«Ο θάνατος δεν ήταν η μοίρα μας»: Οδύσσεια ζωής για Σύρο πατέρα που έφερε τον 10χρονο γιο του στην Αθήνα για μεταμόσχευση νεφρού

 medlabnews.gr iatrikanea

Ο Abdulaziz Aldarwish δεν έφυγε από τη Συρία αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Έφυγε για να κρατήσει ζωντανό το παιδί του. Όταν ο γιος του, ο Yahia, εμφάνισε νεφρική ανεπάρκεια, ο πατέρας βρέθηκε μπροστά σε ένα αδιέξοδο: στον Λίβανο, όπου εργαζόταν ως οικοδόμος, η μηνιαία δαπάνη για αιμοκάθαρση έφτανε περίπου τα 1.200 ευρώ, ποσό αδύνατο να καλυφθεί, ενώ το ήδη καταπονημένο δημόσιο σύστημα υγείας της χώρας δυσκολευόταν σοβαρά να εξυπηρετήσει τέτοια περιστατικά.

Τότε πήρε τη μεγάλη απόφαση. Συγκέντρωσε περίπου 5.000 ευρώ από οικονομίες και δανεικά συγγενών, επιβιβάστηκε μαζί με τον μικρό Yahia σε βάρκα με κατεύθυνση την Κύπρο και άφησε πίσω τη σύζυγό του και τα άλλα οκτώ παιδιά τους σε χωριό κοντά στα σύνορα Συρίας–Λιβάνου. Το ταξίδι, σύμφωνα με το Reuters, κράτησε περίπου μία εβδομάδα, με ελάχιστο νερό και τρόφιμα, μέχρι να τους εντοπίσει εμπορικό πλοίο.

Στην Κύπρο έμαθαν κάτι που άλλαξε τα πάντα: στην Ελλάδα επανεκκινούσε το πρόγραμμα μεταμοσχεύσεων νεφρού σε παιδιά χαμηλού σωματικού βάρους. Με συνεργασία ελληνικών και κυπριακών αρχών, αλλά και συντονισμό νοσοκομείων και διερμηνέων, πατέρας και γιος μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στην Αθήνα, όπου παρακολουθήθηκαν από γιατρούς τριών νοσοκομείων.

Η μεταμόσχευση πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2026 στο Ωνάσειο Εθνικό Μεταμοσχευτικό Κέντρο, με τον πατέρα να γίνεται ο ζωντανός δότης του γιου του. Ο Yahia συγκαταλέγεται στα πρώτα παιδιά που ωφελήθηκαν από την επανέναρξη του σχετικού προγράμματος στην Ελλάδα. Το Ωνάσειο Εθνικό Μεταμοσχευτικό Κέντρο παραδόθηκε στο ελληνικό κράτος το 2025 και αποτελεί τον νέο πυρήνα των μεταμοσχεύσεων συμπαγών οργάνων ενηλίκων και παίδων στη χώρα.

Η επιτυχία αυτής της ιστορίας δεν είναι μόνο οικογενειακή. Είναι και ιατρική και θεσμική. Ήδη από τον Μάιο του 2025 είχαν καταγραφεί στην Ελλάδα οι πρώτες μεταμοσχεύσεις νεφρού σε παιδιά με χαμηλό BMI στο Ωνάσειο, εξέλιξη που θεωρήθηκε ορόσημο για την παιδιατρική μεταμοσχευτική ιατρική στη χώρα.

Μετά το χειρουργείο, ο πατέρας περιέγραψε την αγωνία του με μια φράση που συμπυκνώνει όλη τη διαδρομή τους: «έπρεπε να ρισκάρω». Και ο μικρός Yahia, πλέον 10 ετών, δηλώνει αισιόδοξος, θέλοντας να επιστρέψει στους συμμαθητές του στην Κύπρο και ονειρευόμενος μια φυσιολογική ζωή.

Η υπόθεση αυτή φωτίζει τρεις σκληρές αλήθειες. Πρώτον, ότι η σοβαρή παιδιατρική νόσος γίνεται ασφυκτική όταν συνδυάζεται με προσφυγιά και φτώχεια. Δεύτερον, ότι η κατάρρευση ή υπολειτουργία ενός συστήματος υγείας μπορεί να μετατρέψει μια θεραπεύσιμη κατάσταση σε μάχη επιβίωσης. Και τρίτον, ότι όταν κράτη, γιατροί και εξειδικευμένα κέντρα συνεργάζονται, ακόμη και μια ιστορία που ξεκινά στη θάλασσα με απόγνωση μπορεί να τελειώσει σε ένα νοσοκομείο με ελπίδα. Η βεβαιότητά μου για τα βασικά γεγονότα της υπόθεσης είναι υψηλή, περίπου 95%, επειδή επιβεβαιώνονται από Reuters και από επίσημες πηγές για το Ωνάσειο και το μεταμοσχευτικό πρόγραμμα.