αργία του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας  Ελένης που «φυλάει από το χαλάζι. Το σηκώνει στο μανίκι της», ενώ στην περιοχή της Γορτυνίας τη γιορτή της Αγίας Τριάδας  και του Αγίου Αντωνίου.

Σε διάφορες άλλες περιοχές  καταφεύγουν σε αγίους που θεωρούνται γενκότερα προστάτες της βλαστήσεως από ασθένειες ή δυσμενείς καιρικές συνθήκες, όπως ο άγιος Τρύφων και ο Προφήτης Ηλίας ή τοπικούς αγίου, όπως ο άγιος  Αχίλλειος (Κόνιτσα),  ο Κοσμάς ο Αιτωλός (Ήπειρος), ο άγιος  Αρσένιος (Παραμυθιά Θεσπρωτίας). Ενώ όμως η λατρεία των αγίων που προαναφέρθηκαν είναι περιορισμένη τοπικά, η λατρεία του αγίου Χριστοφόρου, ως προστάτη από το χαλάζι, καλύπτει όλο το βορειοελληνικό χώρο, από την Ήπειρο μέχρι την Ανατολική Θράκη.

Ειδικότερα στην Ήπειρο πιστεύεται ότι ο άγιος Χριστόφορος «γυρίζ’ με το χαλάζ’ στον κόρφο», για αυτό και τηρούν την αργία της γιορτής του (9 του Μάη) με μεγάλη αυστηρό-τητα. «Έχ’ νι σκόλ’ όλοι, γιατί πεισμών’ ου άγιους». «...Επειδή πολλοί ζητούσι με εις πόλιν έχειν ή χώραν ή αγρόν, ή εν οιωδήποτε τόπω μη επέλθη αυτοίς εκεί, Δέσποτα, χάλαζα, μηδέ θυμός μηδέ αφορία αμπέλου, αλλ’ ει και ποτε ηδικούντο, απελθόντος μου εκείσε, φύλαξον τους τόπους αυτών, όπως ούτοι αφθόνως λαμβάνουσι τας αιτήσεις αυτών...» Του Αγίου Χριστοφόρου δε μπαίνουν στους κήπους και στα χωράφια, γιατί, αν δουλέψουν, «θα πέση χαλάζι και θα τους χαλάσει τη σοδειά» «Ο Αη Χριστόφορος, λένε, στέκεται με το χαλάζι στο χέρι» και αλλού πως το έχει στην ποδιά του το χαλάζι κι ίσια το ρίχνει, άμα εργαστείς στη γιορτή του».

Από την ίδια περιοχή προέρχεται μια παράδοση που αιτιολογεί την καθιέρωση της αργίας στις 9 Μαϊου: Όταν ακόμη η ημέρα δεν είχε καθιερωθεί ως αργία, θέλησε ο άγιος Χριστόφορος να παρουσιαστεί στο θεό και να παραπονεθεί, αλλά ο φύλακας άγγελος της Πύλης τον ρώτησε τί θέλει και μαθαίνοντας την αιτία τον συμβούλεψε: - Αφού δε σου κρατούν την ημέρα, χτύπα τους με λιθάρια από δω ψηλά. - Πού να βρω τα λιθάρια, εδώ δεν έχουμε, είπε ο άγιος. - Έχουμε το χαλάζι. Έτσι και έγινε. Επήρε το μεγαλύτερο χαλάζι χτύπησε τους γεωργούς και κατάστρεφε τους αγρούς και τους κήπους τους. Από τότε κρατούν την ημέρα αυτή» .

Στη Μακεδονία (περιοχή Πέλλης) «για να μη πέφτει χαλάζι και καταστρέφει τα σπαρτά, τα δέντρα - ακόμη και τα ζώα σκοτώνει - φυλάνε την ημέρα του αγίου Χριστοφόρου». Και στη Χαλκιδική «εκείνη την ημέρα οι γεωργοί δεν οργώνουν». Στο χωριό Καρπερό των Γρεβενών στις 9 Μαϊου η λειτουργία συνοδεύεται από δημοτελή θυσία και «εγκατόρυξη» (ταφή) των υπολειμμάτων από την από κοινού κατανάλωση του σφαγίου. «Συγκεντρώνονται οι κάτοικοι της περιοχής στο εξωκλήσι του Αγίου Χριστοφόρου και μετά τη λειτουργία θυσιάζουν ένα μαύρο αρνί. Η θυσία γίνεται σ’ ένα λάκκο κοντά στο άγιο βήμα, σκεπασμένο με μια πέτρα. Στο λάκκο αυτό χύνεται το αίμα, το δέρμα και τα κόκκαλα του αρνιού μετά από το κοινό τραπέζι».

Όταν υπάρχει κίνδυνος να πέσει χαλάζι μαζεύεται ο κόσμος στον άγιο Χριστόφορο. Έρχεται και ο παπάς. «Ανοίγουν και βγάζουν μερικά κόκκαλα από μέσα. Ο παπάς φέρνει την εικόνα του αγίου Χριστοφόρου. Την ακουμπάει πάνω στην πέτρα, ανάβει και μια λαμπάδα, διαβάζει την ευχή και το σύννεφο δια-λύεται». Η τελετή της εκταφής των οστών του θυσιασθέντος ζώου συνηθίζεται και σε περιπτώσεις ανομβρίας στην ίδια περιοχή. Τη γιορτή τηρούσαν και οι Τούρκοι... Στη Θράκη για τον ίδιο σκοπό και με την ίδια αυστηρότητα τηρούν την αργία του αγίου.

Στο Φανάρι Κομοτηνής «κάθε χρόνο στη γιορτή τ’ αποβραδύ έκαμναν αγρυπνία και την ώρα που έβγαινε τ’ άστρο, ο αυγερινός, ανέβαιναν έξω στα χωράφια κι έκαμναν δέησι να μη ρίχνει χαλάζι. Κείν’ τη μέρα δεν δούλευαν κι οι Τούρκοι του Γιαπατζή. Ρωτούσανε πότε ήτανε η γιορτή τ’ για να μη δουλέψουν».

Στην Κομοτηνή, τέλος, όπως αναφέρει ο Στίλπων Κυριακίδης, «του Χριστοφόρου δε δ’ λεύουν». Είνι για του χαλάζ’». Ο άγιος Χριστόφορος (250 περ. π.Χ.) ανήκει στους λαϊκούς μάρτυρες τόσο της Ανατολικής όσο και της Δυτικής Εκκλησίας και θεωρείται από το ελληνικό λαό καθώς και τους ευρωπαϊκούς λαούς προστάτης από διάφορες συμφορές, όπως είναι οι επιδημίες, η κακοκαιρία, τα ατυχήματα κ.ά. Η εικονογραφική παράδοση είναι διττή. Η μία τον θέλει Κυνοκέφαλο, επειδή ήταν πολύ όμορφος και παρακάλεσε το Θεό να τον κάνει άσχημο.

Η σύνδεσή του με τα απότομα καιρικά φαινόμενα, όπως είναι η χαλαζόπτωση, αποτελεί ενδεχομένως ένα στοιχείο για την συσχέτισή του με τους αιγυπτιακούς Κυνοκεφάλους δαίμονες. Στην απόδοση της ιδιότητας του προστάτη από το χαλάζι στον άγιο Χριστόφορο συνετέλεσε προφανώς η εποχή που γιορτάζει (9 Μαϊου) που θεωρείται η πιο κρίσιμη για τις επιπτώσεις της χαλαζόπτωσης στη γεωργική παραγωγή. Η άλλη παράδοση τον παριστάνει με κανονικά χαρακτηριστικά να κουβαλάει στον ώμο το Χριστό, τον οποίο περνάει από ένα ποτάμι (Χρι-στοφόρος).

Ως Χριστοφόρος είναι σήμερα ο προστάτης των αυτοκινητιστών. Στο εύλογο ερώτημα, γιατί η λατρεία του αγίου αυτού εντοπίζεται ειδικά στο Βόρειο Ελληνικό χώρο, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τη σχετική έρευνα τόσο σε έντυπα όσο και στο χειρόγραφο υλικό του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, και γιατί έχει τέτοια διάδοση σε σύγκριση με την περιορισμένη τοπικά λατρεία άλλων αγίων, την απάντηση δίνει η διάδοση της λατρείας του αγίου Χριστοφόρου στον βορειοελληνικό χώρο οφείλεται στις καιρικές συνθήκες που επικρατούν την εποχή της εορτής του αγίου ή σε τοπική λατρεία του αγίου, προερχομένη από τη Μ. Ασία (Καππαδοκία), που απλώθηκε στο χώρο αυτό, όπου επικρατούν οι ίδιες δυσμενείς συνθήκες κλίματος. Την υπόθεση αυτή ενισχύει και η παρουσία εικόνων του αγίου Χριστοφόρου σε ναούς των Μικρασιατών Ελλήνων προσφύγων στους τόπους όπου εγκαταστάθηκαν.

Στο ερώτημα εξ άλλου, γιατί αποδίδεται στον άγιο η ιδιότητα του προστάτη από το χαλάζι, η απάντηση θεωρούμε ότι δίδεται από τη διήγηση που υπάρχει στο συναξάριο του αγίου - που σώζεται σε κώδικα του ΙΑ΄ αιώνα - και απηχεί ασφαλώς παλαιότερη παράδοση, όπου αναφέρεται ότι ο άγιος σε προσευχή του προς τον θεό, όταν τον οδηγούσαν στο μαρτύριο είπε: «Κύριε, δος χάριν τω σώματί μου, ίνα πας ο έχων λείψανόν μου φανερώς δύναται δι αυτού απελαύνειν τους δαίμονας. Αλλά και επειδή πολλοί ζητούσι με εις πόλιν έχειν ή χώραν ή αγρόν, ή εν οιωδήποτε τόπω μη επέλθη αυτοίς εκεί, Δέσποτα, χάλαζα, μηδέ θυμός μηδέ αφορία αμπέλου, αλλ’ ει καί ποτε ηδικούντο, απελθόντος μου εκείσε, φύλαξον τους τόπους αυτών, όπως ούτοι αφθόνως λαμβάνουσι τας αιτήσεις αυτών... Και ήλθεν αυτώ φωνή εκ του ουρανού. Κατά το αίτημά σου έσται σοι, και ου μη λυπήσω σε έως του αιώνος. Και εν τούτω θαυμασθήσει..»

Οι Μάηδες στο Πήλιο...

Στο Πήλιο ο ερχομός του Μάη γιορταζόταν παλιότερα– και αναβίωσε κάποιες φορές από το 1957 και εξής στη Μακρινίτσα - με ιδιαίτερες εκδηλώσεις. Κατά μία περιγραφή, την παλαιότερη, του Ζωσιμά Εσφιγμενίτη το 1892 «Τη α΄ Μαϊου άγουσι τινές νουμηνίαν μετημφιεσμένοι και προσωπιδοφορημένοι όντες εν συνεταιρισμώ και συνοδεία δέκα έως δώδεκα, ων έκαστος φέρει ίδιον όνομα, ως ιατρός, γενίτσαρος, αράπης κτλ. Έχοντες μεθ’ εαυτών και νεανίαν τινά όλον κεκαλυμμένον δι’ ανθέων, όν ονομάζουσι « μαγιόπουλον» και περιερχόμενοι ανά τας οδούς και ρύμας του χωρίου άδουσι και χορεύουσιν επί προαιρετική αμοιβή.

Τα αδόμενα δε ιδιόρρυθμα άσματα εισί τάδε:

Μάη μου, Μάη δροσερέ κι Απρίλη λουλουδάτε,

Ο Μάης με τα τριαντάφυλλα κι Απρίλ’ς με τα λουλούδια,

Όλον τον κόσμο γέμουσι τ’ άθη και το λουλούδι,

Το νιόνε περικύκλουσες μες της κυράς την πόρτα.

Άνοιξε, πόρτα της κυράς, πόρτα της μαυρομάτας,

Να μπω να διώ τη λιγυρή, πώς στρώνει, πώς κοιμάται,

Πώς στρώνει στα τριαντάφυλλα, κοιμάται στα λουλούδια.

Πώς να την πω να σηκωθεί, πώς να την πω να κάτσει.

Να την ειπώ αγιόκλημα, το κλήμα κόμπους έχει,

Να την ειπώ τριαντάφυλλο κι από τ’ αγκάθι βγαίνει,

Να την ειπώ βασιλικό κι από τη μυρουδιά του.

Ακόμη: Αφέντη κι αφεντούτσικε, πέντε φορές αφέντη,

Λύσε τ(ο), αφέντη μ’, λύσε το, το χρυσομάντηλό σου,

Κι αν έχεις γρόσια δός μας τα, φλουργιά μη τα λυπάσαι,

Κι αν τα λυπάσαι τα φλουριά, δός μας δεκαπεντάρια.

Δός μας τα, αφέντη, δός μας τα, να πούμε για την υγειά σου,

Για την υγειά σ’, αφέντη μου, για την καλή χρονιά σου,

Να ζήσης χρόνους εκατό και να τους ξεπεράσεις,

Κι απ’ τους διακόσιους κι εμπροστά, ν’ ασπρίσεις, να γεράσεις,

Ν’ ασπρίσεις σαν τον Όλυμπο, σαν τ’ άσπρο περιστέρι. Και του χρόνου.

Το έθιμο έχει ζωγραφίσει στις αρχές του 20ού αιώνα ο λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, ενώ ο Γεώργιος Αδρακτάς κάνοντας λόγο για την σηροτροφία (καματερός) στο Πήλιο αναφέρεται στη συνήθεια των γυναικών για προληπτικούς λόγους «κατά την πρωτομαγιάν αποσπώσιν εκ του μάη ήτοι του παιδός, όστις εστολισμένος δι’ ανθέων χορεύει κατά την πρώτην του Μαϊου προ των οικιών υπό τον ήχον τυμπάνου, τεμάχιον ορμαθιάς από μαϊολούλουδα, ταύτα δε μετά χαράς κρεμώσιν εις την πρώτην σταντοσιάν, επειδή τούτο θεωρείται ως συντελεστικόν καλής εσοδείας».

Περιγραφή των Μάηδων στο Πήλιο μας δίνει το 1931 στη Νέα Εστία ο Γιάνης Κορδάτος. Μετά την αναβίωσή τους (1957) οι περιγραφές είναι πολλές (Κ. Λιάπης, Αποστολία Νάνου-Σκοτεινιώτη. Δ. Λαμπαδάρης, Κ. Καρυδάκης κ.ά.) και αφορούν σε όλα τα χωριά του Πηλίου.

Σύμφωνα με τις καταγεγραμμένες πληροφορίες ομάδες ανδρών ντυμένων με διάφορα ρούχα και προσωπίδες παράσταιναν τον αράπη, το γιατρό, το γέρο και τη γριά, τον φουστανελά, τον γενίτσαρο, τη χανούμισσα και στη μέση πάντοτε έναν νέο στολισμένο με λουλούδια, που κρατούσε ένα ξύλο στολισμένο επίσης με λουλούδια, το μαγιόξυλο. Η ομάδα συνοδευόταν από οργανοπαίχτες με ζουρνά, νταούλι, βιολί και περιερχόταν τα σπίτια και τα μαγαζιά και παρίστανε πως ο νέος πέθαινε και ο γιατρός με τη βοήθεια και της γριάς τον ξανάφερναν στη ζωή. Τραγουδούσαν και τα παραπάνω τραγούδια.

Ως προς τις λεπτομέρειες οι περιγραφές που διαθέτουμε διαφέρουν μεταξύ τους. Ωστόσο κοινό στοιχείο που χαρακτηρίζει το μαγικοθρησκευτικό δρώμενο του Πηλίου και το συνδέει με ανάλογα ανοιξιάτικα δρώμενα του ελληνικού χώρου (Ζαφείρης, Φουσκοδέντρι, «Πεθαμένος») είναι η συμβολική μιμική αναπαράσταση θανάτου και ανάστασης στο αποκορύφωμα της άνοιξης και στην αρχή της καρποφορίας. Όπως έχει γράψει για την παλιά « Αθηναϊκή Πρωτομαγιά » ο Δημ. Καμπούρογλους, η « η πρώτη Μαϊου συνεκέντρωσε την ελπίδα της βλαστήσεως, την χαράν της ανθίσεως και την αθανασίαν της καρπώσεως, εκπροσωπήσασα συμβολικώς και την άνοιξιν ολόκληρον».

*Η Δρ Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη, είναι τ. Διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών

kathimerini.gr

Διαβάστε επίσης

• Οι θεραπευτικές ιδιότητες των λουλουδιών. Βοηθούν στην κατάθλιψη, την κόπωση και στην ανάρρωση.
• Τριαντάφυλλο, κυνόροδο, ροδέλαιο με θεραπευτικές ιδιότητες για πονοκέφαλο, ζαλάδες, κατάθλιψη, πληγές, στομαχικούς πόνους

Πρώτη δημοσίευση: Μάιος 2017 — MEDLABNEWS.GR | Επιμέλεια: medlabnews.gr iatrikanea

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 11 Απριλίου 2026

8

Η Ιφιγένεια η εν Αυλίδι του Ευριπίδη στο Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος

medlabnews.gr iatrikanea

Η ομάδα Σημείο Μηδέν και ο σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος, μετά τις εξαιρετικά επιτυχημένες παρουσιάσεις, εντός και εκτός Ελλάδας, της Αντιγόνης του Σοφοκλή και των Περσών του Αισχύλου, συνεχίζουν την έρευνά τους στα θεμελιώδη κείμενα του αρχαίου δράματος, παρουσιάζοντας την πιο αινιγματική ίσως τραγωδία του αιρετικού τραγικού ποιητή Ευριπίδη, «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι».

Η παράσταση θα παρουσιάζεται στο Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος από την Παρασκευή 8 Μαΐου.

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίσαμε και το τραγικό βίωμα του πολέμου

Ο Ευριπίδης είναι σύγχρονός μας, γράφει εντός της εποχής μας, στον δικό μας καιρό της παρακμής, όπου το ανθρώπινο μέσα στον άνθρωπο κατακρημνίζεται στην άβυσσο της βαρβαρότητας των πολέμων, της αλλοίωσης κάθε έννοιας δημοκρατίας και της γενικευμένης βαρβαρότητας σε όλο το φάσμα της ζωής. Το κοίταγμα του Ευριπίδη είναι ωμό, σαρκαστικό, οργισμένο, δεν εξιδανικεύει, δεν συγχωρεί, δεν καθησυχάζει. Αντιθέτως, αποκαλύπτει τις στιβάδες των καταστροφών που συσσωρεύονται σε έναν κόσμο που ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω σε ένα ιδανικό ή ηρωικό παρελθόν, ούτε μπορεί να προχωρήσει προς ένα κάποιο μέλλον, εθελοτυφλώντας για την τωρινή του κατάστασή, όπου άνθρωποι και κυρίως παιδιά, μετατρέπονται, χωρίς κανένα έλεος, σε κρέας για κανόνια.

Στην “Ιφιγένεια η εν Αυλίδι” ο κόσμος βαδίζει στο χείλος της αβύσσου, χωρίς αέρα και χωρίς διέξοδο από τον παραλογισμό του επερχόμενου μεγάλου πολέμου. Από την αρχή κιόλας του έργου, βρισκόμαστε σε αυτή την αιχμή του χρόνου όπου ιερά έθιμα όπως η ικεσία, δομικές και βαθιά συμβολικές σχέσεις όπως η πατρότητα, σημαίνοντα ιδεώδη όπως η πατρίδα, που συνδέουν τον άνθρωπο με τον τόπο καταγωγής του, την ιστορική μνήμη και ένα συλλογικό αξιακό και ηθικό πεπρωμένο, διαβρώνονται, απομυθοποιούνται, καταρρέουν μπροστά στο βάρος της βουλιμίας των κυρίαρχων για πόλεμο, αίμα και εξουσία. Όμως, τι είναι ένας κόσμος που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την παιδοκτονία;

Πόσες Ιφιγένειες θα χρειαστεί να θυσιαστούν, με ή χωρίς το στοιχείο της εθελοθυσίας, ώστε η χειμαζόμενη ανθρωπότητα να πάψει να βλέπει τον εαυτό της στον σπασμένο καθρέφτη των αιματηρών πεδίων των μαχών; Και η δική μας, τραγικά μεταβατική εποχή, αυτά τα αγωνιώδη ερωτήματα δεν θέτει; Ο κόσμος όπως τον ξέρει ο Ευριπίδης τελειώνει με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Η τραγωδία “Ιφιγένεια η εν Αυλίδι” γράφεται μέσα στη δίνη του τέλους μιας εποχής.

Οι καλλιτέχνες, ευαίσθητοι δέκτες των δονήσεων των καιρών και των ψυχικών κλυδωνισμών των ανθρώπων, όταν ζουν σε περίοδο πολέμου, αναπόφευκτα, μεταμορφώνονται. Το εσωτερικό τοπίο ραγίζει, η σχέση με το υλικό γίνεται αγωνιώδης, η φαντασία κινείται σε δρόμους απρόβλεπτους και ταραγμένους, οι καταστροφές που συντελούνται αντανακλώνται στον εσωτερικό τους κόσμο, εμφανίζονται αισθήματα όπως η απόγνωση και ο θυμός, η αίσθηση μιας άνευ όρων και ορίων πνευματικής εξέγερσης απέναντι στο παράλογο της αιματοχυσίας και της ανθρωποθυσίας. Το βίωμα του πολέμου ωθεί τους καλλιτέχνες να αντιμετωπίσουν το υλικό τους χωρίς υπεκφυγές, τους ωθεί να αναζητούν τα άκρα των άκρων στις μορφές και τους τρόπους έκφρασης. Επιχειρούν το έργο τους να εγγραφεί στη μνήμη όσων έρθουν σε επαφή μαζί του.

Ωστόσο, η φάση της παρακμής δεν σηματοδοτεί το τέλος, αλλά την επώδυνη κυοφορία αυτού που δεν υπάρχει ακόμα. Το παλιό καταρρέει, δημιουργώντας τον απαραίτητο ζωτικό χώρο για να γεννηθεί κάτι εντελώς νέο. Ας μην το ξεχνάμε: η ελπίδα ανήκει σε αυτούς που δεν έχουν ελπίδα.

Σάββας Στρούμπος

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας

Σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος

Σκηνικά/Κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου

Μουσική: Ζήσης Σέγκλιας

Φωτισμοί: Κώστας Μπεθάνης

Σύμβουλος δραματουργίας: Ιωάννα Ρεμεδιάκη

Σύμβουλος θεατρολόγος: Μαρία Σικιτάνο

Κατασκευή κοστουμιών: Ελένη Χασιώτη

Κατασκευή σκηνικού: Απόστολος Ζερδεβάς

Μακιγιάζ: Βιργινία Τσιχλάκη

Υπεύθυνοι επικοινωνίας: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

Φωτογραφίες πρόβας: Άγγελος Χιλλ

ΔΙΑΝΟΜΗ

Ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά):

Έλλη Ιγγλίζ: Κλυταιμνήστρα

Άννα Κόπακα: Κορυφαία του χορού / Α’ Αγγελιοφόρος

Νίκος Ντάσης: Αγαμέμνων

Μυρτώ Ροζάκη: Ιφιγένεια

Γιάννης Σανιδάς: Πρεσβύτης/ Αχιλλέας/ Β’ Αγγελιοφόρος

Νίκος Ψυλάκης: Πρεσβύτης/ Μενέλαος/ Β’ Αγγελιοφόρος

Η παράσταση «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Περισσότερες πληροφορίες για την Ομάδα Σημείο Μηδέν, τους συντελεστές και τις παραστάσεις που έχει παρουσιάσει, μπορείτε να βρείτε στο www.simeiomiden.gr

Info:
Τοποθεσία: Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος (Λεωνίδου 12, Μεταξουργείο)
Παραστάσεις: Πρεμιέρα: Παρασκευή 8 Μαΐου 2026, ώρα: 21.00. Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00 & Κυριακή στις 20.00. Έως 7/6/26.
Διάρκεια: 90'
Πληροφορίες: Τηλ.: 210-3225207

Το εμβληματικό έργο «Με δύναμη από την Κηφισιά» στο Θέατρο Βρετάνια

medlabnews.gr

Ένα εμβληματικό έργο του νεοελληνικού θεάτρου, το διαχρονικό και βαθιά ανθρώπινο έργο των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά «Με δύναμη από την Κηφισιά», ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Βρετάνια. Μια από τις πιο ευφυείς νεοελληνικές κωμωδίες έρχεται με έναν θίασο-έκπληξη: τέσσερις χαρισματικές Ελληνίδες ηθοποιούς που αναλαμβάνουν να φωτίσουν με χιούμορ και συγκίνηση τους χαρακτηριστικούς ρόλους του έργου, σε σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλλου.

Οι Τάνια Τρύπη, Μαρίνα Καλογήρου, Μαρία Κωνσταντάκη και Τζένη Καζάκου ενσαρκώνουν τέσσερις γυναίκες, δεμένες με βαθιά φιλία που ονειρεύονται συνεχώς ένα ταξίδι, την ελευθερία, την επανεκκίνηση…

Τέσσερις γυναίκες. Ένα σπίτι.

Χθες, σήμερα, αύριο. Ο χρόνος κυλά, οι μνήμες επιστρέφουν και το μέλλον παραμένει ανοιχτό σαν ερώτημα.

Ένα ταξίδι γεμάτο όνειρα, διαλυμένα, ξεχασμένα, αλλά και πεισματικά ζωντανά.

Η απόγνωση συνυπάρχει με την ελπίδα. Το γέλιο εναλλάσσεται με το κλάμα.
Το χιούμορ γίνεται άμυνα και εξομολόγηση μαζί.

Η αγάπη.
Η φιλία.
Οι άντρες.

Και πάνω απ’ όλα, η ζωή — με τις αντιφάσεις της, τις απώλειες, τις μικρές νίκες και τη δύναμη που βρίσκουμε μέσα μας για να συνεχίσουμε.

Ένα έργο βαθιά ανθρώπινο, τρυφερό και αληθινό, που μιλά για τις γυναίκες μέσα από την Αλέκα, τη Φωτεινή, τη Μάρω και την Ηλέκτρα, κλείνοντας το μάτι και στον κόσμο των αντρών…

Ένα ελληνικό θεατρικό έργο για τη ζωή όπως πραγματικά είναι!

Πρωταγωνιστούν:

Τάνια Τρύπη, Μαρίνα Καλογήρου, Μαρία Κωνσταντάκη, Τζένη Καζάκου

Συντελεστές:

Κείμενο: Δημήτρης Κεχαϊδης – Ελένη Χαβιαρά

Σκηνοθεσία: Θέμις Μαρσέλλου

Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή

Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης

Μουσική επιμέλεια: Ιάσονας Γουάστωρ

Φωτογραφίες: Gridfox

Βοηθός σκηνοθέτη: Θοδωρής Γιαννόπουλος

Κατασκευές: Βασιλική Τσιλιγκρού

Επικοινωνία - προβολή: Μαρκέλλα Καζαμία

Οργάνωση παραγωγής: Δέσποινα Παπαδοπούλου

Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Κάρολου Παυλάκη

Θέατρο Βρετάνια

Πανεπιστημίου 7, Τηλ: 210 3221579

Ώρες ταμείου: 10:30 – 13:30 & 17:00 – 21:30 (από Τρίτη έως και Κυριακή)

Προπώληση

«Η αλεπού θα ξανάρθει»: Μία παράσταση της ομάδας κόσμοι από γάλα, στο ΨΝΑ Δαφνί

medlabnews.gr iatrikanea

Μετά από τα συνεχόμενα sold out το φθινόπωρο του 2025, η καθηλωτική site-specific εμπειρία «η αλεπού θα ξανάρθει» της ομάδας Κόσμοι από Γάλα επιστρέφει για τρία μόνο Σαββατοκύριακα, μέσα στον υποβλητικό χώρο του ΨΝΑ Δαφνί. Οι θεατές δεν παρακολουθούν απλώς — περιπλανώνται, ανακαλύπτουν και βυθίζονται σε μια ζωντανή αφήγηση που ξεδιπλώνεται γύρω τους.

Βασισμένη στη ζωή και το έργο του Δημήτρη Βρεττάκου, η παράσταση φωτίζει την εύθραυστη γραμμή ανάμεσα στη δημιουργία και την κατάρρευση, μετατρέποντας το Μποδοσάκειο Κτίριο σε έναν ζωντανό ποιητικό κόσμο. Κείμενα, εικόνες και ήχοι συνθέτουν μια εμπειρία έντονα συγκινητική και απρόβλεπτη — μια διαδρομή που δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο για κανέναν.

Ο Δημήτρης Βρεττάκος χημικός μηχανικός, ποιητής, ζωγράφος, αγαπημένος ανιψιός του Νικηφόρου Βρεττάκου και σίγουρα ένας ιδιαίτερα ευφυής και χαρισματικός άνθρωπος ο Δ. Βρεττάκος στις 10/10/1984 μετά από δύο απόπειρες αυτοκτονίας νοσηλεύεται για τρίτη φορά σε ψυχιατρική κλινική Το ιατρικό πόρισμα αναφέρει «καταθλιπτική συνδρομή μετά παρανοϊκών στοιχείων». Ξεκινά μια μακρά περίοδος νοσηλείας γεμάτη τόσο από έντονη καλλιτεχνική δημιουργία όσο και από υποτροπές. Αυτοκτονεί στις 6/2/1998 πέφτοντας στο φωταγωγό του διαμερίσματος στο οποίο διέμενε.

Τα κείμενα της παράστασης προέρχονται από το βιβλίο της Μαρίας Φαφαλιού «ο Αυτόχειρας ποιητής Δημήτρης Β», εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

Για λίγες μόνο παραστάσεις.
Μόνο για όσους δε διστάζουν να ακολουθήσουν την αλεπού.

Περιορισμένος αριθμός θέσεων.

Συντελεστές:

σκηνοθεσία-σύλληψη: Κατερίνα Κλειτσιώτη

ηχητική εγκατάσταση: Γιάννης Παπαδάκης

βοηθός σκηνοθέτη: Βασίλης Χατζηδημητράκης

κείμενα: Δημήτρης Βρεττάκος

παίζουν: Κατερίνα Κλειτσιώτη, Γιάννης Παπαδάκης, Βασίλης Χατζηδημητράκης

συμμετέχουν: Βασιλική Πουλάκη, Γιώργος Παπαμιχαλάκης, Σεμέλη Μπάλλα

φωτογραφία, βίντεο: Βασιλική Πουλάκη

φωτισμοί: Γιώργος Ευθυμίου

εικαστικές εγκαταστάσεις: Κωνσταντίνος Κανταρτζής

επικοινωνία: Κατερίνα Αποστολοπούλου

οργάνωση-εκτέλεση παραγωγής: κόσμοι από γάλα


*Η παράσταση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

Πληροφορίες:

Τοποθεσία: Μποδοσάκειο Κτίριο του ΨΝΑ – Δαφνί | Λεωφόρος Αθηνών 374, 124 62 Χαϊδάρι

Ημερομηνίες: 25/4-10/4 | Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:00

Διάρκεια: 60 λεπτά

Προπώληση εισιτηρίων

Πρόσβαση: λεωφορείο: 845, 892, Α15, Β15, ΓΡΑΜΜΉ, μετρό: Μ3, Μ2, τρόλεϊ: 12, Α13

Φρίκη. Νοσηλεύτριες βιάστηκαν και βασανίστηκαν στο Ιράν επειδή παρείχαν βοήθεια σε διαδηλωτές

 medlabnews.gr 

Σοβαρές καταγγελίες για μαζικούς βιασμούς και απάνθρωπα βασανιστήρια σε βάρος νοσηλευτριών στο Ιράν βλέπουν το φως της δημοσιότητας, σύμφωνα με έκθεση που επικαλείται διεθνή μέσα. Όπως αναφέρεται, δύο Ιρανές νοσηλεύτριες υπέστησαν ομαδικούς βιασμούς και σκληρή κακοποίηση από πράκτορες ασφαλείας του καθεστώτος, επειδή παρείχαν ιατρική βοήθεια σε τραυματισμένους διαδηλωτές κατά τη διάρκεια αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων τον Ιανουάριο.

Όπως αναφέρεται, μέλη των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), που φέρονται να διατηρούν στενές σχέσεις με τον νέο ανώτατο ηγέτη Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, εξαπέλυσαν ευρείας κλίμακας καταστολή, με αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων διαδηλωτών. Στο ίδιο πλαίσιο, στοχοποιήθηκαν και υγειονομικοί που προσέφεραν βοήθεια στους τραυματίες στο Καρδιολογικό, Ιατρικό και Ερευνητικό Κέντρο Rajaei στην Τεχεράνη, μεταδίδει η Daily Mail.

Μία από τις νοσηλεύτριες, ηλικίας 33 ετών, συνελήφθη και, σύμφωνα με πληροφορίες, υπέστη επανειλημμένους ομαδικούς βιασμούς από τρεις πράκτορες κάθε φορά, επί τρεις ημέρες. Οι κακοποιήσεις ήταν τόσο σοβαρές, ώστε χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση με αφαίρεση τμήματος του εντέρου, ενώ εξετάζεται και η αφαίρεση της μήτρας της. Η ίδια φέρει πλέον μόνιμο σακουλάκι κολοστομίας.

Κατά τις ίδιες πηγές, η ψυχολογική της κατάσταση είναι εξαιρετικά επιβαρυμένη, με την ίδια να ζητά από τους γιατρούς να τη βοηθήσουν να πεθάνει, ενώ παραμένει δεμένη στο νοσοκομειακό κρεβάτι για να αποτραπεί το ενδεχόμενο αυτοτραυματισμού, υπό τη συνεχή επιτήρηση δυνάμεων ασφαλείας.

Δεύτερη νοσηλεύτρια που συνελήφθη φέρεται επίσης να υπέστη ομαδικό βιασμό κατά την κράτησή της, με αποτέλεσμα να της αφαιρεθεί η μήτρα λόγω ακατάσχετης αιμορραγίας και να της τοποθετηθεί σακουλάκι κολοστομίας. Σύμφωνα με τις ίδιες καταγγελίες, υποχρεώθηκε να υπογράψει έγγραφο σύμφωνα με το οποίο «παντρεύτηκε» έναν από τους πράκτορες, ενώ η οικογένειά της κατέβαλε μεγάλο χρηματικό ποσό για την αποφυλάκισή της. Παράλληλα, φέρεται να εξαναγκάστηκε να υπογράψει δήλωση που απέδιδε τον βιασμό της σε «ταραχοποιούς».

Τα περιστατικά φέρονται να συνδέονται με τα γεγονότα της 8ης Ιανουαρίου, όταν το νοσοκομείο στην περιοχή Βάλι-Ασρ της Τεχεράνης δέχθηκε μεγάλο αριθμό τραυματιών διαδηλωτών, μεταξύ των οποίων και άτομα που είχαν πυροβοληθεί από δυνάμεις των Φρουρών της Επανάστασης. Σύμφωνα με τις αναφορές, οι αρχές είχαν προειδοποιήσει το ιατρικό προσωπικό να μην παρέχει βοήθεια, ωστόσο 14 από τους 27 νοσηλευτές αγνόησαν την εντολή.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, δύο άνδρες νοσηλευτές συνελήφθησαν αφού εξέφρασαν συμπαράσταση στους τραυματίες, ενώ δυνάμεις των IRGC εισέβαλαν στο νοσοκομείο και άνοιξαν πυρ εναντίον ασθενών. Δύο νοσηλεύτριες που επιχείρησαν να βοηθήσουν τους τραυματίες σκοτώθηκαν, ενώ άλλοι εργαζόμενοι ξυλοκοπήθηκαν ή συνελήφθησαν. Το προσωπικό φέρεται να έλαβε εντολή να μην αγγίξει τις σορούς, οι οποίες παρέμειναν για ώρες χωρίς ταφή.

Οι σοροί των δύο νεκρών νοσηλευτριών εντοπίστηκαν αργότερα στην περιοχή Καχριζάκ, όπου, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, υπήρχαν σειρές από σάκους με πτώματα, στο πλαίσιο της βίαιης καταστολής των διαδηλώσεων.

Διεθνείς οργανισμοί και φορείς ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάνουν λόγο για συστηματική χρήση βασανιστηρίων και σεξουαλικής βίας από τις ιρανικές αρχές ως μέσο τιμωρίας και εκφοβισμού. Η Σάρα Χοσεΐν, επικεφαλής της ανεξάρτητης διεθνούς αποστολής διερεύνησης για το Ιράν του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, δήλωσε ότι τα στοιχεία δείχνουν «σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της υπερβολικής χρήσης βίας, αυθαίρετων δολοφονιών, βασανιστηρίων, σεξουαλικής βίας, αυθαίρετων συλλήψεων και εξαναγκασμένων ομολογιών».

Στο ίδιο πλαίσιο, καταγγέλλεται ότι δύο ανήλικες, ηλικίας 15 και 17 ετών, βιάστηκαν κατά την κράτησή τους στη διάρκεια των διαδηλώσεων του Ιανουαρίου.

Η Διεθνής Αμνηστία έχει καταγράψει περιπτώσεις κατά τις οποίες κρατούμενοι κρεμάστηκαν από τα χέρια και τα πόδια σε επώδυνη στάση που αποκαλείται από τους ανακριτές «κοτόπουλο κεμπάπ», προκαλώντας έντονη σωματική καταπόνηση για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Άλλες μέθοδοι βασανιστηρίων περιλαμβάνουν εικονικές εκτελέσεις με απαγχονισμό ή εκτελεστικό απόσπασμα, στέρηση ύπνου, έκθεση σε ακραίες θερμοκρασίες, αισθητηριακή υπερφόρτωση με φως ή θόρυβο, καθώς και βίαιη αφαίρεση νυχιών.

Η οργάνωση επισημαίνει ότι τέτοιες πρακτικές χρησιμοποιούνται συστηματικά για την απόσπαση «ομολογιών» πριν ακόμη ξεκινήσουν νομικές διαδικασίες, με την κρατική τηλεόραση να μεταδίδει βίντεο κρατουμένων που προβαίνουν σε δηλώσεις, τις οποίες οργανώσεις δικαιωμάτων χαρακτηρίζουν εξαναγκασμένες.

Παράλληλα, έχουν καταγραφεί και άλλες περιπτώσεις σεξουαλικής βίας. Μία Κούρδισσα κατήγγειλε στο Human Rights Watch ότι τον Νοέμβριο του 2022 βιάστηκε από δύο άνδρες των δυνάμεων ασφαλείας, ενώ μία γυναίκα πράκτορας τη συγκρατούσε. Ένας 24χρονος Κούρδος από την επαρχία Δυτικού Αζερμπαϊτζάν δήλωσε ότι βασανίστηκε και βιάστηκε με γκλομπ από δυνάμεις πληροφοριών σε μυστικό κέντρο κράτησης, ενώ ένας 30χρονος από το Ανατολικό Αζερμπαϊτζάν κατήγγειλε ότι υπέστη ξυλοδαρμό και ομαδικό βιασμό μέσα σε όχημα, ενώ ήταν δεμένος και με δεμένα τα μάτια.

Άλλος κρατούμενος ανέφερε ότι, όταν δήλωσε στους ανακριτές πως δεν είχε καμία πολιτική σχέση και δεν θα συμμετείχε ξανά σε διαδηλώσεις, οι αξιωματικοί του έσκισαν τα ρούχα και τον βίασαν μέχρι να χάσει τις αισθήσεις του.

Τραγικό. Η πραγματικότητα που ζουν οι γυναίκες στο Ιράν. Τι αποκαλύπτει η τραγική ιστορία της Μπαχράμι;

 medlabnews.gr 

Η ιστορία της Αμενέχ Μπαχράμι δεν είναι απλώς μια προσωπική τραγωδία· είναι μια υπόθεση που άνοιξε διεθνώς τη συζήτηση για τη βία κατά των γυναικών, τη δικαιοσύνη και τα όρια της εκδίκησης. Η ίδια έγινε σύμβολο αντοχής, αλλά και μιας βαθιάς ηθικής επιλογής που προκάλεσε παγκόσμιο σοκ.

Το έγκλημα που άλλαξε τη ζωή της

Τον Νοέμβριο του 2004, στην Τεχεράνη, η νεαρή τότε φοιτήτρια ηλεκτρονικών Αμενέχ Μπαχράμι δέχθηκε επίθεση με οξύ από τον Ματζίντ Μοβαχεντί, άνδρα που την παρενοχλούσε επίμονα και του οποίου την πρόταση γάμου είχε απορρίψει.

Η επίθεση ήταν βίαιη και σχεδόν θανατηφόρα: το οξύ κατέστρεψε ολοκληρωτικά τα μάτια της, προκαλώντας μόνιμη τύφλωση, ενώ της προκάλεσε εκτεταμένα εγκαύματα στο πρόσωπο και στο σώμα.

Μακρύς δρόμος πόνου και επεμβάσεων

Μετά την επίθεση, η Μπαχράμι υπεβλήθη σε δεκάδες χειρουργικές επεμβάσεις στο Ιράν και στην Ευρώπη, κυρίως στην Ισπανία, σε μια προσπάθεια αποκατάστασης των τραυμάτων της. Παρά τις ιατρικές προσπάθειες, η απώλεια της όρασης ήταν οριστική. Η πορεία της περιλάμβανε:

• έντονο χρόνιο πόνο και επαναλαμβανόμενες επεμβάσεις,
• σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις,
• μακροχρόνια αποκατάσταση και κοινωνική επανένταξη.

Η δίκη και η παγκόσμια προσοχή

Η υπόθεση απέκτησε διεθνή διάσταση όταν τα ιρανικά δικαστήρια επέτρεψαν την εφαρμογή της αρχής qisas («οφθαλμόν αντί οφθαλμού»), δίνοντας στη Μπαχράμι το δικαίωμα να απαιτήσει τύφλωση του δράστη με οξύ.

Η απόφαση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις παγκοσμίως, με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να τονίζουν ότι η τιμωρία δεν πρέπει να αναπαράγει τη βία.

Η στιγμή που συγκλόνισε τον κόσμο

Το 2011, ενώ όλα ήταν έτοιμα για την εκτέλεση της ποινής, η Αμενέχ Μπαχράμι ανακοίνωσε ότι συγχωρεί τον δράστη της. Η ίδια εξήγησε την απόφασή της με μια φράση που έκανε τον γύρο του κόσμου: «Δεν θέλω άλλο σκοτάδι στον κόσμο.»

Η επιλογή της ερμηνεύθηκε από πολλούς ως πράξη βαθιάς ηθικής δύναμης, αν και η ίδια δήλωσε ότι δεν ξέχασε ποτέ τον πόνο.

Ένα σύμβολο πέρα από την τραγωδία

Σήμερα, η ιστορία της Μπαχράμι αποτελεί σημείο αναφοράς για:

• τη διεθνή συζήτηση γύρω από τις επιθέσεις με οξύ,
• τα δικαιώματα των θυμάτων και τη δικαστική αποκατάσταση,
• την έννοια της συγχώρεσης απέναντι στην ακραία βία.

Η προσωπική της διαδρομή δεν απάλυνε τη φρίκη της επίθεσης· όμως μετέτρεψε μια πράξη βαρβαρότητας σε παγκόσμιο κάλεσμα για ανθρωπιά.

Πηγές

Amnesty International – Reports on acid attacks and Iranian penal law (qisas).

BBC News archives (2008–2011) – Coverage of Ameneh Bahrami case.

Human Rights Watch – Documentation on acid violence and legal frameworks.

Πώς ζούσε στο Ιράν η 29χρονη Shaghayegh Zarei Nik. Το τραύμα της σύλληψης από την αστυνομία ηθικής

medlabnews.gr  

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η 29χρονη Ιρανή επιχειρηματίας Shaghayegh Zarei Nik, που ζει και δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, μοιράζεται την προσωπική της διαδρομή και μιλά για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια γυναίκες στο Ιράν. Μέσα από τη μαρτυρία της περιγράφει την καθημερινότητα που βιώνουν πολλές γυναίκες στη χώρα της, την ώρα που η ένταση και οι συγκρούσεις συνεχίζονται στην περιοχή.

Η ίδια διατηρεί καθημερινή επικοινωνία με συγγενείς και φίλους στην Τεχεράνη. Όπως λέει, παρά τους κινδύνους που δημιουργεί η πολεμική κατάσταση, αρκετοί από αυτούς θεωρούν ότι ακόμη και μια στρατιωτική σύγκρουση ίσως αποτελέσει την ύστατη ευκαιρία για πολιτικές αλλαγές.

Στο πλαίσιο αυτό, όπως διηγείται η Σαγκάγιεγκ, συγγενείς της αποφάσισαν να παραμείνουν στην πόλη, ακόμη κι όταν είχαν τη δυνατότητα να μετακινηθούν σε ασφαλέστερες περιοχές. Μέσα από τις συνεχείς της επικοινωνίες μαζί τους, οι συγγενείς της επιμένουν ότι θα παραμείνουν στην Τεχεράνη παρά τους κινδύνους. «Ακόμα κι αν σκοτωθούν σε αυτόν τον πόλεμο, είτε θα είναι ελεύθεροι είτε δεν θα χρειαστεί να ζήσουν υπό την ίδια δικτατορία που τους σκοτώνει στους δρόμους», σημειώνει.

Η πρώτη συνειδητοποίηση των ανισοτήτων

Η ίδια θυμάται ότι η πρώτη φορά που αντιλήφθηκε τη διαφορά ανάμεσα στα φύλα ήταν σε ηλικία επτά ετών, όταν ξεκίνησε το σχολείο. «Όλα άλλαξαν στην αρχή του σχολείου, στην ηλικία των επτά ετών, επειδή δεν ήμασταν πλέον στο ασφαλές μέρος που ξέραμε, στο σπίτι των γονιών μου.Έπρεπε να ντυνόμαστε διαφορετικά, έπρεπε να καλύπτουμε το σώμα και τα μαλλιά μας, επειδή τώρα πηγαίναμε σχολείο και έπρεπε να ακολουθήσουμε τον ενδυματολογικό κώδικα».

«Στην ηλικία των επτά ετών κατάλαβα ότι υπήρχαν δύο κόσμοι για μένα, ο κόσμος στην κοινωνία και ο κόσμος στο σπίτι, ανάμεσα στην οικογένειά μου». Στο σπίτι, όπως εξηγεί, η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική, «ανάμεσα στα ξαδέρφια μου, ανάμεσα στην οικογένειά μου, δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών. Όλοι ήμασταν ίδιοι. Παίζαμε μαζί, δεν χρειαζόταν να είμαστε χωρισμένοι άνδρες και γυναίκες. Στα πάρτι, στο σπίτι μας, χόρευαν μαζί, έπιναν, διασκέδαζαν».

Έξω όμως από το σπίτι, οι κανόνες ήταν αυστηροί, επισημαίνει. «Όταν βγαίναμε έξω, όλα έπρεπε να είναι χωριστά. Οι άνδρες πήγαιναν σε διαφορετικό μέρος του λεωφορείου. Οι γυναίκες πήγαιναν σε διαφορετικό μέρος. Στην παραλία, το ανδρικό τμήμα ήταν εντελώς ξεχωριστό από το γυναικείο». Η ίδια θυμάται χαρακτηριστικά ότι, «ο αδερφός μου ή ο ξάδερφός μου δεν χρειάστηκε ποτέ να φοράει χιτζάμπ ή να καλύπτει τα μαλλιά του, αλλά εγώ έπρεπε να φοράω ένα μακρύ μανδύα ως σχολική στολή, μόλις στα επτά».

Η σκληρή πραγματικότητα για τις γυναίκες

Καθώς μεγάλωνε, οι ανισότητες γίνονταν όλο και πιο εμφανείς. «Τότε κατάλαβα ότι η κοινωνική ζωή της μητέρας μου ήταν εντελώς διαφορετική από την κοινωνική ζωή του πατέρα μου». Ένα περιστατικό μέσα στην οικογένειά της ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτή τη συνειδητοποίηση.

«Όταν είδα ότι η θεία μου δεν τα πήγαινε καλά με τον άντρα της, αλλά παρόλα αυτά δεν μπορούσε να καταθέσει αίτηση διαζυγίου, ήταν ένα μεγάλο ερώτημα» και η απάντηση ήρθε όταν ήταν 14 ετών και «ρώτησα τη μητέρα μου γιατί δεν μπορούσε να πάρει η θεία διαζύγιο. Συνειδητοποίησα ότι, παρά την ενδοοικογενειακή βία που υπέφερε, δεν μπορούσε να ζητήσει διαζύγιο, επειδή τεχνικά μια γυναίκα στο Ιράν δεν έχει το δικαίωμα να ζητήσει διαζύγιο. Η θεία μου, φοβόταν πολύ και για κάτι άλλο, έκλαιγε λέγοντας ότι δεν μπορούσε να πάρει διαζύγιο γιατί, αν χώριζε, η επιμέλεια των παιδιών θα πήγαινε αυτόματα στον άντρα της και δεν θα τα ξαναέβλεπε ποτέ».

Οι περιορισμοί, ‘όπως σημειώνει η νεαρή γυναίκα, επηρέαζαν και την προσωπική ζωή των νέων ανθρώπων. «Όταν γνώρισα ένα αγόρι δύο χρόνια μεγαλύτερο από εμένα και ερωτεύτηκα, συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στη χώρα μου. Δεν μου επιτρεπόταν να βγαίνω με τον φίλο μου. Δεν μπορούσα καν να τον κρατάω από το χέρι.

Στο σχολείο, η διάκριση ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια ήταν απόλυτη.Τα τελευταία 12 χρόνια του σχολείου ήμασταν πάντα χωριστά. Το σχολείο των αγοριών ήταν ξεχωριστό από το σχολείο των κοριτσιών. Δεν καθόμασταν ποτέ στο ίδιο θρανίο». Ακόμη και στο πανεπιστήμιο, όπως λέει, υπήρχαν αυστηροί έλεγχοι, «όταν αρχίσαμε να μιλάμε με αγόρια και να έχουμε σχέσεις, επενέβη η αστυνομία ηθικής στο πανεπιστήμιο και μας είπαν ότι δεν μπορούμε να βλεπόμαστε».

Το τραύμα της σύλληψης από την αστυνομία ηθικής

Η πρώτη της τραυματική εμπειρία με την Αστυνομία Ηθικής είχε συμβεί νωρίτερα, «όταν ήμουν 14 ετών είχα το πρώτο μου τραύμα από την κράτηση της αστυνομίας ηθικής. Ένα αεράκι σήκωσε το μανδύα μου και σημεία από τα πόδια μου ήταν εκτεθειμένα. Εκείνη τη στιγμή περνούσε ένα περιπολικό Ηθικής. Έκανε αναστροφή και τέσσερις αστυνομικοί πετάχτηκαν πάνω μου και με συνέλαβαν. Ένιωθα σαν να ήμουν δολοφόνος ή κλέφτης».

Η οικογενειακή τραγωδία και η απόφαση για μετανάστευση

Παρά το ότι ήταν καλή μαθήτρια και σπούδαζε, ένιωθε ότι το μέλλον της ήταν αβέβαιο. Τότε η μητέρα της πήρε τη μεγάλη απόφαση να φύγουν από τη χώρα και να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα, καθώς και η δική της ιστορία είναι επίσης μια ιστορία με δυσκολίες. Όπως εξηγεί η 29χρονη, η μητέρα της έμεινε χήρα σε πολύ νεαρή ηλικία.

«Η διαφορά στην Ελλάδα, ήταν εμφανής, οι γυναίκες έχουν γενικά μεγαλύτερη αυτονομία στον τρόπο που ζουν, εργάζονται και εκφράζονται», λέει και προσθέτει πως «νιώθω μεγαλύτερη ελευθερία στην έκφραση της ταυτότητάς μου, στη λήψη προσωπικών αποφάσεων και στην πλήρη συμμετοχή μου στην επαγγελματική και κοινωνική ζωή. Η προσαρμογή δεν ήταν εύκολη.

Όπως πολλοί μετανάστες, αντιμετώπισα προκλήσεις, όπως η προσαρμογή σε μια νέα κουλτούρα, τα γλωσσικά εμπόδια και η οικοδόμηση ενός επαγγελματικού και κοινωνικού δικτύου από την αρχή». Ωστόσο, όπως τονίζει, «αυτές οι προκλήσεις με βοήθησαν να γίνω πιο δυνατή και πιο ανθεκτική».

Σήμερα έχει καταφέρει να χτίσει τη δική της πορεία: «Εδώ στην Ελλάδα ξεκίνησα τη δική μου επιχείρηση και ανέπτυξα την καριέρα μου στον χώρο των ακινήτων». Παρά την προσωπική της επιτυχία, η σκέψη της παραμένει στις γυναίκες του Ιράν. «Θα ήθελα να γνωρίζουν οι Έλληνες ότι οι Ιρανές γυναίκες είναι δυνατές, μορφωμένες, δημιουργικές και ανθεκτικές. Παρά τις πολλές προκλήσεις, συνεχίζουν να συνεισφέρουν σημαντικά στην κοινωνία και να πιέζουν για αλλαγή».

Αν μπορούσε να αλλάξει κάτι στη χώρα της, η απάντηση είναι ξεκάθαρη, «θα ήθελα να υπάρξει μεγαλύτερη νομική ισότητα και προσωπική ελευθερία, ώστε οι γυναίκες να μπορούν να λαμβάνουν αποφάσεις για τη ζωή τους χωρίς περιττούς περιορισμούς. Το μήνυμά μου προς τις γυναίκες που αγωνίζονται είναι, ποτέ να μην υποτιμάνε τη δύναμή τους.

Η αλλαγή συχνά ξεκινά με θάρρος, επιμονή και αλληλεγγύη. Κάθε φωνή μετράει», και όπως λέει η ίδια, η δύναμη μιας γυναίκας έχει έναν βαθύτερο ορισμό: «Για μένα, η δύναμη μιας γυναίκας έγκειται στην ανθεκτικότητά της, στην ικανότητα να συνεχίζει να προχωρά παρά τα εμπόδια, να στηρίζει τους άλλους και να πιστεύει στην αξία και τις δυνατότητές της».

Για τη Σαγκάγιεγκ Ζαρέι Νικ, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι απλώς μια επέτειος, είναι μια υπενθύμιση όπως σημειώνει, «είναι μια μέρα που μου θυμίζει τη δύσκολη ζωή που είχα στο Ιράν και τη δύσκολη ζωή που είχε η μητέρα μου και τα εκατομμύρια κορίτσια και μητέρες που εξακολουθούν να ζουν έτσι σήμερα. Παρόλο που έχω βρει την ελευθερία εδώ, η καρδιά μου είναι ακόμα με εκείνους που ονειρεύονται την ελευθερία και τη δικαιοσύνη στο Ιράν».