Άθλιοι. Πήγαν να του πάρουν το πατρικό με “χρέος-φάντασμα” και εκείνος υπέστη ελαφρύ εγκεφαλικό από το σοκ

 του Γιάννη Γιαντζουράκη, δικηγόρου για το medlabnews.gr   

Υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος δεν φοβάται μόνο ότι θα χάσει ένα ακίνητο. Φοβάται ότι θα χάσει ένα κομμάτι από τη ζωή του. Αυτό ακριβώς συνέβη στην υπόθεση ενός ανθρώπου που είδε το σπίτι του πατέρα του, το σπίτι που είχε περάσει πλέον και στον ίδιο, να οδηγείται προς κατάσχεση και πλειστηριασμό μέσα από μια διαδικασία που, όπως αποδείχθηκε αργότερα, στηριζόταν σε μια οφειλή που δεν είχε ποτέ πραγματικά εκκαθαριστεί.

Όταν έλαβε στα χέρια του τα έγγραφα της κατάσχεσης και του πλειστηριασμού, δεν κατέρρευσε μόνο ψυχολογικά. Από το ακραίο σοκ υπέστη ελαφρύ εγκεφαλικό. Για εκείνον δεν ήταν απλώς μια δικαστική διαφορά με μια τράπεζα ή ένα fund. Ήταν η στιγμή που ένιωσε ότι χανόταν το σπίτι του πατέρα του, οι μνήμες μιας ολόκληρης ζωής, το τελευταίο στήριγμα ασφάλειας και αξιοπρέπειας.

Κι όμως, πίσω από τον όγκο των τραπεζικών εγγράφων και τα εκατοντάδες φύλλα που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, κρυβόταν ένα κρίσιμο ερώτημα: τι ακριβώς χρωστούσε; Πώς είχε προκύψει αυτό το ποσό; Πού ήταν ο σαφής, αναλυτικός και επαληθεύσιμος προσδιορισμός της οφειλής; Όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, δεν υπήρχε τεκμηριωμένη και πραγματικά εκκαθαρισμένη απαίτηση, παρά την εικόνα πληρότητας που επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί.

Αρχικά, το δικαστήριο, βλέποντας πλήθος εγγράφων από την πλευρά της τράπεζας, δέχθηκε τη διαταγψηρωμής, θεωρώντας προφανώς ότι ένας τόσο ογκώδης φάκελος δεν θα μπορούσε παρά να αντανακλά μια σαφή και νόμιμη απαίτηση. Αυτό ήταν και το σημείο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε στη συνέχεια το fund για να προχωρήσει στις πράξεις εκτέλεσης: κατάσχεση και προσδιορισμό πλειστηριασμού.

Η ανατροπή ήρθε όταν ο έμπειρος δικηγόρος του, με τη βοήθεια οικονομολόγου, έσκυψε σε βάθος πάνω στον φάκελο της υπόθεσης. Δεν αρκέστηκαν σε γενικές αμφισβητήσεις. Έκαναν αυτό που δεν είχε γίνει μέχρι τότε: διάβασαν, διασταύρωσαν, ανέλυσαν και τεκμηρίωσαν. Και τότε φάνηκε η αλήθεια. Τα πολλά έγγραφα δεν αποδείκνυαν μια καθαρή και εκκαθαρισμένη οφειλή. Αντίθετα, δημιουργούσαν σύγχυση και μια παραπλανητική εικόνα πληρότητας, χωρίς να απαντούν στο βασικό ερώτημα: ποιο ήταν το ακριβές και αποδεδειγμένο ύψος της οφειλής.

Με άλλα λόγια, εκεί όπου εμφανιζόταν μια δήθεν “δεμένη” απαίτηση, δεν υπήρχε στην πραγματικότητα ο αναγκαίος σαφής υπολογισμός. Και εκεί όπου είχε στηθεί ένας μηχανισμός για να χαθεί ένα σπίτι, δεν υπήρχε η νομική και οικονομική καθαρότητα που απαιτεί ο νόμος.

Ευτυχώς, το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότεροι δικαστές εξετάζουν με μεγαλύτερη προσοχή τέτοιες υποθέσεις. Δεν αρκούνται στον όγκο των χαρτιών. Ελέγχουν την ουσία. Και στην προκειμένη περίπτωση, η ουσία ήταν αμείλικτη: η οφειλή δεν είχε αποδειχθεί ως εκκαθαρισμένη με τρόπο επαρκή και ασφαλή για να στηρίξει μια τόσο βαρύτατη πράξη εκτέλεσης.

Έτσι ήρθε η δικαστική δικαίωση. Η κατάσχεση ακυρώθηκε. Ο πλειστηριασμός ακυρώθηκε. Και μαζί με αυτή τη δικαστική ανατροπή ήρθε και μια βαθιά ηθική επιβεβαίωση: ότι απέναντι σε μηχανισμούς πίεσης, σε μεθοδεύσεις και σε φαινομενικά “άτρωτους” φακέλους, η αλήθεια μπορεί τελικά να βγει στο φως.

Γιατί πίσω από κάθε τέτοια υπόθεση δεν υπάρχει απλώς ένας αριθμός φακέλου. Υπάρχει ένας άνθρωπος. Μια οικογένεια. Ένα πατρικό σπίτι. Μια ζωή που κινδύνεψε να γκρεμιστεί όχι μόνο από το άγχος και την αδικία, αλλά και από το ίδιο το σοκ. Και αυτή τη φορά, η δικαιοσύνη στάθηκε εκεί που έπρεπε.