MEDLABNEWS.GR / IATRIKA NEA: Δέρμα

Responsive Ad Slot

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δέρμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δέρμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τσουκνίδα για αναιμία, διαβήτη, ουρικό οξύ, πίεση, πέτρες, αιμορροΐδες, ακμή.

της Κλεοπάτρας Ζουμπουρλή, μοριακής βιολόγου, medlabnews.gr iatrikanea

Φυτό ποώδες, πολυετές, κοινό στην ελληνική ύπαιθρο. Αναπτύσσεται αυτοφυώς σε ορεινά μέρη, αρκεί να υπάρχει υγρασία. Ο βλαστός της φτάνει σε ύψος το 1 μέτρο ενώ τα άνθη της είναι μικρά και άοσμα. Ολόκληρο το φυτό καλύπτεται από αδενώδεις τρίχες που κατά την επαφή τους με το δέρμα προκαλούν φαγούρα. Αυτό οφείλεται σε ένα δηλητηριώδες υγρό, που περιέχουν οι λεπτές βελόνες, οι οποίες όμως καταστρέφονται με το βράσιμο ή το ψήσιμο. Ανθίζει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού(όπου και συλλέγουμε με γάντια).

Η δράση της τσουκνίδας καταγράφηκε από το Χρύσιππο, τον Αριστοφάνη και τον Ησίοδο, ενώ στα ρωμαϊκά χρόνια οι λεγεωνάριοι τρίβονταν με τα φύλλα της για να ζεσταθούν. Επίσης χρησιμοποιήθηκε ως διουρητικό και καθαρτικό. Ο Ιπποκράτης (460-377 π.Χ) πρώτος κατέταξε την τσουκνίδα ανάμεσα στα φυτά “πανάκεια” (κάνουν για πολλαπλές χρήσεις) και συνέστησε την τσουκνίδα για την θεραπεία 61 ασθενειών. Ο Έλληνας ιατρός Γαληνός στο βιβλίο του “De Simplicibus Medicamentis ad Paternainum (espurio)” συνιστούσε την τσουκνίδα ως διουρητικό, καθαρτικό και για τη θεραπεία των δαγκωμάτων από τους σκύλους, της γάγγραινας, των οιδημάτων, της ρινορραγίας, της υπερβολικής εμμηνόρροιας, για τις ασθένειες που σχετίζονται με την σπλήνα, της πλευρίτιδας, της πνευμονίας, του άσθματος, των έλκων στο στόμα και στην αντιμετώπιση της τριχοφυΐας. Τον Μεσαίωνα η τσουκνίδα χρησιμοποιήθηκε για την θεραπεία του έρπητα ζωστήρα, της δυσκοιλιότητας, της ξηρής ασθένειας η οποία κατά πάσα πιθανότητα σήμαινε προβλήματα με τα ιγμόρεια ή τους πνεύμονες, του βλεννογόνους και το δέρμα. Οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν την τσουκνίδα για την θεραπεία της ακμής, της διάρροια και για τις λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος.

Περιέχει

Βιταμίνη Α (πιο πολύ από το καρότο),  Β1, Β2, Β3 και Β5, Κ, Ε, πολύ βιταμίνη C. Επίσης είναι καλή πηγή ασβεστίου, σιδήρου, φολικού οξέος, κάλιου, μαγγάνιου, μαγνήσιου, φωσφόρου, σελήνιου και ψευδάργυρου και πολλά άλλα σημαντικά ιχνοστοιχεία. Τα φύλλα της περιέχουν μυρμηκικό οξύ, χλωροφύλλη, σεροτονίνη, ακετυλοχολίνη, γλυκοκινόνες, και τανίνες.
Η απουσία οξαλικού οξέος, την κάνει κατάλληλη για άτομα που πάσχουν από αναιμία, γιατί χωρίς το οξαλικό απορροφάται μεγαλύτερη ποσότητα σιδήρου. Επιπλέον, έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη C που βοηθά στην ακόμα καλύτερη απορρόφηση του σιδήρου.

Ιδιότητες
  • Αντιδιαβητικό.
  • Διουρητικό. Διαλύει το ουρικό οξύ, είναι πολύτιμο σε κυστίτιδα, πέτρες στη χολή αλλά και κατά της βραδινής ενούρησης.
  • Αιμοστατικό. Για αιμορραγίες, αιμοπτύσεις, μητρορραγία, αιματουρία, αιμοφιλία, ρινορραγία.
  • Αντιαναιμικό, τονωτικό.
  • Καθαρτικό.
  • Στυπτικό(π.χ. κατά των αιμορροΐδων).
  • Γαλακταγωγικό.
  • Αγγειοσυσταλτικό.
  • Αντιρρευματικό. Για αρθριτικά, ισχιαλγία, χρόνιους ρευματισμούς.
  • Αντιδιαρροϊκό. Για διάρροιες, εντερίτιδα.
  • Σπασμολυτικό.
  • Αφροδισιακό.
Έχει στυπτικές, διουρητικές και τονωτικές ιδιότητες, ελέγχει τις αιμορραγίες, καθαρίζει τον οργανισμό από τις τοξίνες, αυξάνει την αιμογλομπίνη, τονώνει το κυκλοφοριακό σύστημα και χαμηλώνει την πίεση και τα επίπεδα σακχάρου του αίματος. Διεγείρει τη λειτουργία του παγκρέατος.

Χρησιμοποιείται εσωτερικά σαν έκχυμα ή βάμμα (σταγόνες) για την αναιμία, την αιμορραγία, τη διάρροια, τα υπερβολικά έμμηνα, αιμορροΐδες και ρευματισμούς. Γυναίκες που θηλάζουν κάνουν καλό να παίρνουν τη τσουκνίδα: αυξάνει το γάλα, δυναμώνει και τονώνει τη μήτρα και όλα τα θρεπτικά στοιχεία περνούν και στο μωρό. Οι έγκυες μπορούν από τον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης να το παίρνουν για τόνωση της μήτρας.

Έχει βρεθεί ότι έχει αντισπασμωδική δράση, σε περιπτώσεις ρευματισμών ή ισχιαλγίας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και την αντιμετώπιση της οξείας ή χρόνιας νεφρίτιδας, του ίκτερου, παθήσεων της χολής, του έλκους του στομάχου, βρογχικών παθήσεων και χρόνιων διαρροιών ή δυσκοιλιότητας.

Έχει βρεθεί ότι έχει αντισπασμωδική δράση, σε περιπτώσεις ρευματισμών ή ισχιαλγίας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και την αντιμετώπιση της οξείας ή χρόνιας νεφρίτιδας, του ίκτερου, παθήσεων της χολής, του έλκους του στομάχου, βρογχικών παθήσεων και χρόνιων διαρροιών ή δυσκοιλιότητας.

Η τσουκνίδα βελτιώνει τη λειτουργία των νεφρών και είναι διουρητικό και αντιφλεγμονώδες μέσο, στις παθήσεις των νεφρών και του ουροποιητικού συστήματος και σε περιπτώσεις κατακράτησης ούρων. Για τις πέτρες στα νεφρά και στη χολή, σε κατακράτηση ούρων, σε νεφρίτιδα και κυστίτιδα. Η τσουκνίδα είναι ιδιαίτερα ευεργετική σε όσους πάσχουν από νεφρική ανεπάρκεια. Καταναλώνουμε μια κούπα τσάι ή χυμό τσουκνίδας κάθε πρωί μετά το ξύπνημα και για 30 ημέρες.

Καταλύει το ουρικό οξύ. Ενδείκνυται επίσης και στις ασθένειες του συκωτιού και της χολής. 
Ακόμα, χάρη στις διουρητικές ιδιότητες που έχει, βοηθάει στην απώλεια βάρους και την καταπολέμηση της κυτταρίτιδας! Επίσης έχει υψηλή περιεκτικότητα σε σεροτονίνη και ακετυλοχολίνη. Αυτές οι δύο ουσίες είναι φυσικά κατασταλτικά της όρεξης και βοηθάνε στην απώλεια βάρους.

Έχει αντιισταμινική δράση και έτσι είναι πολύτιμη σ’ όσους υποφέρουν από αλλεργίες. Σε εποχιακή αλλεργία (hayfever) ξεκινάμε αγωγή με τσουκνίδα τρεις μήνες πριν εμφανιστεί η γύρη για τα καλύτερα αποτελέσματα, πίνουμε καθημερινά έκχυμα ή βάμμα τσουκνίδας.

Η τσουκνίδα λόγω των στυπτικών ιδιοτήτων της μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της διόγκωσης των αιμορροΐδων. Λόγω των στυπτικών ιδιοτήτων της μπορεί να σταματήσει την αιμορραγία από μικροτραυματισμούς στο δέρμα. Τα φρέσκα φύλλα τσουκνίδα όταν τοποθετούνται στο δέρμα και ιδιαίτερα στην περιοχή των νεφρών προκαλεί τσούξιμο και κάψιμο και επιδρά στην βαθιά χαλάρωση από ρευματικούς πόνους.

Η τσουκνίδα χρησιμοποιείται για την θεραπεία των παθήσεων του δέρματος της ακμής, των κονδυλωμάτων και του εκζέματος. Στην ακμή η τσουκνίδα μπορεί να βελτιώσει την υφή των ξηρών και λιπαρών επιδερμίδων. Καθαρίζει χωρίς να αφαιρεί τα φυσικά έλαια από το δέρμα καθιστώντας έτσι την τσουκνίδα ιδανική για την αντιμετώπιση της ακμής. Ένα έγχυμα από τσουκνίδα ή φυσικά προϊόντα όπως σαπούνια που περιέχουν τσουκνίδα βοηθάει να καθαρίσει βαθιά τους πόρους και στην εξάλειψη των μικροβίων που συμβάλλουν στη δημιουργία σπυριών. Στο έκζεμα η τσουκνίδα όταν εφαρμόζεται τοπικά είτε ως αφέψημα είτε ως λάδι σκέτο ή σε αλοιφή βοηθάει στην ανακούφιση από τον κνησμό και στην ενίσχυση της πάσχουσας περιοχής. 

Καθημερινές γαργάρες με τσάι τσουκνίδας ανακουφίζει και βοηθάει στην αντιμετώπιση λοιμώξεων του στόματος και του λαιμού. Μαλλιά Η τσουκνίδα μπορεί να βελτιώσει την υφή των ξηρών και λιπαρών μαλλιών. Καθαρίζει χωρίς να αφαιρεί τα φυσικά έλαια από το δέρμα και τα μαλλιά, καθιστώντας έτσι την τσουκνίδα ιδανική για την αντιμετώπιση της πιτυρίδας. Για τα μαλλιά εκτός από το σαπούνι ένα τελικό ξέβγαλμα με έγχυμα τσουκνίδα μπορεί να βοηθήσει να καθαρίσει το ξηρό δέρμα και η πιτυρίαση. Παραδοσιακά οι βοτανολόγοι πιστεύουν ότι η τσουκνίδα μπορεί να αποκαταστήσει το φυσικό χρώμα των μαλλιών κι αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον για άτομα με γκρίζα μαλλιά.

Τονώνει τα μαλλιά και δυναμώνει την τρίχα. Καταπραΰνει τους αρθριτικούς και ρευματικούς πόνους, χάρη στο μυρμηκικό οξύ που περιέχει.

Η τσουκνίδα τονώνει όλο τον οργανισμό, γι’ αυτό είναι καλό να τη λαμβάνουν άτομα που αναρρώνουν από ασθένεια, σαν φαγητό και σαν τσάι. Είναι το καλύτερο φάρμακο για την αναιμία, γιατί περιέχει πολύ σίδηρο και η βιταμίνη c που έχει φροντίζει στην απόλυτη απορρόφηση από τον οργανισμό του σιδήρου.

Όπως και πολλά άλλα χόρτα, η τσουκνίδα ήταν ένα θρεπτικό φαγητό, σε εποχές φτώχειας και πολέμων. Δεν κοστίζει, αφθονεί στους αγρούς και υπάρχουν πολλοί γευστικοί τρόποι παρασκευής της. Οι νοικοκυρές την ετοιμάζουν βραστή, με αγνό παρθένο ελαιόλαδο και λεμόνι, την χρησιμοποιούν σε πίτες και κρητικά καλλιτσούνια, την προσθέτουν στα τσιγαριαστά χόρτα ή παρασκευάζουν πομάδα (πέστο) με ελαιόλαδο. Επίσης, στο παραδοσιακό σφουγγάτο της Κρήτης, που στην ουσία είναι η σύγχρονη ομελέτα με χόρτα ή λαχανικά εποχής.


Η τσουκνιδόσουπα είναι νοστιμότατη! 
Η καυστικότητα των τριχιδίων εξουδετερώνεται με βραστό νερό. Για κατανάλωση θεωρούνται καλύτεροι οι νεαροί τρυφεροί βλαστοί.

Μπορούμε να τη τρώμε βραστή με λάδι και λεμόνι, να φτιάξουμε τσουκνιδόπιττες αλλά ακόμα πιο εύγευστη είναι η σούπα από τσουκνίδα. Στη σούπα δεν χάνονται οι βιταμίνες και τα ιχνοστοιχεία αφού την προσθέτουμε μόλις τρία λεπτά πριν το τέλος του ψησίματος. 

Η τσουκνίδα μπορεί να καταναλωθεί και ως αφέψημα. Βράζοντας μερικά ξερά φύλλα σε νερό, έχετε ένα φάρμακο για το κρύωμα και τον βήχα, την αλλεργική ρινίτιδα, την υπέρταση, την αρθρίτιδα και διάφορες παθήσεις του πεπτικού συστήματος. 

Η κατανάλωσή της ωστόσο, θα πρέπει να γίνει με σύνεση και κατόπιν συνεννοήσεως με τον θεράποντα ιατρό σας, γιατί μπορεί να αλληλεπιδράσει με την φαρμακευτική αγωγή που ακολουθείτε. Καλό είναι να αποφεύγεται η κατανάλωσή της από γυναίκες που πάσχουν από αδενώματα της μήτρας ή κυοφορούν και από άτομα που παρουσιάζουν αυξημένη πηκτικότητα στο αίμα και αρτηριοσκλήρυνση.

Αφέψημα: 2 κουτάλια φαγ. με θρυμματισμένο σκεύασμα βουτιέται σ΄ ένα ποτήρι (200 γρ.) νερό, βράζεται για 1 λεπτό, μετά το υγρό στραγγίζεται και πίνεται. Παίρνονται 2 – 3 τέτοιες δόσεις την ημέρα, γλυκαίνοντας κατά προτίμηση με μέλι ή ζάχαρη.

Για εξωτερική χρήση προετοιμάζεται με τον παραπάνω τρόπο πιο συμπυκνωμένο αφέψημα (2-4 κουτάλια φαγ. σε 200 γρ. νερό) και κατά των ρευματισμών και νευραλγιών, για εντριβές και κατάπλασμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί αλκολάτ (οινοπνευματώδες διάλυμα χλωρών φύλλων της Τσουκνίδας σε οινόπνευμα), μία χούφτα χλωρά φύλλα σε 500 γρ. οινόπνευμα (40 % συμπυκνωμένο), ή στη θέση του τσίπουρου, ούζο ή βότκα,- να μουλιάσουν για 24 ώρες.

Τέλος και τα ζώα αγαπούν τη τσουκνίδα, μπορούμε να τη αναμιγνύουμε στη τροφή των σκύλων, των αλόγων, αγελάδων και χοίρων κλπ. Δυναμώνει το τρίχωμα τους και το κάνει να γυαλίζει. Οι σπόροι τής τσουκνίδας δραστηριοποιούν την ωοτοκία τής κότας. 

Διαβάστε επίσης

Υποθερμία με χαμηλή θερμοκρασία σώματος. Kατηγορίες υποθερμίας. Συμπτώματα ανάλογα με τη θερμοκρασία σώματος


του Αλέξανδρου Γιατζίδη, M.D., medlabnews.gr iatrikanea

Όταν η εσωτερική θερμοκρασία του ανθρώπινου σώματος πέφτει κάτω από 35ο C, το αποτέλεσμα είναι η υποθερμία. 

Όταν η θερμοκρασία ελαττωθεί κάτω από τα κανονικά επίπεδα λειτουργίας του θερμοστάτη σε ένα οργανισμό, αυτό αποκαλείται ιατρικώς υποθερμία. Στην υποθερμία ο οργανισμός, χάνει θερμότητα με μεγαλύτερο ρυθμό από ό,τι παράγει.

Υποθερμία (hypothermia) είναι η επιστημονική ονομασία της κατάστασης του οργανισμού, κατά την οποία αυτός χάνει θερμότητα με μεγαλύτερο ρυθμό από ό,τι παράγει.

Στο φυσιολογικό άτομο οι διαταραχές θερμοκρασίας που μπορεί να προκύψουν από την μεταβολική δραστηριότητα του σώματος και την διακύμανση της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος εξισορροπούνται, με αποτέλεσμα οι φυσιολογική διακύμανση της θερμοκρασίας του σώματος να ευρίσκεται σε στενά επίπεδα, παρά τις περιβαλλοντικές αλλαγές. Η θερμοκρασία του ανθρώπινου σώματος ελέγχεται από τον υποθάλαμο του εγκεφάλου στον οποίο βρίσκονται τα θερμορυθμιστικά κέντρα, που λειτουργούν ως «θερμοστάτες» στο ανθρώπινο σώμα. 
Όταν η επιδερμίδα έχει χαμηλότερη θερμοκρασία σε σχέση με την καρδιά και τον εγκέφαλο, αμέσως το νευρικό σύστημα βάζει σε λειτουργία δυο συστήματα για την παραγωγή και διατήρηση της θερμότητας. 
Το πρώτο σύστημα (εκούσιο νευρικό σύστημα) μας λέει ότι πρέπει, σε περίπτωση που κρυώνουμε, να προφυλαχτούμε. 
Το δεύτερο σύστημα (ακούσιο ή αυτόνομο νευρικό σύστημα) είναι αυτό που ελέγχει τα εσωτερικά όργανά μας, τις φλέβες και τις αρτηρίες μας, (αναπνευστικό, κυκλοφορικό κι ενδοκρινικό) και άλλα συστήματα του οργανισμού μας, σε μια προσπάθεια άριστα συντονισμένη για την προφύλαξη της ζωή μας. Επίσης, ελέγχει την έκκριση της αδρεναλίνης και αντιδρά αυτόματα με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο, όταν αντιμετωπίζει μια κατάσταση.


Σε νέους υγιείς ενήλικες, η μέση θερμοκρασία του στόματος είναι 36,8 + ή - 0,4 βαθμοί Κελσίου, με χαμηλότερα επίπεδα στις έξι το πρωί και υψηλότερα το απόγευμα. Οι θερμοκρασίες στη μασχάλη είναι κατά μισό βαθμό χαμηλότερες από τις προαναφερόμενες, στο στόμα. Παρά το γεγονός ότι θερμοκρασίες σώματος πάνω από 37,2 και κάτω από 35,5 είναι γενικώς παθολογικές, η θερμορυθμιστική λειτουργία του «θερμοστάτη» του σώματος διαφέρει από άτομο σε άτομο και τροποποιείται με την πάροδο της ηλικίας

Υπάρχουν 4 κατηγορίες υποθερμίας.

•  Χρόνια, συνήθως παρατηρούμενη στους αλκοολικούς, ηλικιωμένους και άλλους με ιατρικά προβλήματα (π.χ. διαβήτης, σήψη, ορμονικές διαταραχές, διαταραχές κυκλοφορίας, βραδύς μεταβολισμός) .
•  Υποθερμία από φυσιολογικά αίτια. Για παράδειγμα, λόγω ιδιοσυγκρασίας, μετά από έκθεση στο κρύο, εξαιτίας βυθίσματος σε κρύο νερό ή προ της ωορρηξίας
και
•  Υποθερμία από φάρμακα
•  Κρίσεις που συμβαίνουν σε υγιή άτομα που εκτίθενται σε περιβαλλοντολογικά στρες.


Η υποθερμία μπορεί να είναι πρωτοπαθής (παρατεταμένη παραμονή – έκθεση σε ψυχρό περιβάλλον ή δευτεροπαθής (βλάβες θερμορυθμιστικού μηχανισμού). Πρωτοπαθής υποθερμία και δευτεροπαθής μπορεί να συνυπάρχουν.

Προδιαθεσικοί επικίνδυνοι παράγοντες που συντελούν στην εμφάνιση υποθερμίας είναι:

1.   Κακή θρέψη, υποσιτισμός
2.   Υπολειτουργία θυρεοειδή
3.   Ανεπάρκεια επινεφριδίων (ορμονικές διαταραχές)
4.   Ανεπάρκεια υποφύσεως (ορμονικές διαταραχές)
5.   Σακχαρώδης διαβήτης
6.   Νεφρική ανεπάρκεια (αύξηση ουρίας – ουραμία)
7.   Καθιστική ζωή (όχι κίνηση)
8.   Ανεπαρκής οικιακή θέρμανση
9.   Ανεπαρκής - ακατάλληλη ένδυση σε σχέση με χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι απώλεια θερμότητας από το ανθρώπινο σώμα επιταχύνεται όταν μαζί με με τη χαμηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος φυσάει αέρας με μεγάλη ταχύτητα (ταχύτητα ανέμου) όπου ο άνεμος ενισχύει την ταχύτερη πρόκληση υποθερμίας (wind chill factor)
10. μπάνιο σε κρύο νερό – υγρά ρούχα – παρατεταμένη επαφή σε κρύο έδαφος, τσιμέντο.

Σε ηλικιωμένα άτομα η χαμηλή θερμοκρασία ορισμένες φορές οφείλεται σε ισχαιμικό επεισόδιο (θρόμβος στον εγκέφαλο, που εμποδίζει τη σωστή αιμάτωσή του), το οποίο μπορεί να απορρυθμίσει το θερμορρυθμιστικό κέντρο του εγκεφάλου. Aκόμα, η υποθερμία μπορεί να οφείλεται και σε κάποια αναιμία. O οργανισμός μας έχει καθορίσει μια συγκεκριμένη θερμοκρασία που είναι ιδανική για το σώμα μας, η οποία δεν είναι ακριβώς η ίδια σε κάθε άνθρωπο. Όταν η χαμηλή θερμοκρασία δεν συνοδεύεται από την εμφάνιση κάποιων συμπτωμάτων, τότε δεν υπάρχει συνήθως λόγος ανησυχίας. Aν όμως παράλληλα με την υποθερμία έχετε κάποιο σύμπτωμα, όπως, π.χ., αδυναμία, ζάλη ή τάσεις λιποθυμίας, πρέπει να ενημερώσετε το γιατρό σας, ειδικά αν η θερμοκρασία σας στο παρελθόν κυμαινόταν συνήθως σε υψηλότερα επίπεδα.

Η υποθερμία έχει μεγάλη επίδραση στις φυσιολογικές λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού, όπως:

1. Αναπνευστική λειτουργία
2. Κατανάλωση οξυγόνου
3. Αγωγιμότητα περιφερικών νεύρων
4. Κινήσεις γαστρεντερικού σωλήνα
5. Αγωγιμότητα μυοκαρδίου (προκαλεί μείωση)
6. Φυσιολογικό μηχανισμό πήξεως του αίματος

Για να γίνει αντιληπτή η υποθερμία είναι χρήσιμο να επαναλάβουμε μια βασική αναφορά πως το σώμα μπορεί να κερδίζει και να διατηρεί θερμότητα με ένα αριθμό τρόπων όπως η πέψη της τροφής. Επίσης κερδίζει θερμότητα από εξωτερικούς παράγοντες: ήλιο, φωτιά κ.ά., ή από εσωτερικούς μέσω της μυϊκής δραστηριότητας, είτε, με σκόπιμη άσκηση είτε με αθέλητη, όπως το να τρέμεις από το κρύο, το οποίο προκαλεί τόση θερμότητα, όση όταν τρέχεις με αργό ρυθμό ή περίπου τη θερμότητα που αναπτύσσεται από το φαγητό δύο μετρίου μεγέθους σοκολάτες την ώρα. Θερμότητα διατηρείται με τον περιορισμό της επιφάνειας των αγγείων του αίματος που μειώνει την κυκλοφορία στο δέρμα και διατηρεί το αίμα πιο κοντά στο κεντρικό μέρος του σώματος.

Όταν η θερμοκρασία του σώματος είναι 32-35οC το άτομο εμφανίζει:

α) Ταχυκαρδία
β) Υπέρταση
γ) Ρίγος
δ) Μειωμένη συνείδηση, κρίση, απάθεια

Σε θερμοκρασία σώματος 28-32οC εμφανίζονται:

α) Βραδυκαρδία
β) Μυδρίαση
γ) Επιβράδυνση αντανακλαστικών
δ) Διανοητική σύγχυση
ε) Λήθαργο
ζ) Αλλοιώσεις στο ΗΚΓ

Σε θερμοκρασίες σώματος κάτω των 28οC 

α) το δέρμα είναι μελανό και 
β) παρουσιάζεται άπνοια, 
γ) ασυστολία, 
δ) κοιλιακή μαρμαρυγή, 
ε) διαταραχή ηλεκτρολυτών, 
ζ) νεφρική ανεπάρκεια.

Διάγνωση
Για να ξεκαθαριστεί η αιτία θα πρέπει να γίνει εργαστηριακός έλεγχος:
1. ΗΚΓ
2. Σάκχαρο αίματος
3. Αέρια αίματος
4. Έλεγχος ηλεκτρολυτών
5. Έλεγχος ηπατικής λειτουργίας
6. Έλεγχος λοιμώξεων


Αντιμετώπιση υποθερμίας

Τι πρέπει να κάνετε εσείς που πάσχετε από υποθερμία:

1. Εάν η υποθερμία είναι πρωτοεμφανιζόμενη πρέπει να εξεταστείτε άμεσα ιατρικώς. Επί υποκείμενου παθολογικού νοσήματος, η θεραπεία διαφοροποιείται ανάλογα με το αίτιο

2. Να αποφεύγετε τις απότομες μεταβολές θερμοκρασίας (κρύο ζέστη), την πολύωρη παραμονή στο κρύο, τα κρύα ρεύματα. Αλλάζετε άμεσα τα ρούχα σας όταν είναι βρεγμένα. Προτιμάτε αδιάβροχα ρούχα. Να φοράτε πάντα κάλτσες τον Χειμώνα. Αποφύγετε τα ρούχα που παρεμποδίζουν την κυκλοφορία (π.χ. στενές ζώνες, παντελόνια)

3. Η κακή διατροφή και η γρήγορη απώλεια βάρους αυξάνει την θερμορρυθμιστική αστάθεια του σώματος. Να αποφεύγετε την κατάχρηση αλκοόλ, καφέ, τοξικών ουσιών

4. Η καθημερινή βάδιση τονώνει την κυκλοφορία και ομαλοποιεί την ικανότητα του σώματος να ρυθμίζει την θερμοκρασία

5. Η υπερκόπωση μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στην θερμοκρασία του σώματος.




Σε επείγουσες καταστάσεις υποθερμίας θα πρέπει να γίνουν:

Υποστήριξη καρδιακής και αναπνευστικής λειτουργίας, πρόνοια να μη χαθεί άλλη θερμότητα (απομάκρυνση του αιτίου, τμηματική επαναθέρμανση του σώματος).

Γενικώς όταν το άτομο που εμφάνισε υποθερμία δεν έχει υποκείμενο νόσημα (σακχαρώδη διαβήτη, θυρεοειδοπάθεια) εύκολα επιβιώνει και επανέρχεται.
Yποθερμία χεριών – ποδιών
Τα άκρα (χέρια – πόδια) δεν πρέπει να τρίβονται ή να μαζεύονται.
α) Τοπικό μασάζ κατά την επαναθέρμανση
β) Η επαναθέρμανση πρέπει να γίνεται το γρηγορότερο δυνατό.

Υπάρχει ο γενικός κανόνας που εκφράζεται σαν 
«Διατήρηση ζεστού σκέλους».
– Να μην είναι υγρό το σκέλος 
– Να κινείται έστω και παθητικά το σκέλος
Σαν κανόνας:
α) ζευγάρια κάλτσες – εσώρουχα
β) γάντια
γ) ζεστά υποδήματα
δ) παραπάνω φορεσιές ρούχων
πρέπει πάντα να υπάρχουν όταν γίνονται επισκέψεις ή εκδρομές σε χιονοδρομικά κέντρα


Διαβάστε επίσης

Προσοχή τα περισσότερα μελάνια τατουάζ περιέχουν καρκινογόνες ουσίες.

medlabnews.gr iatrikanea 

Οι Αμερικανοί εκτίθενται άθελά τους σε μελάνια για τατουάζ, που περιέχουν χημικές ουσίες, οι οποίες βλάπτουν τα όργανα, όπως αποκάλυψε μια νέα ανησυχητική έρευνα. Μια ανάλυση 54 μελανιών, που χρησιμοποιούνται συνήθως σε ινστιτούτα τατουάζ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αποκάλυψε ότι τα 45 από αυτά περιέχουν μη καταχωρημένα πρόσθετα ή χρωστικές ουσίες, συμπεριλαμβανομένων χημικών, που είναι γνωστό ότι ενέχουν σοβαρούς κινδύνους για την υγεία.

Οι ερευνητές βρήκαν ότι το πιο κοινό πρόσθετο είναι η πολυαιθυλενογλυκόλη, μια ένωση που μπορεί να προκαλέσει οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Τα πολλαπλά μελάνια περιέχουν επίσης 2-φαινοξυαιθανόλη, η οποία μπορεί να προκαλέσει τοξικές επιδράσεις. Το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας καταγράφει τον ερεθισμό των πνευμόνων και του ήπατος, καθώς και βλάβες στα νεφρά και το νευρικό σύστημα, ως πιθανές επιπτώσεις.

Η μελέτη, με επικεφαλής τον Jonn Swierk από το Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Binghamton, δημοσιεύτηκε αυτό το μήνα στο περιοδικό Analytical Chemistry.

Ο Swierk και η ομάδα του δήλωσαν ότι στόχος τους δεν είναι να προειδοποιήσουν τους Αμερικανούς με τατουάζ, αλλά να αυξήσουν τη διαφάνεια γύρω από δημοφιλή προϊόντα που χρησιμοποιούνται στα στούντιο τατουάζ. «Ελπίζουμε οι κατασκευαστές να το εκμεταλλευτούν ως ευκαιρία, για να επαναξιολογήσουν τις διαδικασίες τους και οι καλλιτέχνες και οι πελάτες να το δουν ως ευκαιρία για να πιέσουν για καλύτερη επισήμανση και κατασκευή», είπε.

Πέρυσι, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων εξέδωσε προσχέδιο οδηγιών προς τους κατασκευαστές και τους διανομείς μελανιού για τατουάζ, για να βοηθήσει στην αναγνώριση καταστάσεων στις οποίες το μελάνι τατουάζ μπορεί να μολυνθεί με μικροοργανισμούς και να είναι δυνητικά επιβλαβές για την υγεία. Μεταξύ 2003 και 2023, οι εταιρείες πραγματοποίησαν 18 ανακλήσεις μελανιών για τατουάζ, που ήταν μολυσμένα με μια ποικιλία μικροοργανισμών, ορισμένοι από τους οποίους μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές λοιμώξεις. Ωστόσο, τα τατουάζ ελέγχονται ως καλλυντικό προϊόν στις ΗΠΑ, πράγμα που σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις τα συστατικά δε χρειάζεται να εγκρίνονται από τον FDA πριν από τη χρήση. Αντίθετα, η Ευρωπαϊκή Ένωση θέσπισε απαγόρευση δύο κοινώς χρησιμοποιούμενων πράσινων και μπλε μελανιών το 2022, αφού οι ρυθμιστικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι περιείχαν επικίνδυνες χημικές ουσίες. Περισσότεροι από 100 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν τουλάχιστον ένα τατουάζ. Σχεδόν οι μισοί από όλους τους ενήλικες 30 έως 49 ετών έχουν τατουάζ, σύμφωνα με το Pew Research Center.

Τα μελάνια τατουάζ αποτελούνται από δύο στοιχεία, μια χρωστική ουσία και ένα διάλυμα φορέα. Η χρωστική μπορεί να είναι μια μοριακή ένωση, όπως μια μπλε χρωστική ή μια στερεή ένωση, όπως το διοξείδιο του τιτανίου. Το διάλυμα φορέα, από την άλλη πλευρά, μεταφέρει τη χρωστική ουσία στο μεσαίο στρώμα του δέρματος. Η νέα μελέτη είναι η πρώτη του είδους της, που εξετάζει χρωστικές σε μελάνια που πωλούνται στις ΗΠΑ. «Αυτά παραμένουν στο δέρμα, [μαζί] με τη συσκευασία του φορέα, στην οποία αιωρείται η χρωστική ουσία», μεταδίδει η New York Post.

«Στόχος μας είναι μέσα από αυτήν την έρευνα να βοηθήσουμε τους καλλιτέχνες και τους πελάτες τους», είπε ο Swierk. «Οι καλλιτέχνες τατουάζ είναι σοβαροί επαγγελματίες, που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σε αυτή την τέχνη και θέλουν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα για τους πελάτες τους».

Πηγές The EU has banned popular coloured tattoo inks over safety risks. Should Australia be concerned?

pewresearch.org

Είναι το τατουάζ επικίνδυνο για την υγεία μας; Μπορεί το μελάνι να συνδέεται με καρκίνο;

Είναι το τατουάζ επικίνδυνο για την υγεία μας; Μπορεί το μελάνι να συνδέεται με καρκίνο;
medlabnews.gr iatrikanea

Τα τατουάζ αποτελούν κομμάτι της σύγχρονης κουλτούρας, με την Ευρώπη να εκτιμάται ότι έως και το 20–25% του πληθυσμού φέρει τουλάχιστον ένα τατουάζ, και ποσοστά ακόμη υψηλότερα στις νεότερες ηλικιακές ομάδες. Παρά τη μαζική τους αποδοχή, ωστόσο, η συζήτηση γύρω από την ασφάλεια των τατουάζ και ειδικότερα του μελανιού που εισέρχεται στο σώμα παραμένει περιορισμένη.

Μια πρόσφατη επιστημονική μελέτη από τη Δανία, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο έγκριτο περιοδικό BMC Public Health, επαναφέρει το θέμα στο προσκήνιο, εξετάζοντας για πρώτη φορά σε μεγάλη κλίμακα τη σχέση μεταξύ της έκθεσης σε μελάνι τατουάζ και της εμφάνισης ορισμένων μορφών καρκίνου, όπως το λέμφωμα και οι καρκίνοι του δέρματος. Η έρευνα βασίστηκε σε δεδομένα από δίδυμα άτομα, αξιοποιώντας το Δανέζικο Μητρώο Διδύμων, ένα από τα πληρέστερα στον κόσμο. Η επιλογή αυτή δεν ήταν τυχαία, καθώς οι δίδυμοι προσφέρουν ένα μοναδικό πλεονέκτημα: μοιράζονται σε μεγάλο βαθμό το ίδιο γενετικό υπόβαθρο και παρόμοιες περιβαλλοντικές συνθήκες, γεγονός που επιτρέπει στους επιστήμονες να απομονώσουν καλύτερα την επίδραση συγκεκριμένων παραγόντων, όπως το τατουάζ, από άλλες αιτίες. Η Καθηγήτρια Θεραπευτικής – Επιδημιολογίας - Προληπτικής Ιατρικής, Παθολόγος (Θεραπευτική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) Θεοδώρα Ψαλτοπούλου και η Αλεξάνδρα Σταυροπούλου (Βιολόγος), παραθέτουν τα κυριότερα τα σημεία της μελέτης.

Ένα από τα βασικά σημεία της μελέτης είναι η διαπίστωση ότι το μελάνι του τατουάζ δεν παραμένει αποκλειστικά στο σημείο όπου εγχέεται. Προηγούμενες εργαστηριακές και κλινικές έρευνες έχουν δείξει ότι σωματίδια μελανιού μπορούν να μεταφερθούν μέσω του λεμφικού συστήματος και της κυκλοφορίας του αίματος, συσσωρευόμενα κυρίως στους λεμφαδένες, αλλά και σε όργανα όπως το ήπαρ. Η παρουσία αυτών των ξένων σωματιδίων στο σώμα ενδέχεται να προκαλέσει χρόνια φλεγμονή, μια κατάσταση που έχει συνδεθεί εδώ και δεκαετίες με αυξημένο κίνδυνο καρκινογένεσης.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι το πιο διαδεδομένο μελάνι, το μαύρο, περιέχει συχνά carbon black, μια ουσία που έχει χαρακτηριστεί ως πιθανώς καρκινογόνος για τον άνθρωπο. Κατά την παραγωγή της, δημιουργούνται επίσης πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες, ορισμένοι από τους οποίους είναι αποδεδειγμένα καρκινογόνοι. Άλλες χρωστικές, ειδικά σε έγχρωμα μελάνια, μπορεί να διασπώνται με την έκθεση στον ήλιο ή κατά τη διαδικασία αφαίρεσης με λέιζερ, απελευθερώνοντας επιβλαβείς χημικές ενώσεις.

Τα αποτελέσματα της δανέζικης μελέτης δείχνουν ότι τα άτομα με τατουάζ εμφάνισαν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του δέρματος σε σύγκριση με άτομα χωρίς τατουάζ. Σε ορισμένες αναλύσεις, ο κίνδυνος αυτός ήταν σημαντικά υψηλότερος, ενώ παρατηρήθηκε ότι τα μεγάλα τατουάζ – εκείνα που καλύπτουν επιφάνεια μεγαλύτερη από την παλάμη του χεριού – συνδέονταν με ακόμη αυξημένο κίνδυνο τόσο για καρκίνο του δέρματος όσο και για λέμφωμα. Το εύρημα αυτό ενισχύει την υπόθεση ότι η ποσότητα του μελανιού και η συνολική έκθεση του οργανισμού παίζουν ρόλο.

Παράλληλα, οι ερευνητές εξέτασαν παράγοντες όπως το κάπνισμα και ο τρόπος ζωής, χωρίς να διαπιστώσουν ότι αυτοί εξηγούν πλήρως τη συσχέτιση. Ωστόσο, υπογραμμίζουν ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει αιτιώδη σχέση. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι τα τατουάζ προκαλούν καρκίνο, αλλά ότι φαίνεται να υπάρχει μια στατιστική συσχέτιση που αξίζει περαιτέρω διερεύνησης.

Ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα που αναδεικνύεται έμμεσα αφορά την έγκαιρη διάγνωση. Τα τατουάζ ενδέχεται σε ορισμένες περιπτώσεις να δυσκολεύουν τον εντοπισμό ύποπτων αλλοιώσεων στο δέρμα, όπως νέους σπίλους ή αλλαγές στο χρώμα και το σχήμα υπαρχόντων. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση της διάγνωσης του καρκίνου του δέρματος, με πιθανές συνέπειες στη σοβαρότητα της νόσου κατά τη στιγμή της ανίχνευσης. Για τον λόγο αυτό, οι ειδικοί συνιστούν στα άτομα με εκτεταμένα τατουάζ να υποβάλλονται σε τακτικούς δερματολογικούς ελέγχους, ιδιαίτερα αν έχουν αυξημένη έκθεση στον ήλιο ή οικογενειακό ιστορικό καρκίνου.

Τα τατουάζ είναι ευρέως διαδεδομένα και τα συνολικά ποσοστά καρκίνου στον γενικό πληθυσμό δεν έχουν εκτοξευθεί. Ωστόσο, καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποκτούν τατουάζ από νεαρή ηλικία, η μακροχρόνια έκθεση του οργανισμού στο μελάνι αποτελεί ένα σχετικά νέο φαινόμενο, του οποίου οι συνέπειες δεν έχουν ακόμη πλήρως κατανοηθεί.

Σε επίπεδο δημόσιας υγείας, τα ευρήματα αυτά ενισχύουν την ανάγκη για καλύτερη ενημέρωση των πολιτών, αυστηρότερους ελέγχους στη σύνθεση των μελανιών και συνεχή επιστημονική έρευνα. Η απόφαση για ένα τατουάζ δεν αφορά μόνο την αισθητική ή την προσωπική έκφραση, αλλά και μια μακροπρόθεσμη σχέση του σώματος με χημικές ουσίες που παραμένουν μέσα του για δεκαετίες.

Clemmensen SB, Mengel-From J, Kaprio J, Frederiksen H, von Bornemann Hjelmborg J. Tattoo ink exposure is associated with lymphoma and skin cancers - a Danish study of twins. BMC Public Health. 2025 Jan 15;25(1):170. doi: 10.1186/s12889-025-21413-3.


Οι HPV ιοί των θηλωμάτων, ανιχνεύονται στο στόμα. Συνήθως από στοματικό. Είναι αιτία καρκίνου στο στόμα και την γλώσσα.


medlabnews.gr iatrikanea 


Οι ιοί των θηλωμάτων του ανθρώπου (HPV) αποτελούν μία μεγάλη ομάδα ιών, περίπου 40 παθογόνοι μικροοργανισμοί, που μολύνουν πολύ συχνά τα γεννητικά όργανα αλλά και το στόμα, κυρίως μέσω της σεξουαλικής επαφής. 

Οι περισσότεροι σεξουαλικά ενεργοί άνθρωποι θα έρθουν κάποια στιγμή της ζωής τους σε επαφή με τον ιό και συνήθως δεν ξέρουν ότι έχουν μολυνθεί αν δε παρουσιάσουν βλάβες στο στόμα. 

Αυτό ανέφερε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η χειρουργός οδοντίατρος-στοματολόγος, δρ. της Ιατρικής Σχολής Αθηνών Μαρίνα Γεωργοπούλου. Όπως σημείωσε, "η απουσία των συμπτωμάτων δεν σημαίνει πως ο ιός δεν μπορεί να μεταδοθεί. Ωστόσο, σε ποσοστό περίπου 90% το ανοσοποιητικό μας σύστημα θα καθαρίσει τον ιό από τον οργανισμό μας σε περίπου δύο χρόνια".

Η κ. Γεωργοπούλου τόνισε τη σημασία του εμβολιασμού και επισήμανε πως "είναι απολύτως ασφαλές, και παρά τη γελοία φρενίτιδα παγκοσμίως του "κινήματος" κατά των εμβολιασμών, να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Αυστραλίας, όπου ο εμβολιασμός έχει επεκταθεί σε κορίτσια και αγόρια, με στόχο την εξάλειψη του καρκίνου τραχήλου της μήτρας στα επόμενα χρόνια".

Οι HPV ιοί ανιχνεύονται σε ποσοστό 35-45% στο στόμα

Σύμφωνα με την κ. Γεωργοπούλου, "οι HPV ιοί ανιχνεύονται σε ποσοστό 35-45% στο στόμα και οι στατιστικές μελέτες δείχνουν πως 1/100 θετικούς στον HPV ιό θα κάνει κακοήθη εξαλλαγή (ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα). Παρόλα αυτά υπάρχουν χαμηλού κινδύνου τύπου ιοί, που έχουν σχετιστεί με καλοήθεις βλάβες, όπως οξυτενή κονδυλώματα, θηλώματα, μυρμηκιές, και άλλοι τύποι που σχετίζονται με δυνητικά κακοήθεις εξαλλαγές όπως λευκοπλακίες".

Τα αρχικά συμπτώματα του στοματοφαρυγγικού καρκίνου είναι 

  • δυσκολία στην κατάποση
  • διόγκωση των τραχηλικών λεμφαδένων
  • πληγή που δεν επουλώνεται μέσα σε 2 εβδομάδες,
  • ογκίδια στο στόμα, 
  • λευκές και ερυθρές πλάκες.

Πώς μπορούμε να μη μολυνθούμε από τον "σιωπηλό", τις περισσότερες φορές, ιό; Η κ. Γεωργοπούλου προτείνει χρήση προφυλακτικού, σταθερό σεξουαλικό σύντροφο, έλεγχο από στοματολόγο-οδοντίατρο, έλεγχος του στόματος για πιθανές βλάβες.

Κάντε το εμβόλιο για τον ιό

"Είναι 3 δόσεις σε διάρκεια 6 μηνών. Απολύτως ασφαλές και παρά τη γελοία φρενίτιδα παγκοσμίως του "κινήματος" κατά των εμβολιασμών, να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Αυστραλίας, όπου ο εμβολιασμός έχει επεκταθεί σε κορίτσια και αγόρια πριν την έναρξη της σεξουαλικής τους ζωής, ενώ εμβολιάζονται οι γυναίκες μέχρι τα 45 τους χρόνια", επισήμανε η κ. Γεωργοπούλου. Όπως πρόσθεσε, "στο αυστραλιανό πρωτόκολλο για τον εμβολιασμό φαίνεται πως τα αποτελέσματα είναι θεαματικά, καθώς μετά από τη δεκαετή χρήση του εμβολίου στα σχολεία, δωρεάν, σε κορίτσια και αγόρια μέχρι τα 19 έτη, έχουν φτάσει τη λοίμωξη από τον ιό το 2015 στο 1,1%, ενώ περιμένουν να εξαλείψουν τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας τα επόμενα χρόνια, καθώς και πιο ακίνδυνες βλάβες όπως τα κονδυλώματα. Δεν είναι άκυρο να πούμε πως αντίστοιχα θα επιδράσει και στις βλάβες στο στόμα, όπως καταδεικνύει μελέτη του πανεπιστημίου της Στοκχόλμης για το όφελος που προκύπτει από τον εμβολιασμό τα τελευταία 10 χρόνια. 

Η προσβολή από τους HPV ιούς συνήθως δεν ενέχει μεγάλο ιατρικό κίνδυνο. Οι κοινωνικές προεκτάσεις παρόλα αυτά και τα κοινωνικά taboo δρουν καταλυτικά στην αντίληψη και συνείδηση των ανθρώπων. Δεν χρειάζεται πανικός, αλλά συχνός έλεγχος, και πρόληψη".

Διαβαστε

 Μάικλ Ντάγκλας: Ο καρκίνος στη γλώσσα εξαιτίας στοματικού και HPV

Τι πρέπει να κάνετε αν καείτε; Αν πάθετε έγκαυμα; Πρώτες βοήθειες.


του Αλέξανδρου Γιατζίδη, Μ.D., medlabnews.gr iatrikanea

Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να ρίξετε άφθονο τρεχούμενο νερό ή φυσιολογικό ορό (για 10 με 15 λεπτά τουλάχιστον) πάνω από την επιφάνεια με το έγκαυμα.

Αυτό θα ρίξει τη θερμοκρασία της περιοχής, περιορίζοντας το έγκαυμα και θα σας ανακουφίσει από τον πόνο. 
Αν θέλετε μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μια ειδική αλοιφή για εγκαύματα. 
Καλύψτε στη συνέχεια με μια αποστειρωμένη γάζα για να αποφύγετε περαιτέρω μόλυνση. Όλα τα υπόλοιπα, απλώς, θα αλλοιώσουν το τραύμα και ενδεχομένως θα το μολύνουν. Το βαμβάκι μπορεί να ερεθίσει την περιοχή. Τυλίξτε τη χαλαρά ώστε να μην ασκηθεί πίεση στο καμένο δέρμα. Η γάζα επιτρέπει στην περιοχή να αναπνέει, μειώνει τον πόνο και προστατεύει το γεμάτο φουσκάλες δέρμα.
Πάρτε παυσίπονα που δε χρειάζονται ιατρική συνταγή

Τα μικρά εγκαύματα επουλώνονται συνήθως μετά από 1 με 2 εβδομάδες χωρίς περαιτέρω θεραπεία. Το μόνο που πρέπει να προσέχετε είναι για σημάδια μόλυνσης. 



Προσοχή
- Μη χρησιμοποιήσετε πάγο. Αν βάλετε πάγο απευθείας στο κάψιμο, μπορεί να προκληθεί κρυοπάγημα και επιπλέον βλάβη του δέρματος. 

- Μη σπάτε τις φουσκάλες. Οι γεμάτες υγρό φουσκάλες προστατεύουν από τη μόλυνση. Αν σπάσουν, πλύνετε την περιοχή με μαλακό σαπούνι και νερό και μετά βάλτε λίγη αντιβιοτική κρέμα και μια γάζα. 
- Να καθαρίζετε και να αλλάζετε τους επιδέσμους καθημερινά.

Εάν η περιοχή εγκαύματος είναι μεγάλη σε έκταση ή σε βαθμό, τότε πρέπει να επισκεφθείτε άμεσα την πλησιέστερη μονάδα υγείας

Διαβάστε επίσης

Copyright © 2015-2022 MEDLABNEWS.GR / IATRIKA NEA All Right Reserved. Τα κείμενα είναι προσφορά και πνευματική ιδιοκτησία του medlabnews.gr
Kάθε αναδημοσίευση θα πρέπει να αναφέρει την πηγή προέλευσης και τον συντάκτη. Aπαγορεύεται η εμπορική χρήση των κειμένων