Γλίτωσε στα 25 της από σοβαρό εγκεφαλικό, όμως για το σύστημα δεν είναι ευάλωτη και τη βγάζουν τα fund στο δρόμο. Η αναλγησία του κράτους στο μεγαλείο της

  του ειδικού νομικού συμβούλου του medlabnews.gr

Η αναλγησία του συστήματος έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Μια γυναίκα, που στα 25 της υπέστη βαρύ εγκεφαλικό, έμαθε από την αρχή να μιλά, να περπατά, να ζει. Έμεινε έναν χρόνο στο νοσοκομείο και άλλον έναν σε αποκατάσταση. Κι όμως, τα κατάφερε. Ξαναστάθηκε όρθια, έφτιαξε τη ζωή της, το σπίτι της, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της: ράμπες, μπάνιο ασφαλές, χώροι εύκολης πρόσβασης. Ένα σπίτι που έγινε το στήριγμά της, το καταφύγιό της.

Μαζί με τον σύζυγό της πήραν ένα στεγαστικό δάνειο — όπως τόσοι άλλοι, τότε που οι τράπεζες μοίραζαν δάνεια «εύκολα». Το πλήρωναν κανονικά. Μέχρι που ήρθε η πανδημία. Οι δόσεις ανεστάλησαν προσωρινά και όταν έληξε η περίοδος αναστολής, η τράπεζα τους ζήτησε 10.000 ευρώ για να επανέλθει η σύμβαση. Δεν τα είχαν. Ζήτησαν ρύθμιση. Μπήκαν σε διαπραγματεύσεις. Όμως, την ίδια στιγμή, ο servicer κατήγγειλε το δάνειο.

Ακολούθησε διαταγή πληρωμής. Κατάσχεση. Πλειστηριασμός.

Και όλα αυτά, ενώ η υπόθεση είχε ήδη προσβληθεί νομικά.

Η δίκη για την ακύρωση του πλειστηριασμού έχει οριστεί — κρατηθείτε — για το 2036.

Κι όμως, η εταιρεία real estate της τράπεζας βιάζεται να τους πετάξει έξω.

Έχουν ζητήσει παρέμβαση από την Τράπεζα της Ελλάδος, τη Γενική Γραμματεία Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους, τον Συνήγορο του Πολίτη. Η απάντηση; Σιωπή.

Μόνο από τον Συνήγορο ήρθε έγγραφο που λέει πως «δεν παρεμβαίνουμε σε ιδιωτικές διαφορές».

Το σπίτι αυτό δεν είναι απλώς τέσσερις τοίχοι. Είναι το αποτέλεσμα ενός αγώνα ζωής. Είναι ο χώρος όπου μπορεί να κινηθεί, να αυτοεξυπηρετηθεί, να σταθεί όρθια.

Αν χαθεί, δεν υπάρχει εναλλακτική. Δεν υπάρχει άλλο σπίτι να προσαρμοστεί.

Δεν υπάρχουν χρήματα, δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει δύναμη για νέα αρχή.

Και όμως, για το κράτος δεν θεωρείται «ευάλωτη».

Για το σύστημα είναι απλώς ένας ακόμα «οφειλέτης».

Για τους εκτελεστές είναι «ακίνητο προς αξιοποίηση».

Η ζωή της βρίσκεται ξανά στο χείλος του γκρεμού — όχι από αρρώστια αυτή τη φορά, αλλά από μια κοινωνία που έχει ξεχάσει τι σημαίνει ανθρωπιά.

Πίσω από κάθε πόρτα, μια ιστορία σαν κι αυτή.

Μέχρι να χτυπήσει η επόμενη.

Ίσως η δι   .

Διαβαστε επισης

Εγινε και αυτό το Άθλιο. Περιμένετε παιδιά, είμαι με τα εσώρουχα

Εισέβαλαν 7 το πρωί 30 αστυνομικοί για να πετάξουν πατέρα με τα δυο ανήλικα από το σπίτι τους. (video)

Έχασε το σπίτι του σε πλειστηριασμό στα Χανιά