«Έκανα τη διαθήκη μου»: Η ψυχολόγος Ζωή Γιαννακούρου λέει ότι έχασε το στήθος της για καρκίνο που δεν είχε

medlabnews.gr iatrikanea

Η ψυχολόγος Ζωή Γιαννακούρου καταγγέλλει ότι υποβλήθηκε σε ολική μαστεκτομή και αφαίρεση λεμφαδένων, πιστεύοντας ότι έπασχε από επιθετική μορφή καρκίνου, ενώ –όπως υποστηρίζει– τελικά δεν είχε καρκίνο.

Η 59χρονη περιέγραψε δημόσια την περιπέτειά της, λέγοντας ότι η διάγνωση την οδήγησε σε μήνες αγωνίας, φόβου και ψυχικής κατάρρευσης. Σύμφωνα με όσα ανέφερε, είχε φτάσει στο σημείο να κάνει ακόμη και τη διαθήκη της, καθώς της είχε μεταφερθεί ότι αντιμετωπίζει μια ιδιαίτερα επιθετική κακοήθεια.

Η ίδια υποστηρίζει ότι το λάθος ενδέχεται να σχετίζεται με ανταλλαγή ιστολογικού υλικού ή αποτελεσμάτων με άλλη γυναίκα. Όπως είπε χαρακτηριστικά, θεωρεί ότι είχε λάβει «το πλακάκι» άλλης ασθενούς, ενώ η άλλη γυναίκα πιθανόν να έλαβε το δικό της αρνητικό αποτέλεσμα.

Η Ζωή Γιαννακούρου έχει ήδη κινηθεί δικαστικά κατά του διαγνωστικού κέντρου. Μέχρι στιγμής, η υπόθεση παρουσιάζεται ως καταγγελία της ίδιας και όχι ως τελεσίδικα αποδεδειγμένο ιατρικό λάθος από δικαστική απόφαση.

Τι καταγγέλλει η Ζωή Γιαννακούρου

Η ψυχολόγος ανέφερε ότι μετά την αρχική βιοψία ενημερώθηκε πως έχει καρκίνο και ότι η κατάσταση ήταν σοβαρή. Η πληροφορία αυτή, όπως λέει, την οδήγησε σε ολική μαστεκτομή, αφαίρεση θηλής και αφαίρεση λεμφαδένων.

Η ίδια περιγράφει ότι ο πόνος δεν ήταν μόνο σωματικός, αλλά και ψυχολογικός. «Πόναγα, έκλαιγα, έκανα τη διαθήκη μου», φέρεται να είπε, αποτυπώνοντας το σοκ που προκαλεί μια διάγνωση καρκίνου όταν ο ασθενής πιστεύει ότι απειλείται άμεσα η ζωή του.

Το πιο σοβαρό σημείο της καταγγελίας είναι ότι, κατά την ίδια, το αποτέλεσμα που οδήγησε στη θεραπευτική απόφαση ίσως δεν αντιστοιχούσε στο δικό της δείγμα. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, δεν πρόκειται απλώς για λανθασμένη ερμηνεία εξέτασης, αλλά για ζήτημα ταυτοποίησης δείγματος, δηλαδή για πιθανό σφάλμα στην αλυσίδα λήψης, σήμανσης, επεξεργασίας ή απόδοσης του ιστολογικού υλικού.

Γιατί η ταυτοποίηση δείγματος είναι κρίσιμη

Στην παθολογοανατομική διάγνωση, η σωστή ταυτοποίηση του ασθενούς και του δείγματος είναι θεμελιώδης. Λάθη στη σήμανση ή στην αντιστοίχιση δείγματος μπορούν να οδηγήσουν είτε σε άσκοπη θεραπεία σε άνθρωπο που δεν νοσεί είτε σε καθυστέρηση θεραπείας σε άνθρωπο που πραγματικά έχει καρκίνο.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει επισημάνει ότι η λανθασμένη ταυτοποίηση ασθενών μπορεί να προκαλέσει λάθη σε εξετάσεις, φαρμακευτικές αγωγές, μεταγγίσεις και ακόμη και επεμβάσεις σε λάθος άτομο.

Αντίστοιχα, οδηγίες του College of American Pathologists για τον χειρισμό χειρουργικών δειγμάτων αναφέρουν ότι η σήμανση του δοχείου και των παρασκευασμάτων πρέπει να βασίζεται σε συγκεκριμένα στοιχεία ταυτοποίησης, όπως ονοματεπώνυμο, αριθμός μητρώου ή ημερομηνία γέννησης, ενώ για τις αντικειμενοφόρες πλάκες προτιμώνται δύο αναγνωριστικά στοιχεία.

Το δεύτερο θύμα που ίσως υπάρχει

Η υπόθεση έχει και μια ακόμη ανησυχητική διάσταση: αν πράγματι υπήρξε ανταλλαγή δείγματος, τότε ενδέχεται να υπάρχει άλλη γυναίκα που έλαβε καθησυχαστικό αποτέλεσμα, ενώ μπορεί να είχε θετική βιοψία.

Αυτό είναι το πιο κρίσιμο σημείο από πλευράς δημόσιας υγείας και ασφάλειας ασθενών. Δεν αφορά μόνο την αποκατάσταση της γυναίκας που υποβλήθηκε σε μαστεκτομή, αλλά και την ανάγκη να εντοπιστεί αν υπήρξε δεύτερη ασθενής που δεν ενημερώθηκε σωστά.

Τι πρέπει να διερευνηθεί

Σε τέτοιες υποθέσεις, τα βασικά ερωτήματα είναι:

• ποιος πήρε το δείγμα και με ποιον τρόπο σημάνθηκε,
• αν τηρήθηκαν δύο ανεξάρτητα στοιχεία ταυτοποίησης,
• αν υπάρχει πλήρες chain of custody του δείγματος,
• αν τα παραπεμπτικά, τα δοχεία, τα block και τα πλακάκια αντιστοιχούν στο ίδιο πρόσωπο,
• αν έγινε επανέλεγχος του ιστολογικού υλικού,
• αν ζητήθηκε δεύτερη γνώμη από ανεξάρτητο παθολογοανατόμο,
• αν υπάρχει άλλη ασθενής που πρέπει να ειδοποιηθεί.

Η βιβλιογραφία για τα σφάλματα ταυτοποίησης δειγμάτων δείχνει ότι τα λάθη αυτά, αν και όχι καθημερινά, είναι γνωστό πρόβλημα στην εργαστηριακή ιατρική και συνδέονται με σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλεια των ασθενών.

Η ανθρώπινη πλευρά

Πέρα από τη νομική και ιατρική διερεύνηση, η υπόθεση αναδεικνύει το τεράστιο ψυχολογικό βάρος που προκαλεί μια διάγνωση καρκίνου. Για έναν ασθενή, η λέξη «καρκίνος» αλλάζει ακαριαία τον τρόπο που βλέπει το σώμα του, το μέλλον του, την οικογένειά του και τη ζωή του.

Στην περίπτωση της Ζωής Γιαννακούρου, η ίδια λέει ότι έζησε σαν ασθενής με επιθετικό καρκίνο, πήρε αποφάσεις ζωής και υπέστη ακρωτηριαστική επέμβαση, για μια νόσο που –όπως καταγγέλλει– δεν είχε.

Η υπόθεση της Ζωής Γιαννακούρου δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί μόνο ως μια προσωπική τραγωδία. Είναι υπόθεση ιατρικής ασφάλειας, εργαστηριακής αξιοπιστίας και θεσμικού ελέγχου.

Αν επιβεβαιωθεί ότι υπήρξε ανταλλαγή δείγματος ή λανθασμένη ταυτοποίηση, τότε πρόκειται για βαρύτατο περιστατικό με πιθανές συνέπειες όχι μόνο για τη γυναίκα που χειρουργήθηκε, αλλά και για άλλη ασθενή που ίσως δεν έλαβε ποτέ τη σωστή διάγνωση.