Έρχεται πείνα στην Ελλάδα; Ο πόλεμος, η ακρίβεια και η φτώχεια σφίγγουν τον κλοιό

Έρευνα ανάλυση του Αλέξανδρου Γιατζίδη, γενικού διευθυντή του ΙΕΚΕΤΥ για το medlabnews.gr

Η λέξη «πείνα» ακούγεται βαριά. Και σωστά. Δεν περιγράφει απλώς μια δύσκολη οικονομική φάση, αλλά την αγωνία του νοικοκυριού που αρχίζει να κόβει από το φαγητό, να μετρά το ψωμί, να αφήνει στο ράφι το κρέας, το ψάρι, τα φρούτα. Όμως στην Ελλάδα του 2026 αυτή η λέξη παύει να είναι υπερβολή για χιλιάδες οικογένειες που ήδη ζουν στο όριο. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ότι το 27,5% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, αυξημένο από 26,9% το 2024, ενώ η σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση ανέβηκε στο 14,9% από 14,0%. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι τα παιδιά πλήττονται περισσότερο, καθώς για τις ηλικίες έως 17 ετών ο αντίστοιχος κίνδυνος έφτασε το 29,6%.

Οι αριθμοί γίνονται πιο σκληροί όταν μεταφράζονται σε καθημερινότητα. Η ίδια η ΕΛΣΤΑΤ καταγράφει ότι μέσα στον φτωχό πληθυσμό το 41,6% δηλώνει οικονομική αδυναμία να έχει διατροφή που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή ισοδύναμο χορτοφαγικό γεύμα. Αυτό σημαίνει ότι η επισιτιστική πίεση δεν είναι ένα θεωρητικό σενάριο του μέλλοντος, αλλά μια πραγματικότητα που υπάρχει ήδη μέσα σε ελληνικά σπίτια. Όταν σχεδόν οι μισοί από τους φτωχότερους πολίτες δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν στοιχειωδώς επαρκή διατροφή, τότε η κοινωνία δεν κοιτά απλώς την ακρίβεια· κοιτά την απειλή του άδειου πιάτου.

Και ενώ η ελληνική κοινωνία παραμένει εξαντλημένη από χρόνια ακρίβειας, ήρθε να προστεθεί ένας νέος αστάθμητος παράγοντας: ο πόλεμος με το Ιράν. Το ΔΝΤ προειδοποίησε στις 19 Μαρτίου 2026 ότι μια παρατεταμένη αύξηση των τιμών ενέργειας, εξαιτίας της σύγκρουσης και της διαταραχής στις ροές πετρελαίου και φυσικού αερίου, μπορεί να ανεβάσει κι άλλο τον πληθωρισμό και να μειώσει την παγκόσμια ανάπτυξη. Το Reuters μετέδωσε επίσης ότι η σύγκρουση απειλεί να προκαλέσει νέο σοκ στις τιμές των τροφίμων, επειδή δεν χτυπά μόνο την ενέργεια αλλά και τις μεταφορές και τα λιπάσματα, τα οποία είναι κρίσιμα για την αγροτική παραγωγή.

Η εικόνα επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο επειδή το Στενό του Ορμούζ, από όπου διέρχεται τεράστιο μέρος του παγκόσμιου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου, βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης. Σύμφωνα με το Reuters, η ενεργειακή αναταραχή έχει ήδη εκτινάξει τις διεθνείς τιμές και έχει οδηγήσει κυβερνήσεις και αγορές σε κατάσταση συναγερμού. Όταν ακριβαίνει η ενέργεια, δεν ακριβαίνει μόνο η βενζίνη. Ακριβαίνουν οι μεταφορές, η ψύξη, η παραγωγή, η εφοδιαστική αλυσίδα, τα λιπάσματα, οι ζωοτροφές και τελικά το ίδιο το φαγητό. Αυτό είναι το μονοπάτι με το οποίο ένας πόλεμος χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μπορεί να φτάσει στο ελληνικό τραπέζι.

Στην Ελλάδα, μάλιστα, η πίεση στα τρόφιμα δεν περιμένει το αύριο. Η ΕΛΣΤΑΤ έχει ήδη καταγράψει για τον Ιανουάριο του 2026 ετήσια αύξηση 4,5% στην ομάδα «Διατροφή και μη αλκοολούχα ποτά». Αυτό σημαίνει ότι τα βασικά είδη διατροφής συνεχίζουν να κινούνται ανοδικά ακόμη και πριν φανεί σε όλο του το βάθος το διεθνές αποτύπωμα του πολέμου. Με απλά λόγια, η ελληνική οικογένεια μπαίνει σε νέα περίοδο αβεβαιότητας ενώ ήδη πληρώνει ακριβότερα το σουπερμάρκετ.

Γι’ αυτό και το ερώτημα «έρχεται πείνα;» δεν είναι κραυγή πανικού, αλλά προειδοποίηση. Όχι, η Ελλάδα δεν βρίσκεται σήμερα μπροστά σε λιμό. Βρίσκεται όμως μπροστά σε έναν ορατό κίνδυνο βαθύτερης επισιτιστικής ανασφάλειας, ιδίως για όσους ζουν ήδη κάτω από το βάρος της φτώχειας, των χαμηλών εισοδημάτων και της συνεχούς ανατίμησης. Αν ο πόλεμος παραταθεί, αν οι τιμές ενέργειας μείνουν ψηλά, αν τα τρόφιμα ακριβύνουν κι άλλο, τότε η φράση «δεν βγαίνει ο μήνας» θα μετατραπεί για ακόμη περισσότερους σε κάτι πολύ πιο σκληρό: «δεν βγαίνει το τραπέζι».

Και αυτό ίσως είναι το πιο επικίνδυνο σημείο για μια κοινωνία που έχει ήδη αντέξει μνημόνια, πανδημία, ενεργειακή κρίση και διαρκή συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης. Γιατί η φτώχεια δεν έρχεται πάντα με θόρυβο. Μερικές φορές έρχεται αθόρυβα, με ένα καλάθι που μικραίνει, με ένα παιδί που στερείται βασικές τροφές, με έναν ηλικιωμένο που διαλέγει ανάμεσα σε φάρμακα, ρεύμα και φαγητό. Και τότε η «ακρίβεια» παύει να είναι οικονομικός όρος. Γίνεται κοινωνικός εφιάλτης.

Πηγές: ΕΛΣΤΑΤ, στοιχεία συνθηκών διαβίωσης και κινδύνου φτώχειας 2025· ΕΛΣΤΑΤ, Δείκτης Τιμών Καταναλωτή Ιανουαρίου 2026· Reuters και ΔΝΤ για τις επιπτώσεις του πολέμου με το Ιράν σε ενέργεια, λιπάσματα και τιμές τροφίμων.

Διαβάστε επίσης

Ένα παιδί πεινάει. Συμπτώματα υποσιτισμού. Τι πρέπει να κάνει ο εκπαιδευτικός;

Πρώτη δημοσίευση: Medlab News — 22 Μαρτίου 2026. Επιτρέπεται αναδημοσίευση μόνο με ενεργό σύνδεσμο προς το πρωτότυπο άρθρο: https://medlabgr.blogspot.com/2026/03/erchetai-peina-stin-ellada.html

Όταν η απελπισία γίνεται σύγκρουση: ο 80χρονος της Θέρμης και η σιωπηλή κοινωνική τραγωδία των πλειστηριασμών

Έρευνα ανάλυση του Αλέξανδρου Γιατζίδη, γενικού διευθυντή του ΙΕΚΕΤΥ για το medlabnews.gr

Τα ξημερώματα της Δευτέρας, στην πλατεία Παραμάνας στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, ένας 80χρονος άνδρας έκανε όπισθεν με το αυτοκίνητό του και έπεσε πάνω στην τζαμαρία υποκαταστήματος τράπεζας. Οι υλικές ζημιές αποκαταστάσιμες· το σοκ, όχι. Όταν συνελήφθη, φέρεται να είπε στους αστυνομικούς ότι το έκανε επίτηδες, επειδή του είχαν κατασχέσει το σπίτι.

Η αόρατη πίεση πίσω από τα «μεμονωμένα περιστατικά»

Η υπόθεση του 80χρονου δεν είναι απλώς ένα αστυνομικό δελτίο. Είναι το στιγμιότυπο μιας μεγαλύτερης πραγματικότητας. Χιλιάδες άνθρωποι στη χώρα έχουν ήδη χάσει κατοικίες τους τα τελευταία χρόνια, ενώ πολλοί περισσότεροι ζουν σε κατάσταση παρατεταμένης αναμονής και αβεβαιότητας.

Πρόκειται σε μεγάλο βαθμό για ανθρώπους που κάποτε εργάστηκαν, επένδυσαν, δημιούργησαν επιχειρήσεις, στήριξαν οικογένειες και πλήρωσαν φόρους. Η μακρά κρίση που ξεκίνησε το 2010, η ύφεση που ακολούθησε και οι καθυστερήσεις πληρωμών —συχνά και από το ίδιο το Δημόσιο— οδήγησαν πολλούς σε αλυσιδωτή οικονομική κατάρρευση. Για ορισμένους, το τέλος δεν ήταν απλώς οικονομικό αλλά υπαρξιακό.

Ένα σύστημα που λειτουργεί — για ποιους;

Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας μηχανισμός που εκτείνεται πολύ πέρα από τις τράπεζες: εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, δικηγόροι, δικαστικοί επιμελητές, συμβολαιογράφοι, τεχνικοί εκτιμητές, γραφεία είσπραξης. Όλοι κινούνται εντός ενός νόμιμου πλαισίου. Όμως για τον πολίτη που βιώνει τη διαδικασία, το αποτέλεσμα μοιάζει με συντονισμένη πίεση χωρίς διέξοδο.

Η γλώσσα της διαδικασίας είναι ψυχρή: «εκτέλεση», «κατακύρωση», «πρόγραμμα πλειστηριασμού». Η εμπειρία όμως είναι ανθρώπινη: απώλεια, φόβος, θυμός, ντροπή.

Η κοινωνική αντίφαση

Η μεγαλύτερη πρόκληση για πολλούς δεν είναι μόνο η απώλεια της περιουσίας αλλά η αίσθηση αδικίας. Οι τράπεζες που διασώθηκαν με δημόσιους πόρους κατά την κρίση, έχουν πλέον επανέλθει σε κερδοφορία και διανέμουν σημαντικά μερίσματα στους μετόχους τους. Το γεγονός αυτό, αν και οικονομικά εξηγήσιμο, βιώνεται από αρκετούς ως ηθική αντίφαση.

Στον αντίποδα βρίσκονται πολίτες που εξακολουθούν να παλεύουν με δάνεια που μεγάλωσαν με τόκους και προσαυξήσεις σε μια περίοδο που τα εισοδήματα συρρικνώθηκαν δραματικά.

Όταν η απελπισία ξεπερνά τα όρια

Το περιστατικό της Θέρμης δεν είναι μεμονωμένο ως προς τη συναισθηματική του φόρτιση. Η διεθνής βιβλιογραφία καταγράφει ότι η απώλεια κατοικίας συγκαταλέγεται στους ισχυρότερους ψυχοκοινωνικούς στρεσογόνους παράγοντες, με συσχέτιση με κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές και αυξημένο κίνδυνο αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών.

Όταν η απελπισία μετατρέπεται σε πράξη, η κοινωνία βλέπει μόνο το αποτέλεσμα — όχι τη διαδρομή.

Το ερώτημα που μένει

Η υπόθεση του 80χρονου δεν είναι απλώς μια σύγκρουση με μια τζαμαρία. Είναι μια σύγκρουση με μια πραγματικότητα που πολλοί βιώνουν σιωπηλά.

Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι μόνο νομικό ή οικονομικό. Είναι βαθιά κοινωνικό: πόσο αντέχει μια κοινωνία όταν μεγάλα τμήματά της αισθάνονται ότι δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν;

Πηγές – τεκμηρίωση

Τράπεζα της Ελλάδος, Εκθέσεις Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (τελευταίες εκδόσεις).

ΕΛΣΤΑΤ, στοιχεία για εισόδημα και φτώχεια (EU-SILC).

WHO Europe, τεκμηρίωση για κοινωνικούς προσδιοριστές ψυχικής υγείας και επιπτώσεις οικονομικών κρίσεων.

Eurostat, δεδομένα για στεγαστική επιβάρυνση και υπερχρέωση νοικοκυριών.

Λεφτά υπάρχουν. Απλώς δεν είναι για όλους. Αυξημένες καταθέσεις, αυξημένα δάνεια και γεμάτες ταβέρνες: αντίφαση ή κοινωνικός διαχωρισμός;

του Αλέξανδρου Γιατζίδη, Γενικού Διευθυντή ΙΕΚΕΤΥ για το medlabnews.gr iatrikanea

Η Ελλάδα της ακρίβειας, των γεμάτων ταβερνών και της οικονομίας δύο ταχυτήτων

Κάτι δεν κολλάει.

Από τη μία, έρευνες και στοιχεία της Τράπεζα της Ελλάδος μιλούν για αύξηση καταθέσεων και επιστροφή του δανεισμού. Από την άλλη, οι πολίτες δηλώνουν μαζικά ότι τα χρήματα τελειώνουν πριν τα μισά του μήνα, ενώ η ακρίβεια σε τρόφιμα, ενέργεια και στέγη έχει γίνει κανονικότητα. Και όμως, Κυριακή μεσημέρι, οι ταβέρνες είναι γεμάτες.

Άρα τι συμβαίνει; Ζούμε σε μια χώρα που ευημερεί ή σε μια χώρα που απλώς φαίνεται να ευημερεί;

Η απάντηση δεν είναι «μαύρο ή άσπρο». Είναι κοινωνικός διαχωρισμός.

Οι «λίγοι που τα βρίσκουν» υπάρχουν. Δεν είναι μύθος. Αλλά δεν είναι και ο μέσος πολίτης. Πρόκειται για συγκεκριμένα στρώματα: όσους δραστηριοποιούνται σε κλάδους που άντεξαν ή κέρδισαν από τις κρίσεις (τουρισμός, real estate, ενέργεια), όσους είχαν περιουσία ή αποταμιεύσεις από πριν, όσους μπορούν να μετακυλίουν το κόστος στους άλλους. Αυτοί δεν νικήθηκαν από την ακρίβεια – την πέρασαν παρακάτω.

Οι υπόλοιποι; Μισθωτοί, χαμηλοσυνταξιούχοι, νέοι χωρίς περιουσία, οικογένειες με ενοίκιο. Εκείνοι δεν έχουν «μαξιλάρι». Έχουν λογαριασμούς.

Και το μαύρο χρήμα; Ναι, υπάρχει. Αλλά δεν εξηγεί τα πάντα.

Παρά τα POS, το myDATA και τη διασύνδεση ταμειακών με την ΑΑΔΕ, η σκιώδης οικονομία δεν εξαφανίστηκε. Μειώθηκε, έγινε πιο «έξυπνη», πιο επιλεκτική. Δεν κινεί όμως την οικονομία συνολικά. Δεν γεμίζει όλες τις ταβέρνες. Δεν εξηγεί γιατί αυξάνονται οι καταθέσεις.

Το πραγματικό καύσιμο είναι άλλο: η ανισοκατανομή.

Η ακρίβεια δεν χτυπά όλους το ίδιο

Για τα χαμηλά εισοδήματα, τρόφιμα, ρεύμα και καύσιμα είναι το μισό του μηνιαίου προϋπολογισμού. Για τα υψηλότερα, είναι μικρό κλάσμα. Ο ίδιος πληθωρισμός, δύο εντελώς διαφορετικές ζωές. Έτσι δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι «ο κόσμος έχει λεφτά», επειδή αυτοί που δεν έχουν απλώς δεν φαίνονται. Δεν είναι στην ταβέρνα. Είναι στο σπίτι.

Η Ελλάδα των στατιστικών και η Ελλάδα της καθημερινότητας

Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα. Αλλά λένε μισές αλήθειες όταν διαβάζονται χωρίς κοινωνικό φακό. Οι καταθέσεις αυξάνονται, αλλά συγκεντρώνονται. Η κατανάλωση φαίνεται ανθεκτική, αλλά γίνεται πιο σπάνια και πιο ακριβή. Ο δανεισμός ανεβαίνει, όχι γιατί ευημερούμε, αλλά γιατί προσπαθούμε να κρατηθούμε.

Η «διπλή» οικονομική πραγματικότητα στην Ελλάδα Η χώρα, ως οικονομικό σύστημα, σταθεροποιείται και αναπτύσσεται επιλεκτικά. Οι πολίτες, ως κοινωνικό σύνολο, δεν ευημερούν. Δεν πρόκειται για ψέμα, αλλά για σύγκρουση πραγματικοτήτων: άλλη μετρά η μακροοικονομία, άλλη ζει η καθημερινότητα.

Το γράφημα των «δύο Ελλάδων» το αποτυπώνει καθαρά: ανοδικές καταθέσεις στην κορυφή, πτωτική κατανάλωση στη βάση και μια ακρίβεια που ανοίγει συνεχώς την απόσταση ανάμεσά τους. Και όσο αυτή η απόσταση μεγαλώνει, τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται — όχι μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά.

Το συμπέρασμα είναι ενοχλητικό αλλά καθαρό

Η χώρα δεν είναι σε καθολική ευημερία. Είναι σε οικονομία δύο ταχυτήτων.

Μια μειοψηφία κινείται μπροστά και φαίνεται παντού.

Η πλειοψηφία πιέζεται, χάνεται από το κάδρο και ακούγεται μόνο στις δημοσκοπήσεις – όταν ρωτάς αν «βγαίνει ο μήνας».

Και κάπου εκεί γεννιέται το μεγαλύτερο ψέμα: όχι ότι «λεφτά υπάρχουν», αλλά ότι αν δεν τα βλέπεις, φταις εσύ.

Αυτό δεν είναι ανάπτυξη. Είναι ανάπτυξη χωρίς διάχυση. Και αυτή, αργά ή γρήγορα, δεν γεμίζει ούτε τα ταμεία ούτε τις ταβέρνες.

Γιατί ζει ένας όταν όλοι οι άλλοι πεθαίνουν; Η “ζώνη επιβίωσης”, το θαύμα και το Σύνδρομο του Επιζώντα. Η συγκλονιστική περίπτωση του Νίκου Σκουριά

 του Αλέξανδρου Γιατζίδη, Γενικού Διευθυντή ΙΕΚΕΤΥ για το medlabnews.gr iatrikanea

Υπάρχουν συγκλονιστικές ιστορίες ανθρώπων που έμειναν οι μοναδικοί επιζώντες από πολύνεκρες τραγωδίες, φαινόμενο που συχνά χαρακτηρίζεται ως «θαύμα» αλλά συνοδεύεται από το βαρύ «σύνδρομο του επιζώντα»

Μερικές από τις πιο γνωστές περιπτώσεις:

Juliane Koepcke (1971): Η 17χρονη τότε Juliane ήταν η μόνη επιζήσασα από τις 92 άτομα της πτήσης LANSA Flight 508. Έπεσε από ύψος 3 χιλιομέτρων δεμένη στο κάθισμά της μέσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου και περπάτησε για 10 ημέρες μέχρι να βρει βοήθεια.

Vesna Vulović (1972): Η αεροσυνοδός που κατέχει το Ρεκόρ Γκίνες για την επιβίωση από πτώση χωρίς αλεξίπτωτο (από τα 33.000 πόδια), μετά από έκρηξη βόμβας σε αεροπλάνο της JAT. Bahia Bakari (2009): Σε ηλικία 12 ετών, ήταν η μόνη που σώθηκε από τη συντριβή αεροσκάφους της Yemenia Airlines στον Ινδικό Ωκεανό, όπου έχασαν τη ζωή τους 152 άτομα. Κρατήθηκε από ένα κομμάτι των συντριμμιών για 13 ώρες στη θάλασσα.

Cecelia Cichan (1987): Ήταν μόλις 4 ετών όταν το αεροπλάνο της Northwest Airlines συνετρίβη στο Ντιτρόιτ. Ήταν η μόνη επιζήσασα ανάμεσα σε 154 επιβαίνοντες, χάνοντας όλη της την οικογένεια στο δυστύχημα. Viswash Kumar Ramesh (2025): Μια πρόσφατη περίπτωση όπου ο 40χρονος Βρετανός ήταν ο μοναδικός επιζών από τη συντριβή αεροσκάφους της Air India με 241 νεκρούς.

Η συγκλονιστική περίπτωση του Νίκου Σκουριά

Η συγκλονιστική περίπτωση του Νίκου Σκουριά, ο οποίος ήταν ο μοναδικός επιζών (μαζί με άλλα 8 άτομα) από τη συντριβή της πτήσης Air Inter Flight 148 στη Γαλλία το 1992. «Ξαφνικά αισθάνθηκα ένα πρώτο ισχυρό τράνταγμα, ακολούθησαν μια σειρά τρανταγμάτων, εκκωφαντικών ήχων, σπινθήρων. Αυτό για κάποια δευτερόλεπτα. Μετά, νεκρική σιγή. Καθόμουν στην τελευταία σειρά, στη θέση 32Β. Το αεροπλάνο είχε προσκρούσει σε βουνό»

Τα βασικά στοιχεία της ιστορίας είναι:

Το δυστύχημα: Στις 20 Ιανουαρίου 1992, ένα Airbus A320 της γαλλικής εταιρείας Air Inter προσέκρουσε στο όρος Mont Sainte-Odile στις Αλσατικές Άλπεις, κοντά στο Στρασβούργο.

Οι απώλειες: Από τους 96 επιβαίνοντες, οι 87 έχασαν τη ζωή τους.

Ο επιζών: Ο Νίκος Σκουριάς, στέλεχος τότε της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, βρέθηκε ζωντανός μέσα στα συντρίμμια και στα χιόνια, αρκετές ώρες μετά την πτώση. Όπως έχει περιγράψει ο ίδιος σε συνεντεύξεις του, η σωτηρία του θεωρήθηκε θαύμα, καθώς το αεροπλάνο κόπηκε σε κομμάτια και επικρατούσαν πολικές θερμοκρασίες.

Η καθυστέρηση της διάσωσης: Ένα από τα πιο τραγικά στοιχεία της υπόθεσης ήταν ότι τα σωστικά συνεργεία έκαναν πάνω από 4 ώρες να εντοπίσουν το σημείο της συντριβής, με αποτέλεσμα κάποιοι τραυματίες να υποκύψουν στο ψύχος πριν φτάσει βοήθεια.

Ο κ. Σκουριάς συνέχισε τη ζωή του και την καριέρα του, αποτελώντας μια από τις πιο σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων που «επέστρεψαν» από μια τέτοια ολοκληρωτική καταστροφή.

Η δημόσια συζήτηση σχεδόν πάντα καταλήγει στη λέξη «θαύμα». Όμως η επιστήμη – χωρίς να ακυρώνει το ανθρώπινο βίωμα – δίνει πιο ψύχραιμες, αλλά όχι λιγότερο εντυπωσιακές απαντήσεις.

Στις περιπτώσεις των μοναδικών επιζώντων, η εξήγηση κινείται ανάμεσα στην ψυχρή φυσική και την ανθρώπινη ανάγκη για απόδοση νοήματος στο τυχαίο.

1. Η Επιστημονική/Φυσική Εξήγηση

Δεν υπάρχει μία ενιαία φόρμουλα, αλλά συνδυασμός παραγόντων:

Η Θέση στο Αεροσκάφος: Στατιστικά, οι θέσεις στο πίσω μέρος (πίσω από το φτερό) έχουν ελαφρώς μεγαλύτερα ποσοστά επιβίωσης. Στην περίπτωση του Νίκου Σκουριά, το τμήμα της ατράκτου όπου καθόταν δεν συνετρίβη ολοσχερώς.

Απορρόφηση Ενέργειας: Αντικείμενα όπως καθίσματα, αποσκευές ή ακόμα και η πυκνή βλάστηση (όπως στην Juliane Koepcke) λειτουργούν ως «ζώνες παραμόρφωσης», απορροφώντας την ορμή της πρόσκρουσης.

Η Κατάσταση του Σώματος: Σε ακραίες πτώσεις, το σώμα μπορεί να πέσει σε μια κατάσταση «σοκ» που χαλαρώνει τους μυς, μειώνοντας τα κατάγματα, ή η χαμηλή θερμοκρασία μπορεί να επιβραδύνει τον μεταβολισμό (υποθερμία), διατηρώντας τα ζωτικά όργανα.

2. Η Ψυχολογική Διάσταση

Ο επιζών έρχεται αντιμέτωπος με το Survivor Guilt (Ενοχή του Επιζώντα). Το ερώτημα «Γιατί εγώ;» είναι βασανιστικό. Ψυχολογικά, η επιβίωση συχνά αποδίδεται σε μια «αποστολή» που πρέπει να ολοκληρώσει το άτομο, λειτουργώντας ως μηχανισμός επούλωσης του τραύματος.

3. Η Μεταφυσική Ερμηνεία

Εδώ οι εξηγήσεις ξεφεύγουν από τους νόμους της ύλης:

Πεπρωμένο/Θείο Σχέδιο: Πολλές θρησκείες ερμηνεύουν την επιβίωση ως Θεία Παρέμβαση. Ο ίδιος ο Σκουριάς έχει περιγράψει την εμπειρία του ως κάτι που ξεπερνά τη λογική, αλλάζοντας ολοκληρωτικά την κοσμοθεωρία του.

Συγχρονικότητα: Η θεωρία ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και ότι οι συμπτώσεις (π.χ. μια αλλαγή θέσης την τελευταία στιγμή) είναι σημάδια μιας βαθύτερης τάξης πραγμάτων.

Η Θεωρία των Πιθανοτήτων: Για τους σκεπτικιστές, η μεταφυσική είναι απλώς η δική μας ερμηνεία στο νόμο των μεγάλων αριθμών. Σε εκατομμύρια πτήσεις, στατιστικά κάποια στιγμή κάποιος θα επιζήσει από μια αδύνατη κατάσταση.

«Ένιωθα ότι με τράβηξε η μάνα μου…»

Μαρτυρίες σαν αυτή – συχνές σε επιζώντες, ιδίως όταν έχει προηγηθεί απώλεια αγαπημένου προσώπου – δεν αποτελούν απόδειξη υπερφυσικής παρέμβασης. Στο πλαίσιο οξέος τραύματος και πένθους, ο εγκέφαλος μπορεί να παράγει εξαιρετικά ζωντανές εμπειρίες παρουσίας ή «σωτήριας βοήθειας».

Το βίωμα είναι αληθινό για αυτόν που το ζει. Η αιτιότητα, όμως, εξηγείται από τη βιολογία και την ψυχολογία του τραύματος.

Το Σύνδρομο του Επιζώντα (Survivor Guilt) είναι ένα βαρύ ψυχικό φορτίο όπου το άτομο νιώθει βαθιά ενοχή επειδή εκείνο ζει, ενώ άλλοι –συχνά πιο «άξιοι» στα μάτια του– χάθηκαν.

Πώς το διαχειρίστηκαν οι πρωταγωνιστές:

Η «Αποστολή» Ζωής: Πολλοί, όπως ο Νίκος Σκουριάς, μετατρέπουν το τραύμα σε προσφορά. Ο ίδιος δήλωσε πως μετά το ατύχημα άλλαξε η ιεράρχηση των αξιών του, δίνοντας έμφαση στην ουσία της ζωής και όχι στην καριέρα.

Η Σιωπή και η Απόσυρση: Η Cecelia Cichan (η 4χρονη επιζήσασα του 1987) απέφευγε τη δημοσιότητα για δεκαετίες. Μίλησε πρώτη φορά στο ντοκιμαντέρ "Sole Survivor", εξηγώντας ότι ένιωθε πως ο κόσμος την κοιτούσε σαν «θαύμα», κάτι που την πίεζε να είναι τέλεια.

Η Επιστημονική Εκτόνωση: Η Juliane Koepcke έγινε βιολόγος και επέστρεψε στον Αμαζόνιο για να μελετήσει το περιβάλλον που παραλίγο να την σκοτώσει. Η αυτοβιογραφία της ήταν ο δικός της τρόπος να «κλείσει» τον κύκλο του τρόμου.

Γιατί συμβαίνει αυτό το παράδοξο;

Σύμφωνα με το Psychology Today, ο εγκέφαλος προσπαθεί να επιβάλει λογική στο χάος. Αν νιώθεις ένοχος, σημαίνει ότι πιστεύεις πως είχες κάποιον έλεγχο – κάτι που είναι πιο καθησυχαστικό από το να αποδεχτείς ότι η ζωή και ο θάνατος είναι συχνά θέμα τυχαίας δευτερολέπτων. Τα στάδια της «επόμενης μέρας»:

• Άρνηση: «Δεν μπορεί να συνέβη μόνο σε μένα».
• Κατάθλιψη: Το βάρος των οικογενειών που θρηνούν.
• Ενσωμάτωση: Η αποδοχή ότι η επιβίωση δεν είναι «κλοπή» από τους άλλους, αλλά μια δεύτερη ευκαιρία.

Αν μετά από τέτοιο γεγονός υπάρξουν επίμονη αϋπνία, flashbacks, έντονη αποφυγή, κρίσεις πανικού, ιδέες αυτοκαταστροφής ή λειτουργική έκπτωση, αυτό είναι ένδειξη για κλινική αξιολόγηση (όχι “αδυναμία χαρακτήρα”).

Τελικά, ιστορίες σαν αυτές μας θυμίζουν ότι η διαφορά ανάμεσα στην απόλυτη τραγωδία και το «θαύμα» είναι συχνά θέμα δευτερολέπτων ή λίγων εκατοστών στην άτρακτο. Είτε το πούμε τύχη, είτε πεπρωμένο, το μόνο σίγουρο είναι πως όσοι επέστρεψαν από εκεί που δεν γύρισε κανείς άλλος, δεν είδαν ποτέ ξανά τον κόσμο με τα ίδια μάτια. Ίσως το πραγματικό θαύμα να μην είναι ότι επέζησαν από τη συντριβή, αλλά ότι κατάφεραν να ξαναγεννηθούν μέσα από τις στάχτες της.

Ακρίβεια, ανασφάλεια και… γεμάτα μαγαζιά: το ελληνικό παράδοξο. Οι μισθοί εξαφανίζονται

Ερευνα ανάλυση του Αλέξανδρου Γιατζίδη, γενικού διευθυντή του ΙΕΚΕΤΥ για το medlabnews.gr

Την ώρα που η ακρίβεια καταγράφεται ως το κυρίαρχο πρόβλημα των νοικοκυριών, τα εστιατόρια και τα κέντρα διασκέδασης γεμίζουν κάθε Σαββατοκύριακο, ενώ τα Χριστούγεννα και τις γιορτές τα τουριστικά καταλύματα εμφανίστηκαν σχεδόν πλήρη. Πώς εξηγείται αυτό το φαινομενικά αντιφατικό κοινωνικό φαινόμενο;

Απάντηση επιχειρεί να δώσει η πρόσφατη έρευνα της RASS που παρουσιάστηκε σε εκδήλωση του Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών, αποτυπώνοντας με σαφήνεια τις αντιλήψεις των πολιτών για την ακρίβεια, την αγορά, την υγεία, την ασφάλιση, τις τράπεζες και την καθημερινή οικονομική πίεση.

Τι λένε οι πολίτες: τα βασικά ευρήματα της έρευνας

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας:

Η ακρίβεια αναδεικνύεται ως το νούμερο ένα πρόβλημα για την πλειονότητα των πολιτών.

Η αγοραστική δύναμη δηλώνεται μειωμένη, με τα εισοδήματα να μην επαρκούν για την κάλυψη βασικών αναγκών.

Η υγεία και το κόστος πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας προκαλούν αυξανόμενη ανασφάλεια.

Οι τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα αντιμετωπίζονται με δυσπιστία.

Κυριαρχεί το αίσθημα ότι «τα χρήματα τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας».

Στην ερώτηση «Για πόσο χρονικό διάστημα το μηνιαίο εισόδημά σας σάς επιτρέπει να καλύπτετε με άνεση (χωρίς μεγάλες οικονομικές θυσίες) όλες τις ανάγκες του νοικοκυριού σας;», οι απαντήσεις διαμορφώθηκαν ως εξής:

33,8%: για 3 εβδομάδες

26,5%: για 2 εβδομάδες

5,7%: για λιγότερο από 1 εβδομάδα

23,9%: για όλον τον μήνα

7,7%: για πάνω από 1 μήνα

2,5%: δεν ξέρω/δεν απαντώ

Με βάση τα στοιχεία, το 66% των νοικοκυριών δηλώνει ότι ο μισθός επαρκεί έως 3 εβδομάδες.

Όπως εξηγεί ο διευθύνων σύμβουλος της MRB, Δημήτρης Μαύρος στο OPEN και την εκπομπή «Τώρα Μαζί»: «Από όλα αυτά τα νούμερα, το πιο σοβαρό είναι ότι ένας στους τρεις Έλληνες -ή τρεις στους δέκα περίπου- δεν μπορούν να αντέξουν πάνω από δύο εβδομάδες. Αυτό σημαίνει πως εδώ υπάρχει πρόβλημα».

Οι πολίτες «κόβουν» τη διασκέδαση

Σε άλλη ερώτηση, για τις κατηγορίες στις οποίες κάνουν περικοπές, το 79% απάντησε «στη διασκέδαση».

Αναλυτικότερα:

Το 79,1% «κόβει» τη διασκέδαση

Το 45,2 στα τρόφιμα

Το 45% σε καύσιμα/ενέργεια

Το 19,6% σε λογαριασμούς τηλεπικοινωνιών

Το 18,8% σε υγεία

Το 11,9% σε εκπαίδευση

Το 5,9% σε τραπεζικές/δανειακές υποχρεώσεις

Το 4,8% σε στέγαση (ενοίκιο/στεγαστικό)

Το 16,1 «άλλες δαπάνες»

Κι όμως, παρά αυτή τη γενικευμένη εικόνα οικονομικής στενότητας, η κατανάλωση στην εστίαση και η τουριστική κίνηση σε περιόδους αιχμής παραμένουν υψηλές.

Το «παράδοξο» εξηγείται: τι πραγματικά συμβαίνει

Η απάντηση δεν βρίσκεται στην ευημερία, αλλά σε μια αλλαγή συμπεριφοράς και προτεραιοτήτων.

1. Κατανάλωση ως ψυχολογική άμυνα

Σε συνθήκες διαρκούς πίεσης, η έξοδος, το φαγητό έξω ή μια σύντομη απόδραση λειτουργούν ως μηχανισμός εκτόνωσης. Δεν πρόκειται για πολυτέλεια, αλλά για «ανάγκη ανάσας».

2. Συμπίεση άλλων δαπανών

Οι πολίτες:

περιορίζουν αγορές ένδυσης και διαρκών αγαθών

αναβάλλουν επισκευές ή επενδύσεις

«κόβουν» από το μέλλον για να ζήσουν το παρόν

Η κατανάλωση μετατοπίζεται από το «έχω» στο «ζω».

3. Ανισοκατανομή εισοδήματος

Δεν καταναλώνουν όλοι. Ένα μικρότερο αλλά οικονομικά ισχυρότερο τμήμα του πληθυσμού στηρίζει την εικόνα της πληρότητας, δημιουργώντας μια οπτική ψευδαίσθηση γενικευμένης ευημερίας.

4. Βραχυχρόνιες αποφάσεις – μακροχρόνια αβεβαιότητα

Όταν το μέλλον μοιάζει αβέβαιο, η λογική αποταμίευσης υποχωρεί. Κυριαρχεί το σκεπτικό:

«Αφού δεν ξέρω τι έρχεται, ας ζήσω τώρα».

Γιατί αυτό πρέπει να προβληματίσει την Πολιτεία

Η εικόνα γεμάτων καταστημάτων δεν αναιρεί τα ευρήματα της έρευνας. Αντίθετα:

• υποδηλώνει κοινωνική κόπωση
• προειδοποιεί για εύθραυστη κατανάλωση
• δείχνει ότι η ανθεκτικότητα βασίζεται σε εξάντληση αποθεμάτων, όχι σε πραγματική ανάπτυξη

Πρόκειται για κατανάλωση χωρίς βάθος, που δεν μπορεί να στηρίξει μακροπρόθεσμα ούτε τα νοικοκυριά ούτε την αγορά.

Συμπέρασμα

Η έρευνα της RASS για το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών δεν περιγράφει μια κοινωνία που «έχει και ξοδεύει», αλλά μια κοινωνία που αντέχει οριακά και προσπαθεί να διατηρήσει στοιχειώδη ποιότητα ζωής μέσα σε συνθήκες ακρίβειας και αβεβαιότητας.

Τα γεμάτα εστιατόρια και καταλύματα δεν είναι ένδειξη ευημερίας. Είναι σύμπτωμα προσαρμογής σε μια δύσκολη πραγματικότητα.

Το ότι «γεμίζουν τα εστιατόρια»:

• δεν αναιρεί την ακρίβεια
• επιβεβαιώνει αλλαγή συμπεριφοράς υπό πίεση
• είναι φαινόμενο διεθνώς καταγεγραμμένο, με σαφή στατιστική και θεωρητική βάση

Η Επικοινωνία της Υγείας δεν είναι «Προσωπική Υπόθεση»: Κίνδυνοι από τον ερασιτεχνισμό στη διαχείριση των εξαρτήσεων

 του  Ινστιτούτου Ενημέρωσης και Επικοινωνίας της Υγείας (ΙΕΚΕΤΥ)

Με αφορμή τις πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις και τη συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από τη χρήση απαγορευμένων ουσιών ως μέσο «προσέγγισης» της νεολαίας, το ΙΕΚΕΤΥ οφείλει να παρέμβει θεσμικά. Η πρόληψη και η επικοινωνία θεμάτων δημόσιας υγείας αποτελούν εξειδικευμένα επιστημονικά πεδία και δεν μπορούν να αφήνονται στην αυθαίρετη πρωτοβουλία οποιουδήποτε δημόσιου προσώπου, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις του.

Η ιστορία της Επικοινωνίας της Υγείας είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου η λανθασμένη προσέγγιση επέφερε τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα (Φαινόμενο Μπούμερανγκ): Το Δίδαγμα των Εμβολίων: Στο πρόσφατο παρελθόν, είδαμε πώς η αποσπασματική και συχνά αντιεπιστημονική τοποθέτηση ανθρώπων με δημόσιο βήμα –ακόμη και επιστημόνων που μιλούσαν εκτός του πεδίου τους– ανδρώσε το αντιεμβολιαστικό κίνημα στην Ελλάδα. Ο «ερασιτεχνισμός» στην ενημέρωση κλόνισε την εμπιστοσύνη των πολιτών στην επιστήμη.

Η Παγίδα του Τσιγάρου: Ιστορικά, καμπάνιες που παρουσίαζαν το κάπνισμα ως «επιλογή μόνο για ενήλικες» απέτυχαν παταγωδώς. Αντί να αποτρέψουν τους νέους, κατέστησαν το τσιγάρο το απόλυτο σύμβολο «ενηλικίωσης» και ανεξαρτησίας, αυξάνοντας τη χρήση στις μικρές ηλικίες.

Ο Κίνδυνος της Μίμησης (Ανορεξία): Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι η λεπτομερής προβολή και περιγραφή διαταραχών, όπως η νευρική ανορεξία, συχνά λειτουργεί ως «οδηγός» για ευάλωτα άτομα αντί για προειδοποίηση. Η οικειότητα με το πρόβλημα αφαιρεί τον φόβο και το καθιστά επιλογή.

Η Θέση του ΙΕΚΕΤΥ Η χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών (όπως το ecstasy) δεν μπορεί να αποτελεί «γέφυρα επικοινωνίας» με τους νέους. Η δημόσια εξομολόγηση τέτοιων εμπειριών από πρόσωπα-πρότυπα:

Κανονικοποιεί τη χρήση στη συνείδηση των εφήβων.

Μειώνει την αντίληψη του κινδύνου.

Προσδίδει μια αύρα «πνευματικής αναζήτησης» σε μια επικίνδυνη και παράνομη πράξη.

Καλούμε τα δημόσια πρόσωπα και τα ΜΜΕ να αντιμετωπίζουν τα θέματα υγείας με τη δέουσα σοβαρότητα. Η διαπαιδαγώγηση σε τόσο ευαίσθητα ζητήματα πρέπει να γίνεται βάσει επιστημονικών πρωτοκόλλων και από ανθρώπους που γνωρίζουν πώς να επικοινωνήσουν το μήνυμα χωρίς να προκαλέσουν παρενέργειες.

Σε θέματα Δημόσιας Υγείας, η αυθόρμητη «ειλικρίνεια» χωρίς επιστημονικό φίλτρο δεν είναι αρετή· είναι επικίνδυνη ανευθυνότητα.

Ακυρώθηκε Πλειστηριασμός στο «Παρά Πέντε». Γιατί ακυρώθηκε η κατάσχεση;

 επιμέλεια medlabnews.gr - IEKETY.

Μία ιδιαίτερα σημαντική δικαστική απόφαση εκδόθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ακυρώνοντας στο παρά πέντε την κατάσχεση και τον προγραμματισμένο πλειστηριασμό κατοικίας πολίτη από την εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων INTRUM. Ο πλειστηριασμός είχε οριστεί για τις 17 Δεκεμβρίου, ωστόσο η ανακοπή που άσκησε ο δανειολήπτης—μέσω του δικηγόρου του, Γιάννη Γιαντζουράκη—οδηγήθηκε σε πλήρη δικαστική δικαίωση.

Πολίτης με στεγαστικό δάνειο που εξυπηρετούνταν κανονικά μέχρι την πανδημία

Η υπόθεση αφορά στεγαστικό δάνειο, το οποίο ο δανειολήπτης κατέβαλλε απρόσκοπτα επί σειρά ετών, μέχρι την περίοδο της πανδημίας, οπότε η οικονομική πίεση δημιούργησε καθυστερήσεις. Η αδυναμία αυτή οδήγησε τη διαχείριση του δανείου σε servicer, όπου οι διαδικασίες εκτέλεσης κινήθηκαν με ιδιαίτερη ταχύτητα και χωρίς επαρκή διαφάνεια.

Παρά το γεγονός ότι υπήρξε πρόθεση συνεννόησης, η εταιρεία προχώρησε στην κατάσχεση δύο ακινήτων για απαίτηση που τελικά κρίθηκε μη νομίμως εκτελεστή.

Γιατί ακυρώθηκε η κατάσχεση – Το δικαστήριο μιλάει ξεκάθαρα

Το Δικαστήριο διαπίστωσε:

• σοβαρές πλημμέλειες στις επιδόσεις,
• ανεπαρκή τεκμηρίωση της απαίτησης,
• δυσανάλογη εκτέλεση σε σχέση με το ύψος της οφειλής,
• παραβίαση των αρχών της καλής πίστης και της αναλογικότητας.

Η απόφαση οδηγεί σε πλήρη ακύρωση της κατάσχεσης και ματαιώνει τον επικείμενο πλειστηριασμό.

Ο δικηγόρος της υπόθεσης, Γιάννης Γιαντζουράκης, δήλωσε:

«Η δικαστική κρίση αποτελεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι οι πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης δεν μπορούν να λειτουργούν ως “γραμμή παραγωγής”. Οι εταιρείες διαχείρισης οφείλουν να σέβονται τη νομιμότητα και τα δικαιώματα των πολιτών.»

Οι Servicers στην Ελλάδα – Ένας μηχανισμός που έχει ξεφύγει από τον σκοπό του

Η υπόθεση αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Αφορά ένα σύστημα που σήμερα καλείται να διαχειριστεί περισσότερα από 100 δισ. ευρώ “κόκκινα” δάνεια, ενώ σχεδόν 2 εκατομμύρια συμβάσεις έχουν μεταφερθεί από τις τράπεζες σε εταιρείες διαχείρισης (servicers).

 Τι συμβαίνει στην πράξη

• Οι servicers έχουν αποκτήσει τεράστια επιχειρησιακή ισχύ, συχνά χωρίς αντίστοιχαν ελέγχους.
• Κινούν διαδικασίες εκτέλεσης με αυτοματοποιημένη ταχύτητα, χωρίς ουσιαστική επικοινωνία με τον οφειλέτη.
• Οι δανειολήπτες παραπονιούνται ότι δεν λαμβάνουν αντικειμενικές προτάσεις ρύθμισης, αλλά πιέζονται απευθείας σε πλειστηριασμό.
• Σημαντικός αριθμός υποθέσεων καταλήγει σε δικαστικές ακυρώσεις λόγω πλημμελειών, λανθασμένων επιδόσεων, ελλείψεων νομιμοποίησης και μη τεκμηριωμένων απαιτήσεων.

Το φαινόμενο έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε η Ελλάδα να έχει:

• πρώτη θέση στην ΕΕ σε αριθμό ηλεκτρονικών πλειστηριασμών,
• χιλιάδες περιπτώσεις όπου ο καταναλωτής πρέπει να αποδείξει το αυτονόητο: ότι οι εταιρείες οφείλουν να τηρούν τη νομιμότητα.

Τι σημαίνει η απόφαση για την κοινωνία και την αγορά

Η ακύρωση της κατάσχεσης από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών:

• αποτελεί πλήγμα στις επιθετικές πρακτικές,
• ενισχύει το αίσθημα ότι ο πολίτης δεν είναι ανυπεράσπιστος,
• δημιουργεί δεδικασμένο που μπορούν να επικαλεστούν χιλιάδες άλλοι δανειολήπτες,
• και δείχνει ότι η αναγκαστική εκτέλεση δεν μπορεί να λειτουργεί εκτός θεσμικού πλαισίου.

Ιδίως όταν αφορά στεγαστικά δάνεια που μέχρι πρόσφατα εξυπηρετούνταν κανονικά.

Το αποτέλεσμα

• Ο πλειστηριασμός της 17ης Δεκεμβρίου ματαιώθηκε οριστικά.
• Η κατάσχεση ακυρώθηκε εξολοκλήρου.
• Ο πολίτης διατηρεί την περιουσία του.
• Και η απόφαση αυτή προστίθεται σε μια αυξανόμενη σειρά δικαστικών κρίσεων που απαιτούν νομιμότητα, διαφάνεια και αναλογικότητα από τις εταιρείες διαχείρισης.

Έφυγε από τη ζωή ο Ευάγγελος Μπούμπουκας. Οραματιστής της γνώσης και θεμελιωτής της επιστημονικής τεκμηρίωσης στην Ελλάδα

 του Αλέξανδρου Γιατζίδη, Διευθυντή Ινστιτούτου Ενημέρωσης και Επικοινωνίας της Υγείας (ΙΕΚΕΤΥ)

Με βαθιά θλίψη, η ερευνητική και ακαδημαϊκή κοινότητα αποχαιρετά τον Ευάγγελο Μπούμπουκα, εμπνευστή, ιδρυτή και επί σειρά ετών Διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης (ΕΚΤ), καθώς και επίτιμο Αντιπρόεδρο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ).

Ο Ευάγγελος Μπούμπουκας έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, ύστερα από σύντομη νοσηλεία του στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός λόγω πνευμονίας.

Η πορεία και το έργο του

Από το 1980 ανέλαβε τον σχεδιασμό, την οργάνωση και τη διεύθυνση του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης, καθιστώντας το σε λίγα χρόνια εθνικό φορέα αναφοράς για τη συλλογή, τεκμηρίωση και διάδοση της επιστημονικής γνώσης στην Ελλάδα.

Ο Ευάγγελος Μπούμπουκας συνέδεσε το όνομά του με τη δημιουργία και την καθιέρωση του Εθνικού Αρχείου Διδακτορικών Διατριβών, το οποίο συγκεντρώνει και διαθέτει σε ψηφιακή μορφή τις διατριβές όλων των Ελλήνων διδακτόρων. Το έργο αυτό, μοναδικό στο είδος του διεθνώς, ανέδειξε την Ελλάδα σε παράδειγμα καλής πρακτικής στον τομέα της ακαδημαϊκής τεκμηρίωσης και αποτέλεσε θεμέλιο λίθο για τη μεταγενέστερη ανάπτυξη των ψηφιακών βιβλιοθηκών, αποθετηρίων και υποδομών ανοικτής πρόσβασης.

Παράλληλα, υπό την ηγεσία του, το ΕΚΤ εξελίχθηκε σε εθνικό κόμβο γνώσης και καινοτομίας, θέτοντας τις βάσεις για τη σημερινή ψηφιακή του μορφή και για τη σύνδεση της έρευνας με την κοινωνία και την παραγωγή.

Διαδρομή και προσφορά

Μηχανικός και διοικητικό στέλεχος με βαθιά κατανόηση των τεχνολογικών και οργανωτικών αναγκών του ερευνητικού τοπίου, ο Ευάγγελος Μπούμπουκας υπηρέτησε για δεκαετίες το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ), όπου ανέλαβε κρίσιμες θέσεις ευθύνης, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση πολιτικών έρευνας, τεκμηρίωσης και καινοτομίας.

Το 2020 αναγορεύθηκε Επίτιμος Αντιπρόεδρος του ΕΙΕ, τιμητική διάκριση που επισφράγισε τη μακρά και δημιουργική πορεία του στο Ίδρυμα και την καθοριστική συμβολή του στην ανάπτυξη των δομών του ΕΚΤ.

Το όραμά του: “Η γνώση ως δημόσιο αγαθό”

Πίστευε βαθιά ότι η επιστημονική πληροφορία πρέπει να είναι προσβάσιμη σε όλους, χωρίς εμπόδια. Είδε έγκαιρα τον ρόλο των ψηφιακών τεχνολογιών ως εργαλείου κοινωνικής προόδου και διαφάνειας, και εργάστηκε ακούραστα για να καταστεί η γνώση δημόσιο και κοινό αγαθό. Στα χρόνια της διοίκησής του, το ΕΚΤ καθιερώθηκε ως εθνικός οργανισμός τεκμηρίωσης, πληροφόρησης και μέτρησης της έρευνας, ενώ οι δράσεις του διασύνδεσαν πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, δημόσιους φορείς και πολίτες.

Παρακαταθήκη

Η συμβολή του Ευάγγελου Μπούμπουκα υπήρξε καθοριστική στη διαμόρφωση του σημερινού περιβάλλοντος ανοικτής επιστήμης και τεκμηριωμένης πολιτικής γνώσης στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του τον περιγράφουν ως οραματιστή, μεθοδικό, σεμνό και αφοσιωμένο στη δημόσια αποστολή του — έναν άνθρωπο που πίστευε ότι η επιστήμη μπορεί να ενώσει τη χώρα με τον κόσμο.

Η κοινότητα της έρευνας, οι χιλιάδες Έλληνες διδάκτορες που κατέγραψαν την πορεία τους χάρη στο έργο του και όλοι όσοι επωφελήθηκαν από το άνοιγμα της γνώσης στην κοινωνία, τον αποχαιρετούν με ευγνωμοσύνη. 

 Αιωνία του η μνήμη. 

 Η γνώση στην Ελλάδα του χρωστά πολλά.

Γλίτωσε στα 25 της από σοβαρό εγκεφαλικό, όμως για το σύστημα δεν είναι ευάλωτη και τη βγάζουν τα fund στο δρόμο. Η αναλγησία του κράτους στο μεγαλείο της

  του ειδικού νομικού συμβούλου του medlabnews.gr

Η αναλγησία του συστήματος έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Μια γυναίκα, που στα 25 της υπέστη βαρύ εγκεφαλικό, έμαθε από την αρχή να μιλά, να περπατά, να ζει. Έμεινε έναν χρόνο στο νοσοκομείο και άλλον έναν σε αποκατάσταση. Κι όμως, τα κατάφερε. Ξαναστάθηκε όρθια, έφτιαξε τη ζωή της, το σπίτι της, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της: ράμπες, μπάνιο ασφαλές, χώροι εύκολης πρόσβασης. Ένα σπίτι που έγινε το στήριγμά της, το καταφύγιό της.

Μαζί με τον σύζυγό της πήραν ένα στεγαστικό δάνειο — όπως τόσοι άλλοι, τότε που οι τράπεζες μοίραζαν δάνεια «εύκολα». Το πλήρωναν κανονικά. Μέχρι που ήρθε η πανδημία. Οι δόσεις ανεστάλησαν προσωρινά και όταν έληξε η περίοδος αναστολής, η τράπεζα τους ζήτησε 10.000 ευρώ για να επανέλθει η σύμβαση. Δεν τα είχαν. Ζήτησαν ρύθμιση. Μπήκαν σε διαπραγματεύσεις. Όμως, την ίδια στιγμή, ο servicer κατήγγειλε το δάνειο.

Ακολούθησε διαταγή πληρωμής. Κατάσχεση. Πλειστηριασμός.

Και όλα αυτά, ενώ η υπόθεση είχε ήδη προσβληθεί νομικά.

Η δίκη για την ακύρωση του πλειστηριασμού έχει οριστεί — κρατηθείτε — για το 2036.

Κι όμως, η εταιρεία real estate της τράπεζας βιάζεται να τους πετάξει έξω.

Έχουν ζητήσει παρέμβαση από την Τράπεζα της Ελλάδος, τη Γενική Γραμματεία Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους, τον Συνήγορο του Πολίτη. Η απάντηση; Σιωπή.

Μόνο από τον Συνήγορο ήρθε έγγραφο που λέει πως «δεν παρεμβαίνουμε σε ιδιωτικές διαφορές».

Το σπίτι αυτό δεν είναι απλώς τέσσερις τοίχοι. Είναι το αποτέλεσμα ενός αγώνα ζωής. Είναι ο χώρος όπου μπορεί να κινηθεί, να αυτοεξυπηρετηθεί, να σταθεί όρθια.

Αν χαθεί, δεν υπάρχει εναλλακτική. Δεν υπάρχει άλλο σπίτι να προσαρμοστεί.

Δεν υπάρχουν χρήματα, δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει δύναμη για νέα αρχή.

Και όμως, για το κράτος δεν θεωρείται «ευάλωτη».

Για το σύστημα είναι απλώς ένας ακόμα «οφειλέτης».

Για τους εκτελεστές είναι «ακίνητο προς αξιοποίηση».

Η ζωή της βρίσκεται ξανά στο χείλος του γκρεμού — όχι από αρρώστια αυτή τη φορά, αλλά από μια κοινωνία που έχει ξεχάσει τι σημαίνει ανθρωπιά.

Πίσω από κάθε πόρτα, μια ιστορία σαν κι αυτή.

Μέχρι να χτυπήσει η επόμενη.

Ίσως η δι   .

Διαβαστε επισης

Εγινε και αυτό το Άθλιο. Περιμένετε παιδιά, είμαι με τα εσώρουχα

Εισέβαλαν 7 το πρωί 30 αστυνομικοί για να πετάξουν πατέρα με τα δυο ανήλικα από το σπίτι τους. (video)

Έχασε το σπίτι του σε πλειστηριασμό στα Χανιά

Προσοχή. Νέοι κανόνες, λιγότερη δικαιοσύνη: Οι δανειολήπτες χωρίς άμυνα απέναντι στους πλειστηριασμούς

του Αλέξανδρου Γιατζίδη, Γενικού Γραμματέα Ινστιτούτου Ενημέρωσης και Επικοινωνίας της Υγείας, ΙΕΚΕΤΥ, medlabnews.gr iatrikanea 

Οι αλλαγές που προωθούνται στο νομοθετικό πλαίσιο των πλειστηριασμών μετατρέπουν ένα ήδη άνισο σύστημα σε πραγματικό λαβύρινθο χωρίς διέξοδο για τους δανειολήπτες. Την ώρα που οι εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων (servicers) και τα funds εντείνουν τους πλειστηριασμούς με ρυθμούς «βιομηχανικής παραγωγής», το Κράτος αφαιρεί τα τελευταία μέσα άμυνας από όσους βρίσκονται στο στόχαστρό τους.

Το πλέγμα του «Ηρακλή» πίσω από τους μαζικούς πλειστηριασμούς

Το πρόγραμμα «Ηρακλής», που θεσπίστηκε για να απαλλάξει τις τράπεζες από τα κόκκινα δάνεια, έχει εξελιχθεί σε ένα τριγωνικό σύστημα μεταξύ τραπεζών, servicers και ξένων funds. Οι τράπεζες μεταβίβασαν περίπου 70 δισ. ευρώ μη εξυπηρετούμενα δάνεια σε εταιρείες ειδικού σκοπού (SPVs), λαμβάνοντας σε αντάλλαγμα τιτλοποιημένα ομόλογα, τα μισά εκ των οποίων είναι κρατικά εγγυημένα.

Αυτό σημαίνει ότι, αν οι εισπράξεις από ρυθμίσεις και πλειστηριασμούς δεν φτάνουν για να πληρωθούν οι επενδυτές, οι κρατικές εγγυήσεις ενεργοποιούνται και το Δημόσιο πληρώνει τη διαφορά. Με άλλα λόγια, οι πολίτες πληρώνουν — είτε μέσω φόρων είτε χάνοντας τα σπίτια τους.

Ο φόβος της «κατάπτωσης» των εγγυήσεων

Σήμερα, η απόδοση των servicers υπολείπεται κατά 20% από τα προβλεπόμενα. Αυτό δημιουργεί τον κίνδυνο να «σπάσει» η εγγύηση των 18 δισ. ευρώ που στηρίζει το σύστημα. Για να αποφευχθεί, οι servicers πιέζουν για περισσότερους και γρηγορότερους πλειστηριασμούς, ενώ οι ρυθμίσεις δανείων γίνονται με το σταγονόμετρο — γιατί αποδίδουν λιγότερα και πιο αργά.

Η κατάσταση αυτή δημιουργεί ένα ισχυρό αντικίνητρο για διαπραγμάτευση και κίνητρο για εκποίηση. Το αποτέλεσμα; Μαζικοί πλειστηριασμοί, συχνά κάτω και από τις αντικειμενικές αξίες, χωρίς ουσιαστικό διάλογο με τους οφειλέτες.

Οι δανειολήπτες χωρίς νομική προστασία

Το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης με τίτλο «Παρεμβάσεις στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας» επιδεινώνει δραματικά την ήδη δύσκολη θέση των δανειοληπτών:

Άμεση αποβολή από το ακίνητο μετά τον πλειστηριασμό (άρθρο 943 ΚΠολΔ), χωρίς αναστολές και χωρίς πρόβλεψη στέγασης.

Κατάργηση τοπικής αρμοδιότητας (άρθρο 1001 ΚΠολΔ): οι πλειστηριασμοί όλων των περιοχών μπορούν να διεξάγονται στην Αθήνα — αυξάνοντας το κόστος και μειώνοντας την πρόσβαση των πολιτών στην υπεράσπιση.

Δραστική μείωση χρόνου δικαστικής προστασίας: από 1.492 ημέρες σε μόλις 350 για ανακοπές, και τελεσίδικη απόφαση σε 600 ημέρες.

Αυτόματη αρχειοθέτηση ανακοπών αν δεν επαναπροσδιοριστούν εγκαίρως — χάνονται οριστικά τα δικαιώματα άμυνας.

Στην πράξη, οι αλλαγές αυτές ευνοούν τις εταιρείες διαχείρισης, που αποκτούν ταχύτητα και ευκολία στις διαδικασίες, και αποδυναμώνουν εντελώς τον πολίτη που δεν έχει ούτε χρόνο ούτε πόρους να αμυνθεί.

Οι «στρατηγικοί κακοπληρωτές» ως άλλοθι

Για να δικαιολογηθεί η πίεση των πλειστηριασμών, καλλιεργείται το αφήγημα των «στρατηγικών κακοπληρωτών» — ότι δηλαδή οι περισσότεροι δανειολήπτες έχουν αδήλωτα εισοδήματα και απλώς αρνούνται να πληρώσουν. Στην πραγματικότητα, όμως, η πλειονότητα των οφειλετών βρέθηκε σε αδυναμία πληρωμής μετά από πολλαπλές κρίσεις (οικονομική, ενεργειακή, πληθωριστική), ενώ οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν με δισεκατομμύρια δημόσιου χρήματος και συνεχίζουν να απολαμβάνουν εγγυήσεις και φορολογικά προνόμια.

Από τη διάσωση των τραπεζών στην απώλεια των σπιτιών

Το σχήμα του «Ηρακλή» δημιούργησε ένα οικοσύστημα πλειστηριασμών που λειτουργεί περισσότερο για την προστασία των τραπεζικών ισολογισμών και των ξένων funds, παρά για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους. Η διαχείριση έχει περάσει σε εταιρείες που λειτουργούν με ελάχιστη εποπτεία, συχνά με άγνωστους τελικούς μετόχους, και με τεράστια περιθώρια κέρδους από τα ακίνητα που εκποιούνται.

Οι τράπεζες, απαλλαγμένες από τα κόκκινα δάνεια, ανακτούν κερδοφορία και μοιράζουν μερίσματα, ενώ οι servicers επιβραβεύονται με ποσοστά επί των εισπράξεων. Το κόστος — οικονομικό και κοινωνικό — μεταφέρεται ολόκληρο στους πολίτες.

Ορατός κίνδυνος κοινωνικής αποσταθεροποίησης

Η απώλεια πρώτης κατοικίας, ειδικά σε μικρές κοινωνίες της επαρχίας, δεν είναι μόνο οικονομική τραγωδία· είναι παράγοντας κοινωνικής αποσάθρωσης. Οι νέες ρυθμίσεις κόβουν κάθε ρεαλιστικό δρόμο συνεννόησης, ενώ η επιτάχυνση των διαδικασιών καθιστά ανεφάρμοστη κάθε ουσιαστική υπεράσπιση.

Ο δανειολήπτης βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα σε:

• εταιρείες με κρατική κάλυψη (μέσω του «Ηρακλή»),
• ένα σύστημα δικαιοσύνης που αποδυναμώνει τα δικαιώματά του,
• και ένα οικονομικό περιβάλλον που του στερεί την επανένταξη.

Χρειάζεται νέα ισορροπία – όχι ταχύτητα χωρίς δικαιοσύνη

Το ζητούμενο δεν είναι να σταματήσουν οι εισπράξεις ή να μείνουν τα δάνεια «αιώνια ανοιχτά». Το ζητούμενο είναι να επανέλθει η ισορροπία ανάμεσα στα δικαιώματα των δανειστών και την προστασία των πολιτών. Χωρίς αυτήν, οι πλειστηριασμοί μετατρέπονται σε εργαλείο μαζικής μεταβίβασης περιουσίας και κοινωνικού αποκλεισμού.

Συμπέρασμα:

Οι νέες νομοθετικές παρεμβάσεις δεν επιταχύνουν τη δικαιοσύνη· επιταχύνουν την αδικία. Και σε ένα περιβάλλον όπου το κράτος έχει εγγυηθεί τις απώλειες των τραπεζών, το τίμημα της «σταθερότητας» πληρώνεται, ξανά, από τους ίδιους τους πολίτες.

Όλοι χρωστάνε άλλοι σε εφορία, άλλοι σε ΕΦΚΑ, άλλοι σε funds και άλλοι σε όλα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον σε συνδυασμό με την ακρίβεια που βρίσκεται η ανάπτυξη;

του Αλέξανδρου Γιατζίδης, γενικού γραμματέα του ΙΕΚΕΤΥ, για το medlabnews.gr

Η Ελλάδα καταγράφει ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο — την ίδια στιγμή που τα ιδιωτικά και δημόσια χρέη της κοινωνίας αγγίζουν τα 270 δισεκατομμύρια ευρώ.

• 160 δισ. ευρώ οφειλές σε Εφορία και ΕΦΚΑ
• 110 δισ. ευρώ «κόκκινα» δάνεια σε τράπεζες και funds

Περισσότεροι από 4 εκατομμύρια πολίτες έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές. Σχεδόν κάθε νοικοκυριό ζει με δάνεια, ρυθμίσεις ή οφειλές. Πώς γίνεται, λοιπόν, μια κοινωνία σε οικονομική ασφυξία να παρουσιάζει “ανάπτυξη”;

---

🔹 Όλοι χρωστούν σε κάποιον

Η δεκαπενταετία από το 2010 και μετά — με τα μνημόνια, τα capital controls και την πανδημία — άφησε πίσω της μια οικονομία χρέους:

• Οι πολίτες ζουν με κάρτες, επιδόματα και ανακυκλωμένες ρυθμίσεις.
• Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες πιέζονται από φόρους και εισφορές.
• Οι παλιές βιομηχανίες σώζονται προσωρινά, ενώ συσσωρεύουν νέα χρέη.

Η χώρα λειτουργεί σαν ένας τεράστιος μηχανισμός ανακύκλωσης οφειλών. Οι εισπράξεις του κράτους προέρχονται από φόρους σε ήδη υπερχρεωμένους πολίτες.

---

🔹 Η έκρηξη των πλειστηριασμών

Η “ανάπτυξη” συνυπάρχει με ένα κύμα πλειστηριασμών κατοικιών και επιχειρήσεων. Περισσότερα από 2.000 ακίνητα τον μήνα βγαίνουν σε ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς — ανάμεσά τους και ιστορικά ονόματα της ελληνικής αγοράς.

📌 Vardas

Η γνωστή εταιρεία ένδυσης Vardas, σύμβολο του ελληνικού prêt-à-porter, έχασε τέσσερα επαγγελματικά ακίνητα (Πικέρμι, Παλλήνη, Θεσσαλονίκη).

• Τα περισσότερα πουλήθηκαν μόλις ένα ευρώ πάνω από την τιμή εκκίνησης.
• Οι συνολικές υποχρεώσεις της φθάνουν τα 46,8 εκατ. ευρώ.
• Κατάστημα στο Χαλάνδρι βγαίνει σε πλειστηριασμό με τιμή εκκίνησης 724.000 ευρώ για οφειλή μόλις 15.000 ευρώ.

Πηγές: newmoney.gr, mononews.gr, forbesgreece.gr

📌 Βαρβαρέσος και Ήλιος Πλεκτοβιομηχανία

Δύο ιστορικές εταιρείες της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας, Βαρβαρέσος και Ήλιος, πλειστηριάζουν εγκαταστάσεις αξίας άνω των 4,15 εκατ. ευρώ.

Μαζί τους, βιομηχανικά ακίνητα εταιρειών όπως Komotex, Εκκοκκιστήρια Θράκης, Κλωστήρια–Πλεκτήρια Σίνδου και Πανταζής Φρούτα αλλάζουν χέρια.

Πηγή: capital.gr, newmoney.gr

---

🔹 Πώς γίνεται ανάπτυξη μέσα στη φτώχεια

Η “ανάπτυξη” που προβάλλεται στηρίζεται κυρίως σε λογιστικούς δείκτες ΑΕΠ και όχι σε πραγματικό πλούτο:

• Επιδόματα και RRF αυξάνουν τεχνητά την κατανάλωση.
• Μεγάλοι όμιλοι επενδύουν σε real estate και ενέργεια, όχι σε παραγωγή.
• Ο πληθωρισμός φουσκώνει το ΑΕΠ χωρίς αύξηση εισοδημάτων.
• Ο τουρισμός δίνει πρόσκαιρη ανάσα αλλά όχι σταθερή εργασία.

Το αποτέλεσμα είναι μια “ανάπτυξη χωρίς κοινωνικό αποτύπωμα” — οι αριθμοί ευημερούν, οι άνθρωποι δυστυχούν.

---

🔹 Η καθημερινή ασφυξία των πολιτών

• Ο μέσος μισθός δεν φτάνει το 15ήμερο.
• Οι τιμές στα τρόφιμα και την ενέργεια αυξάνονται διαρκώς.
• Το δημογραφικό επιδεινώνεται, καθώς οι νέοι μεταναστεύουν.
• Η μεσαία τάξη διαλύεται υπό το βάρος χρεών και πλειστηριασμών.

Όλα αυτά δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα, που διαβρώνει την οικονομική και πολιτική σταθερότητα.

---

🔹 Το ελληνικό οικονομικό οξύμωρο

Η Ελλάδα του 2025 παρουσιάζει ίσως το πιο εντυπωσιακό οικονομικό παράδοξο της Ευρώπης:

• Αναπτύσσεται χωρίς παραγωγή.
• Επενδύει χωρίς εσωτερική ζήτηση.
• Πλουτίζει μέσα από χρέη και ρευστοποιήσεις.

Η “ευημερία” αυτή είναι λογιστική ψευδαίσθηση. Χτίζεται πάνω σε εισαγωγές, επιδοτήσεις και κατασχέσεις — όχι πάνω σε δουλειές, εξαγωγές και καινοτομία.

---

🔹 Επίλογος

Μια κοινωνία δεν μπορεί να λέγεται αναπτυγμένη όταν οι πολίτες της χάνουν τα σπίτια και τις επιχειρήσεις τους. Η πραγματική ανάπτυξη δεν είναι ποσοστό στο ΑΕΠ· είναι η δυνατότητα να ζεις, να εργάζεσαι και να σχεδιάζεις το μέλλον σου χωρίς φόβο.

Όσο τα σπίτια πλειστηριάζονται και τα νοικοκυριά ζουν με πίστωση, η Ελλάδα θα συνεχίζει να βιώνει την “ανάπτυξη μέσα στη χρεοκοπία” — ένα οικονομικό ψευδαισθητήριο με ανθρώπινο κόστος.

Ιστορική απόφαση: Το Κτηματολόγιο μπλόκαρε πλειστηριασμό λόγω ασυμφωνίας στην περιγραφή του ακινήτου – Μια πρώτη νίκη απέναντι στις πρακτικές των servicers

του Νομικού Συμβούλου του ΙΕΚΕΤΥ, για το medlabnews.gr

Τεράστια σημασία για χιλιάδες δανειολήπτες έχει η χθεσινή απόφαση του Κτηματολογίου, που απέρριψε την καταχώριση κατακυρωτικής έκθεσης πλειστηριασμού λόγω ασυμφωνίας με τα αρχικά έγγραφα, όπου άλλα τετραγωνικά έιχε το ακίνητο που πλειστηριάστηκε και με άλλα έγγραφε η κατοκυρωτική έκθεση.

Η εξέλιξη αυτή δείχνει ξεκάθαρα ότι οι βιαστικές και συχνά πρόχειρες διαδικασίες που ακολουθούνται από funds και servicers δεν είναι απρόσβλητες. 

Για πρώτη φορά, αρμόδια αρχή «φρέναρε» την προσπάθεια μεταβίβασης ακινήτου, διαπιστώνοντας ότι τα έγγραφα που κατατέθηκαν δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα.

Πρόκειται για μια μεγάλη νίκη απέναντι στις πρακτικές που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια, με χιλιάδες οικογένειες να βρίσκονται στο έλεος εταιρειών που λειτουργούν με μοναδικό στόχο το κέρδος, χωρίς να λογαριάζουν ούτε την ανθρώπινη διάσταση ούτε τη νομιμότητα. Δεν ισχύει το ο γεγονε γέγονε, που λένε μετά από τον πλειστηριασμό οι servicers. Οι βιαστικές διαδικασίες οδηγούν σε λάθη και απαιτείται πολύ καλή έρευνα από ειδικούς σε όλες τις πτυχές ενός πλειστηριασμού για να τα αποκαλύψει.

Η απόφαση αυτή:

• Επιβεβαιώνει ότι κανένας πλειστηριασμός δεν είναι τετελεσμένο γεγονός όταν υπάρχουν παρανομίες.
• Δείχνει ότι υπάρχουν θεσμικά εργαλεία για να προστατευτεί ο πολίτης.
• Ανοίγει το δρόμο για περαιτέρω έλεγχο των διαδικασιών και πιθανές ποινικές ευθύνες.

Τα ονόματα και τα συγκεκριμένα στοιχεία θα δοθούν σύντομα. 

Το βέβαιο είναι ότι η υπόθεση αυτή θα αποτελέσει πιλότο για πολλές αντίστοιχες περιπτώσεις και δίνει ελπίδα σε όσους απειλούνται από παρόμοιες πρακτικές.

Το κόμμα των κόκκινων δανείων. Ποιοι ευθύνονται; Οι συνέπειες στην κοινωνία και την υγεία

 ανάλυση, μελέτη του Ινστιτούτου ΙΕΚΕΤΥ, medlabnews.gr iatrikanea

Στην Ελλάδα του 2025, το μεγαλύτερο «κόμμα» δεν είναι ούτε η ΝΔ ούτε το ΠΑΣΟΚ,  ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι το κόμμα των κόκκινων δανείων: τα εκατομμύρια πολιτών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στα χαρτοφυλάκια των funds και των servicers. Περισσότεροι από 2,5 εκατομμύρια δανειολήπτες και γύρω τους οικογένειες, συγγενείς, συνεργάτες, δηλαδή 4–5 εκατομμύρια άνθρωποι, επηρεάζονται άμεσα ή έμμεσα. Ο μισός πληθυσμός της χώρας ζει υπό το άγχος της υπερχρέωσης, με αποτέλεσμα μαζική φτωχοποίηση και διάλυση της κοινωνικής συνοχής.

Ποιοι ευθύνονται

Οι servicers και τα funds κρατούν στα χαρτοφυλάκιά τους δάνεια αξίας περίπου 93 δισ. ευρώ. Λειτουργούν σχεδόν ανεξέλεγκτα, με κίνητρο όχι τη βιώσιμη ρύθμιση αλλά τη μέγιστη κερδοσκοπία. Δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, εφαρμόζουν αθέμιτες πρακτικές και η εποπτεία είναι τυπική και όχι ουσιαστική.

Οι πρακτικές που εφαρμόζονται

Επιλογή σκληρότερων λύσεων: Αντί να εισπράττουν με λογικές πωλήσεις ή ρυθμίσεις, στοχοποιούν την πρώτη κατοικία, ώστε να ασκήσουν ψυχολογική πίεση.

Διαδικαστικά λάθη: Από λανθασμένα τετραγωνικά σε εκθέσεις έως παραλείψεις σε κοινοποιήσεις, που οδηγούν σε χρόνια δικαστικά μπλοκαρίσματα.

Εκβιαστικές τακτικές: Υποσχέσεις για «κούρεμα» ή διακανονισμό που ανατρέπονται, ζητώντας νέες εγγυήσεις ή προσημειώσεις.

Καθυστερήσεις που τους συμφέρουν: Ακόμη κι όταν δεν προχωρούν οι πλειστηριασμοί, οι servicers πληρώνονται από τα funds για να «διαχειρίζονται» τα χαρτοφυλάκια. Έτσι το πρόβλημα διαιωνίζεται.

Γιατί το πρόβλημα δεν μειώνεται

Παρά τις τιτλοποιήσεις «Ηρακλή» και τον Εξωδικαστικό Μηχανισμό, τα κόκκινα δάνεια δεν μειώνονται:

Οι ρυθμίσεις (3,2 δισ. στο α΄ εξάμηνο 2025) είναι ελάχιστες μπροστά στο απόθεμα.

Οι πλειστηριασμοί αποδίδουν μόλις 28,5%, όταν οι στόχοι ήταν 52,2%.

Το ΥΠΟΙΚ μιλά για επιτάχυνση, αλλά αυτό σημαίνει περισσότερη πίεση στους δανειολήπτες και όχι λύση. Αντί να περιορίζεται το πρόβλημα, μεγαλώνει, καθώς νέοι δανειολήπτες περνούν σε καθυστέρηση λόγω ακρίβειας και μείωσης εισοδήματος.

Οι συνέπειες στην κοινωνία και την υγεία

Η υπερχρέωση δεν είναι μόνο αριθμοί· είναι ζήτημα δημόσιας υγείας:

Αυξάνονται η κατάθλιψη, οι αγχώδεις διαταραχές και οι αυτοκτονίες.

Το χρόνιο στρες οδηγεί σε εμφράγματα, εγκεφαλικά και αυτοάνοσα.

Οικογένειες διαλύονται, παιδιά μεγαλώνουν μέσα στον φόβο της έξωσης, μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν. Ανάπτυξη για ποιον; Οι δείκτες «ευημερούν» μόνο για λίγους, ενώ η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία βυθίζεται.

Γιατί οι θεσμοί δεν παρεμβαίνουν

Τράπεζα της Ελλάδος: Περιορίζεται σε δηλώσεις, χωρίς να επιβάλλει κυρώσεις για τις ακραίες πρακτικές.

ΥΠΟΙΚ και ΓΓΙΧ: Μιλούν για «επιτάχυνση», ενώ το ζητούμενο είναι πλαίσιο προστασίας και όχι βιαστικές εκκαθαρίσεις.

Δικαιοσύνη: Καθυστερεί υπερβολικά, με αποτέλεσμα οι υποθέσεις να μένουν μετέωρες και οι δανειολήπτες εγκλωβισμένοι.

Στην πράξη, οι θεσμοί «σηκώνουν τα χέρια ψηλά» και αφήνουν τους servicers να δρουν ανεξέλεγκτα, επιβαρύνοντας όχι μόνο τους πολίτες αλλά και το ίδιο το Δημόσιο, καθώς το κράτος έχει δώσει εγγυήσεις μέσω του «Ηρακλή».

Συμπέρασμα

Το «κόμμα των κόκκινων δανείων» αριθμεί εκατομμύρια ψηφοφόρους που φτωχοποιούνται. Είναι οι οικογενειάρχες, οι επαγγελματίες, οι μικρομεσαίοι που βλέπουν τη ζωή τους να καταρρέει. Κι ενώ η κοινωνία βυθίζεται, οι θεσμοί αντί να βάλουν πλαίσιο στους servicers, επιλέγουν να τους δώσουν ακόμη περισσότερη ταχύτητα και δύναμη.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να μιλά για «ανάπτυξη» όταν ο μισός πληθυσμός ζει σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας και ψυχολογικής φθοράς. Η μόνη λύση είναι θεσμικό πλαίσιο αυστηρής εποπτείας, βιώσιμες ρυθμίσεις και προστασία της κοινωνίας. Αλλιώς, το κόμμα των κόκκινων δανείων θα συνεχίσει να μεγαλώνει — και μαζί του, η κρίση εμπιστοσύνης στο κράτος.

Έχασε τον άντρα της από καρκίνο – Την ξεγέλασαν με ρύθμιση και της άρπαξαν το σπίτι.

  του ειδικού νομικού συμβούλου του medlabnews.gr

Η ζωή της κατέρρευσε σε μια στιγμή. Μια γυναίκα, μητέρα μονογονεϊκής οικογένειας, έχασε τον σύντροφό της από καρκίνο και έμεινε μόνη να μεγαλώνει το παιδί της. Παρά τον πόνο και τις δυσκολίες, πάλευε καθημερινά να σταθεί όρθια και να βρει λύση για το δάνειο του σπιτιού της, το μοναδικό καταφύγιο που της είχε απομείνει. Είχε μπει σε διαπραγματεύσεις με την εταιρεία διαχείρισης, πίστευε ότι όλα προχωρούσαν ομαλά, και ήλπιζε πως η ρύθμιση ήταν θέμα χρόνου.

Όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο σκληρή. Ενώ εκείνη θεωρούσε ότι είχε βρεθεί μια διέξοδος, χωρίς καμία ενημέρωση, μέσα στον Ιούλιο πραγματοποιήθηκε ο πλειστηριασμός του σπιτιού της. Το έμαθε όταν ήταν πλέον αργά – όταν η περιουσία της είχε ήδη περάσει σε άλλα χέρια.

Σήμερα βρίσκεται σε απόγνωση. Δεν έχασε μόνο τα θεμέλια της οικογένειάς της, αλλά και την εμπιστοσύνη της σε μια διαδικασία που πίστευε ότι την προστάτευε. Οι διαχειριστές την άφησαν να νομίζει ότι η ρύθμιση προχωρά, ενώ την ίδια στιγμή κινήθηκαν αθόρυβα για να της αρπάξουν το σπίτι.

Το μήνυμα είναι σκληρό αλλά ξεκάθαρο: μην θεωρείτε ποτέ ότι όλα έχουν τακτοποιηθεί, αν δεν έχετε στα χέρια σας επίσημα έγγραφα. Παράλληλα με τις διαπραγματεύσεις, πρέπει να κινείτε και όλες τις άλλες νομικές διαδικασίες. Μόνο όταν είστε πλήρως εξασφαλισμένοι μπορείτε να αισθάνεστε ασφαλείς.

Γιατί, όπως απέδειξε αυτή η τραγική ιστορία, εκείνοι που πιέζονται να πετύχουν τους στόχους τους δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο – ακόμα κι αν πρόκειται να αφήσουν μια γυναίκα και το παιδί της χωρίς στέγη, την ώρα που εκείνη νόμιζε ότι βρισκόταν σε καλό δρόμο.

 Τι πρέπει να προσέχετε με τους servicers

• Να ζητάτε πάντα επίσημα έγγραφα για κάθε συμφωνία ή ρύθμιση.
• Μην βασίζεστε μόνο σε προφορικές υποσχέσεις.
• Να παρακολουθείτε τακτικά την πορεία της υπόθεσής σας στο ηλεκτρονικό σύστημα πλειστηριασμών.
• Συμβουλευτείτε άμεσα δικηγόρο για κάθε βήμα – οι προθεσμίες είναι ασφυκτικές.
• Μην αφήνετε καμία ενέργεια να "τρέχει" χωρίς εσάς· μόνο έτσι θα αποφύγετε δυσάρεστες εκπλήξεις.