Πόνος χωρίς απάντηση: Πώς ένα “ξεχασμένο” τμήμα σωλήνα οδήγησε σε αποζημίωση 15.000 ευρώ

 medlabnews.gr iatrikanea

Μια υπόθεση που αναδεικνύει τα όρια της μετεγχειρητικής παρακολούθησης και τη σημασία της έγκαιρης διαγνωστικής επανεκτίμησης κρίθηκε από το 1ο Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου. Στο επίκεντρο βρέθηκε η πορεία μιας ασθενούς, η οποία μετά από επείγουσα χειρουργική επέμβαση βίωσε για μήνες έντονο κοιλιακό άλγος, μέχρι να αποκαλυφθεί ότι τμήμα σωλήνα παροχέτευσης είχε παραμείνει ενδοκοιλιακά.

Το Δικαστήριο έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή της και επιδίκασε αποζημίωση 15.000 ευρώ για ηθική βλάβη.

Η υπόθεση ξεκινά στις 26 Νοεμβρίου 2020. Η ασθενής, γεννηθείσα το 1962, προσήλθε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Κω με έντονο άλγος στο επιγάστριο. Ο υπερηχογραφικός και αξονικός έλεγχος ανέδειξε διάτρηση στο άντρο του στομάχου, αποδιδόμενη σε έλκος δωδεκαδακτύλου. Ακολούθησε άμεση εισαγωγή στο χειρουργείο και ερευνητική λαπαροτομία υπό γενική αναισθησία. Η επέμβαση ολοκληρώθηκε με τοποθέτηση σωλήνα παροχέτευσης στην κοιλιακή χώρα. Στις 2 Δεκεμβρίου 2020 έλαβε εξιτήριο με έκβαση «ίαση».

Ωστόσο, η κλινική πορεία δεν εξελίχθηκε όπως αναμενόταν. Η ασθενής άρχισε να εμφανίζει καθημερινό, επίμονο πόνο χαμηλά στην κοιλιά, με αυξανόμενη ένταση και διαξιφιστικό χαρακτήρα, διαφορετικό από το προεγχειρητικό άλγος και την περιοχή της τομής. Οι επανειλημμένες επισκέψεις της στο Νοσοκομείο Κω κατέγραψαν υπερηχογραφήματα, αιματολογικές εξετάσεις και αξονική τομογραφία.

Στις 18 Δεκεμβρίου 2020, υπερηχογράφημα ανέφερε αεροπλήθεια και πιθανή μικρή συλλογή υγρού πλησίον του δέρματος, χωρίς ελεύθερο ενδοπεριτοναϊκό υγρό. Στις 20 Δεκεμβρίου, νέα εισαγωγή για περαιτέρω διερεύνηση. Ακτινογραφία και υπερηχογραφικός έλεγχος κατέδειξαν συγκέντρωση κοπράνων στο παχύ έντερο· χορηγήθηκαν καθαρτικά. Η αξονική τομογραφία της ίδιας ημέρας περιέγραψε, μεταξύ άλλων, σκιαγραφικό μέχρι το σιγμοειδές και φλεγμονή υποδόριου ιστού στην περιοχή του ομφαλού. Το εξιτήριο της 21ης Δεκεμβρίου απέδωσε τα συμπτώματα σε λειτουργική διαταραχή του εντέρου.

Οι πόνοι, όμως, δεν υποχώρησαν.

Τον Απρίλιο του 2021, η ασθενής απευθύνθηκε σε ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο. Η αξονική τομογραφία της 1ης Απριλίου ανέδειξε σαφώς σωλήνα μήκους 21 εκατοστών στο κάτω τμήμα της περιτοναϊκής κοιλότητας. Το εγγύς άκρο βρισκόταν σε επαφή με το πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα και το περιφερικό εκτεινόταν προς τον προϊερό χώρο. Ακτινογραφία σε όρθια θέση επιβεβαίωσε την παρουσία σωλήνα στον αριστερό λαγόνιο βόθρο.

Η ασθενής μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας, όπου στις 10 Απριλίου 2021 υποβλήθηκε σε ερευνητική λαπαροσκόπηση. Κατά το πρακτικό χειρουργείου, εντοπίστηκε και αφαιρέθηκε σωλήνας παροχέτευσης μεταξύ των εντερικών ελίκων. Την ίδια ημέρα εξήλθε σε καλή γενική κατάσταση.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι κατά την αφαίρεση του σωλήνα στο Νοσοκομείο Κω δεν διαπιστώθηκε η αποκοπή και παραμονή τμήματός του στην κοιλιακή χώρα. Επίσης αξιολόγησε το έγγραφο του ακτινοδιαγνώστη, ο οποίος ανέφερε ότι η απεικονιστική εικόνα στην αξονική της 20ής Δεκεμβρίου μπορούσε να θεωρηθεί συμβατή με μετεγχειρητική κατάσταση. Ωστόσο, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, η ερμηνεία αυτή συνέβαλε σε καθυστέρηση της διάγνωσης, καθώς η πραγματική αιτία των συμπτωμάτων αποσαφηνίστηκε μόλις τέσσερις μήνες αργότερα.

Στη δικογραφία περιγράφεται πολύμηνη ταλαιπωρία: καθημερινό άλγος, διαταραχή ύπνου, περιορισμός σίτισης, δυσχέρεια στις βασικές λειτουργίες και ανάγκη υποστήριξης στην καθημερινότητα. Το Δικαστήριο συνέδεσε τη συνολική αυτή επιβάρυνση με την παραμονή του ξένου σώματος.

Η αγωγή κατατέθηκε στις 5 Ιουλίου 2022, με αίτημα χρηματικής ικανοποίησης 100.000 ευρώ για ηθική βλάβη. Η απόφαση έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή και επιδίκασε 15.000 ευρώ, με τόκο από 13 Ιουλίου 2022 έως την εξόφληση.

Η υπόθεση αυτή φωτίζει μια κρίσιμη πτυχή της ιατρικής πρακτικής: όχι μόνο την τεχνική επιτυχία μιας επέμβασης, αλλά και την ευθύνη της προσεκτικής αφαίρεσης υλικών, της τεκμηριωμένης μετεγχειρητικής παρακολούθησης και της κλινικής εγρήγορσης όταν τα συμπτώματα επιμένουν. Ο επίμονος πόνος, ιδίως όταν διαφοροποιείται από το αναμενόμενο μετεγχειρητικό πρότυπο, αποτελεί πάντοτε σήμα επανεκτίμησης.

Η δικαστική κρίση δεν αναιρεί την αρχική επιτυχή αντιμετώπιση της διάτρησης. Αναδεικνύει, όμως, ότι η παράταση της διαγνωστικής αβεβαιότητας και η καθυστέρηση στην αναγνώριση ενός ενδοκοιλιακού ξένου σώματος μπορούν να μετατραπούν σε αυτοτελή πηγή ευθύνης.

Πηγή: dimokratiki.gr