Συγκινητικό. Πενταμελής οικογένεια έχασε το σπίτι της σε πλειστηριασμό και μετά από αγώνες δικαιώθηκαν δικαστικά και το ξανακέρδισαν

 επιμέλεια medlabnews.gr

Σε μια ήσυχη γειτονιά λίγο έξω από την πόλη, ζούσε η οικογένεια Στεφάνου. Ο πατέρας, ο Μανώλης, ήταν ηλεκτρολόγος. Η μητέρα, η Άννα, εργαζόταν με μερική απασχόληση ως νοσηλεύτρια. Είχαν τρία παιδιά — τη Δανάη, 17 ετών, τον Φίλιππο, 13, και τη μικρή Ελπίδα, μόλις 5 χρονών. Το σπίτι τους, ένα μικρό αλλά φωτεινό διώροφο, ήταν το κέντρο της ζωής τους. Κάθε τοίχος του είχε ιστορίες, γέλια, δυσκολίες, Χριστούγεννα, πρώτα βήματα και πρώτες λέξεις.

Κανείς τους δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μια μέρα θα τους το έπαιρναν.

Η κρίση τούς είχε χτυπήσει σκληρά. Ένα ατύχημα στη δουλειά ανάγκασε τον Μανώλη να σταματήσει για μήνες. Τα έσοδα μειώθηκαν δραματικά, ενώ τα έξοδα, τα δάνεια και οι λογαριασμοί έμεναν αμείλικτα σταθεροί. Προσπάθησαν να ρυθμίσουν το στεγαστικό δάνειο. Πήγαν σε δικηγόρους, σε τράπεζες, σε οργανισμούς στήριξης. Όμως ένα λάθος: μια ειδοποίηση που ποτέ δεν έφτασε, μια διαταγή πληρωμής που δεν διαβιβάστηκε σωστά, και ξαφνικά το σπίτι τους βγήκε στον πλειστηριασμό.

Πλειοδότης, μια εταιρεία real estate, θυγατρική της ίδιας της τράπεζας που τους χορήγησε το δάνειο. Στην πράξη, οι ίδιοι το έβγαλαν σε πλειστηριασμό και το «πήραν» πίσω. Μια μέρα χτύπησε η πόρτα και παρέλαβαν το χαρτί της έξωσης. Η Άννα κατέρρευσε. Η μικρή Ελπίδα ρώτησε: «Μαμά, γιατί φεύγουμε από το σπίτι μας;» και εκείνη δεν είχε φωνή να απαντήσει.

Όμως ο Μανώλης δεν το άφησε έτσι.

Άρχισε να σκαλίζει τα έγγραφα. Έμαθε για παρατυπίες. Ένα χαμένο εξώδικο. Μια ανακοπή που δεν τους ενημέρωσαν ότι μπορούσαν να καταθέσουν. Ένας δικηγόρος-«σκιώδης σύμβουλος» που εμφανιζόταν χωρίς εξουσιοδοτήσεις, αλλά συμμετείχε στις διαδικασίες.

Βρήκαν έναν έντιμο νομικό. Ήταν αυστηρός, σιωπηλός, μα είχε μάτια που έκαιγαν από αποφασιστικότητα. Κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα, αγωγές, ανακοπές. Τεκμηρίωσε ότι ο πλειστηριασμός είχε γίνει με δόλο και ότι η οικογένεια είχε κάνει προσπάθειες εξόφλησης που δεν έγιναν δεκτές. Στην πορεία, φάνηκε πως ο δικηγόρος της εταιρείας είχε συγγένεια με την συμβολαιογράφο της διαδικασίας, γεγονός που δεν είχε δηλωθεί.

Η υπόθεση πήρε δημοσιότητα και προκάλεσε οργή, συμπαράσταση, φωνές. «Όχι άλλα σπίτια στα χέρια τραπεζών!»

Ένα πρωινό Μαίου, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η κατάσχεση ήταν άκυρη. Το μέτρο ήταν δυσανάλογο με την οφειλή. Οι πράξεις των εμπλεκομένων κρίθηκαν «εξόχως επιλήψιμες». Το δικαστήριο έκανε δεκτό το αίτημα επαναφοράς στην ιδιοκτησία τους.

Όταν τους παρέδωσαν τα κλειδιά, ο Μανώλης δεν μίλησε. Μόνο τα έσφιξε στο χέρι του, τα φίλησε και τα έδωσε στη μικρή Ελπίδα. Εκείνη φώναξε: «Το σπίτι μας!» και έτρεξε μέσα.

Δεν είχαν ακόμα λεφτά. Είχαν, όμως, το σπίτι τους. Και πια είχαν και φωνή.

Από τότε, ο Μανώλης και η Άννα βοηθούν άλλες οικογένειες.  «Η Ελπίδα δεν είναι μόνο η κόρη μας. Είναι κι αυτό που μας κράτησε όρθιους», λένε πάντα.

Γιατί το σπίτι δεν είναι απλώς τοίχοι και κεραμίδια. Είναι το καταφύγιο της ψυχής. Και καμιά ψυχή δεν πρέπει να μένει άστεγη.