medlabnews.gr
Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία μπροστά στον Λευκό Πύργο ήταν για δεκαετίες το μόνο απομεινάρι ενός πατέρα που χάθηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας.
Ογδόντα τρία χρόνια αργότερα, τα χέρια του Αντώνη Τακτικού κρατούν επιτέλους κάτι περισσότερο από μια εικόνα. Κρατούν τη βέρα και το δαχτυλίδι του πατέρα του -μικρά, σιωπηλά αντικείμενα, φορτωμένα με μια ζωή που χάθηκε.
Χάρη σε μια ομάδα μαθητριών και μαθητών του Γυμνασίου Νεοχωρίου Άρτας, που συμμετείχαν στη διεθνή εκστρατεία #StolenMemory των Αρχείων Arolsen, τα προσωπικά αντικείμενα του κρατούμενου στο ναζιστικό στρατόπεδο Neuengamme επέστρεψαν εκεί όπου ανήκαν. Όχι απλώς ως κειμήλια, αλλά ως μια καθυστερημένη, εύθραυστη δικαίωση της μνήμης.
«Ήταν σαν να είδα τον πατέρα μου», έλεγε, καταφανώς συγκινημένος, ο Αντώνης Τακτικός, λίγο μετά την απόδοση των αντικειμένων από την επικεφαλής δημοσίων σχέσεων των Αρχείων Arolsen (Arolsen Archives – International Center on Nazi Persecution), Dr. Anke Münster, στη σημερινή εκδήλωση, που διοργάνωσαν, στη Θεσσαλονίκη, η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας και η Υπηρεσία Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών, στο πλαίσιο της διεθνούς καμπάνιας των Αρχείων Arolsen.
«Για εμένα είναι μεγάλη τιμή. Είμαι 83 χρόνων και για 83 χρόνια δεν είχα τον πατέρα μου. Η εύρεση αυτών των αντικειμένων είναι σημεία ζωής», είχε δηλώσει λίγο νωρίτερα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Τακτικός, ο οποίος, όπως λέει, έπεσε από τα σύννεφα όταν δέχτηκε το σχετικό τηλεφώνημα. «Δεν το περίμενα, μετά από 83 χρόνια. Μόνο μία φωτογραφία είχα», είπε, ευχαριστώντας με δάκρυα στα μάτια όλους όσοι βοήθησαν.
Ο Αντώνης Τακτικός, 83 ετών, μεγάλωσε στο σκοτάδι μιας απουσίας, με μοναδική ανάμνηση του πατέρα του, Χρήστου, μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Ο Χρήστος Τακτικός, που οδηγήθηκε στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και δεν γύρισε ποτέ, έμενε για πάντα παγωμένος στον χρόνο σε εκείνη τη φωτογραφία.
Σήμερα όμως, τα χέρια του Αντώνη κρατούν κάτι περισσότερο από μια εικόνα - κρατούν τη βέρα και το δαχτυλίδι του πατέρα του, μικρά, σιωπηλά αντικείμενα φορτωμένα με μια ζωή που χάθηκε.
Αυτή η συγκινητική επιστροφή έγινε δυνατή χάρη στη συμμετοχή μαθητών και μαθητριών από το Γυμνάσιο Νεοχωρίου Άρτας, που εντάχθηκαν στην εκστρατεία #StolenMemory των Arolsen Archives - International Center on Nazi Persecution, έναν οργανισμό που εδώ και χρόνια αναζητεί και εντοπίζει προσωπικά αντικείμενα ναζιστικών θυμάτων και τα επιστρέφει στους απογόνους τους.
Οι μαθητές, μέσα από ενδελεχή έρευνα σε αρχειακά τεκμήρια, ληξιαρχεία και δημοτολόγια, κατάφεραν να εντοπίσουν τα στοιχεία που οδηγούσαν πίσω στην οικογενειακή ιστορία του Χρήστου Τακτικού.
Βήμα-βήμα ξετύλιξαν το νήμα της ζωής του, από τον Βόλο και τη Θεσσαλονίκη μέχρι το στρατόπεδο Neuengamme, από όπου προέρχονται και τα αντικείμενα που σήμερα επέστρεψαν στη μνήμη της οικογένειας.
Στην τελετή απόδοσης των αντικειμένων, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη με τη συμμετοχή της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων και της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών, η συγκίνηση ήταν διάχυτη.
Κεντρικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια έπαιξαν τα νεαρά μέλη της σχολικής ομάδας, οι οποίοι μέσα από την έρευνα και τις επαφές με αρχειακούς φορείς έμαθαν την ιστορία όχι ως αφηρημένο κεφάλαιο ενός βιβλίου, αλλά ως ανθρώπινη ιστορία με ονόματα, αντικείμενα και συναισθήματα.
Οι εκπαιδευτικοί τόνισαν ότι το πρόγραμμα αυτό απέδειξε πως η επικοινωνία με την ιστορία μπορεί να μετατραπεί σε μια βαθιά ατομική και συλλογική εμπειρία για τους μαθητές, που δεν θα λησμονηθεί.
Η επιστροφή των προσωπικών αντικειμένων ενός κρατουμένου από ναζιστικό στρατόπεδο στην οικογένειά του αποτελεί μια συνεχιζόμενη προσπάθεια να επανασυνδεθούν οι απογόνους με τις ρίζες, τις ιστορίες και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, θυμίζοντας ότι κάθε κομμάτι μνήμης που επιστρέφει φωτίζει την ιστορία και ενισχύει τη συλλογική συνείδηση απέναντι στις σκοτεινές σελίδες του παρελθόντος.





Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου