Συγκλονίζει ο Υπάτιος Πατμάνογλου. Πέρασαν 9 χρόνια που έχασε γυναίκα και παιδί στο τροχαίο με την Porsche

 medlabnews.gr

Συγκινητικό μήνυμα στέλνει ο Υπάτιος Πατμάνογλου, με αφορμή τα εννιά χρόνια από το αδιανόητο δυστύχημα που είχε ως συνέπεια να σκοτωθούν η γυναίκα του και ο τρίχρονος γιος του.

Το τραγικό τροχαίο της 26ης Φεβρουαρίου 2017 στην Εθνική Οδό Αθηνών - Λαμίας συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα, όταν μια Porsche που κινούνταν με υπερβολική ταχύτητα συγκρούστηκε με το σταθμευμένο αυτοκίνητο της οικογένειας Πατμάνογλου, προκαλώντας τον ακαριαίο θάνατο της συζύγου και του μικρού παιδιού του Υπάτιου Πατμάνογλου.

Εννέα χρόνια μετά την τραγωδία που κόστισε τη ζωή στην Αποστολία και στον μικρό Παύλο, σύζυγο και γιο του Υπάτιου Πατμάνογλου, ο ίδιος μοιράστηκε τις σκέψεις και τα συναισθήματα του που αποτυπώνουν την οδύνη, αλλά και την ανθρώπινη αντοχή μπροστά σε μια απώλεια που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί

Ο Υπάτιος Πατμάνογλου χαρακτηρίζει την 26η Φεβρουαρίου 2017 ημέρα που έγινε το τροχαίο δυστύχημα, ως τη χειρότερη μέρα της ζωής του και του άφησε μια μεγάλη πληγή η οποία «δεν κλείνει, κρύβεται».

Στο σοκαριστικό τροχαίο δυστύχημα στην Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας σκοτώθηκαν επίσης ο Γιώργος Βακάκης, γιος του ιδιοκτήτη των Jumbo και οδηγός της μοιραίας Porsche καθώς και ο φίλος του και συνοδηγός, Ανδρέας Γεωργακόπουλος.

Η ανάρτηση του Υπάτιου Πατμάνογλου για τη συμπλήρωση εννέα ετών από το τραγικό δυστύχημα με την Porsche

«26 Φεβρουαρίου 2017

Η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει. Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει. Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή. Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι, μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις.

Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθετε πόση δύναμη κρύβετε μέσα σας. Θα μπορούσα σήμερα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο. Θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός. Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας. Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας. Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά. Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό. Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό, είναι και πνευματικό. Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου. Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια.

Αυτή ήταν η δοκιμασία μου. Αυτός ήταν ο σταυρός μου. Δεν εγκατέλειψα. Δεν άφησα ποτέ την πίστη μου. Κι αυτό με κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο. Η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα, αλλά στην ψυχή. Συνεχίζω. Ζω. Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό. Η ζωή δεν είναι δεδομένη. Ο δρόμος δεν συγχωρεί. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί. Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή.

Υ.Γ. Αλί σε αυτούς που μένουν. Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο. Η κόλαση είναι εδώ. Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται».