Πέθανε ο Ρόμπερτ Ντιβάλ σε ηλικία 95 ετών

 medlabnews.gr

Θλίψη προκαλεί στον κόσμο του σινεμά η είδηση του θανάτου του Ρόμπερτ Ντιβάλ, ενός από τους πιο επιδραστικούς και χαμηλόφωνους γίγαντες της υποκριτικής. Ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός πέθανε σε ηλικία 95 ετών, ήρεμα στο σπίτι του στη Βιρτζίνια, περιτριγυρισμένος από τους δικούς του ανθρώπους.

Η είδηση γνωστοποιήθηκε από τη σύζυγό του, Λουσιάνα, η οποία τον αποχαιρέτησε με λόγια που συνοψίζουν όσα υπήρξε για εκείνη αλλά και για το σινεμά: «Για τον κόσμο ήταν ένας σπουδαίος ηθοποιός. Για μένα, ήταν απλά τα πάντα».

Για τους περισσότερους θεατές, το όνομά του θα είναι για πάντα δεμένο με τον «Νονό». Εκεί, ο Ντιβάλ ενσάρκωσε τον Τομ Χέιγκεν, τον ψύχραιμο και αφοσιωμένο consigliere της οικογένειας Κορλεόνε, έναν ρόλο που δεν φώναζε αλλά επέβαλλε σεβασμό με τη σιωπή του. Ήταν η πρώτη από τις πολλές υποψηφιότητές του για Όσκαρ, αποδεικνύοντας ότι η δύναμη ενός ρόλου δεν μετριέται σε ένταση, αλλά σε παρουσία.

Λίγα χρόνια αργότερα επανέλαβε τον ρόλο στο «Νονός II», επιβεβαιώνοντας πως μπορούσε να σταθεί δίπλα σε μυθικά ονόματα χωρίς να χρειάζεται να τους «σκεπάσει». Ήταν ο ηθοποιός που δούλευε εσωτερικά, χωρίς υπερβολές, αφήνοντας τον χαρακτήρα να αναπνεύσει μόνος του.

Η καριέρα του εκτείνεται σε σχεδόν επτά δεκαετίες και περιλαμβάνει μερικούς από τους πιο εμβληματικούς τίτλους του αμερικανικού κινηματογράφου. Από το «Apocalypse Now» μέχρι το «Network» και από το «The Great Santini» μέχρι το «Tender Mercies», για το οποίο κέρδισε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου το 1983.

Είχε ακόμη δύο βραβεία Emmy, τέσσερις Χρυσές Σφαίρες και ένα BAFTA, ενώ υπήρξε και ένας από τους πιο σεβαστούς καρατερίστες του Χόλιγουντ, συχνά σε ρόλους αυστηρών, σύνθετων ανδρών που έκρυβαν περισσότερα απ’ όσα έδειχναν.

Το συγκινητικό μήνυμα της συζύγου του αποκάλυψε και την πιο προσωπική του πλευρά. «Ο Μπομπ έφυγε ήσυχα στο σπίτι του, γεμάτος αγάπη. Για τον κόσμο ήταν ένας βραβευμένος ηθοποιός, σκηνοθέτης και αφηγητής. Για μένα ήταν απλά τα πάντα», έγραψε, ζητώντας ιδιωτικότητα για να τιμήσουν τις αναμνήσεις του.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ταιριαστό φινάλε για έναν ηθοποιό που ποτέ δεν κυνήγησε τον θόρυβο. Έναν άνθρωπο που προτιμούσε να υπηρετεί τους χαρακτήρες του, όχι να επιβάλλεται πάνω τους. Σαν τον Τομ Χέιγκεν, που δεν ήταν ποτέ στο προσκήνιο, αλλά χωρίς αυτόν τίποτα δεν λειτουργούσε.