Παγκόσμια Ημέρα ΙΦΝΕ: νόσος Crohn, ελκώδης κολίτιδα και χρόνια φλεγμονή του εντέρου

του Κωνσταντίνου Λούβρου, M.D., medlabnews.gr  iatrikanea

Η Παγκόσμια Ημέρα Ιδιοπαθών Φλεγμονωδών Νόσων του Εντέρου τιμάται κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου και έχει στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση για τη νόσο Crohn και την ελκώδη κολίτιδα. Οι δύο αυτές παθήσεις ανήκουν στις ΙΦΝΕ, προκαλούν χρόνια φλεγμονή στο πεπτικό σύστημα και μπορούν να επηρεάσουν σοβαρά την καθημερινότητα των ασθενών. Η ελκώδης κολίτιδα περιορίζεται κυρίως στο παχύ έντερο και το ορθό, ενώ η νόσος Crohn μπορεί να προσβάλει οποιοδήποτε τμήμα του γαστρεντερικού σωλήνα, από το στόμα έως τον πρωκτό. 

Πέντε εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως ζουν με τη νόσο του Crohn και την ελκώδη κολίτιδα, παθήσεις που είναι γνωστές ως Ιδιοπαθείς Φλεγμονώδεις Νόσοι του Εντέρου (ΙΦΝΕ).

Η Παγκόσμια Ημέρα ΙΦΝΕ “εορτάζεται” τη 19η Μαΐου κάθε έτους από οργανώσεις ασθενών από όλο τον κόσμο με κύριο στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού για τα ΙΦΝΕ. 

Η ελκώδης κολίτιδα είναι μια φλεγμονώδης νόσος του εντέρου (IBD), που προκαλεί χρόνια φλεγμονή του παχέος εντέρου, χαρακτηρίζεται από κοιλιακό άλγος και διάρροια. Όπως στη νόσο νόσο του Crohn, που είναι μια άλλη κοινή φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, η ελκώδης κολίτιδα μπορεί να είναι εξουθενωτική και μερικές φορές μπορεί να οδηγήσει σε απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές.

Η ελκώδης κολίτιδα συνήθως επηρεάζει μόνο την εσωτερική επιφανειακή στοιβάδα του παχέος εντέρου και του ορθού. Επεκτείνεται κατα συνέχεια ιστού από ένα μέρος μέχρι όλο το παχύ έντερο σε αντίθεση με τη νόσο του Crohn, η οποία εκδηλώνεται τμηματικά σε διάφορα τμήματα του πεπτικού σωλήνα και συχνά εξαπλώνεται σε βάθος στα στρώματα των ιστών που προσβάλλονται.

Διαβάστε την συνέχεια εδώ

Η νόσος του Crohn είναι ένα χρόνιο φλεγμονώδες νόσημα που μπορεί να αφορά σε οποιοδήποτε τμήμα του γαστρεντερικού σωλήνα. Προσβάλλει συνήθως τις εντερικές έλικες, αν και μπορεί να παρουσιαστεί σε οποιοδήποτε μοίρα του πεπτικού σωλήνα, από το στόμα μέχρι τον ορθό (πρωκτό). Άτομα που πάσχουν από τη νόσο του Crohn, παρουσιάζουν μια χρόνια διαδρομή φλεγμονής του γαστρεντερικού συστήματος. Η νόσος προσβάλλει οποιαδήποτε μοίρα του πεπτικού σωλήνα. Πιθανό εύρημα είναι, να μεταβάλλονται σε προσβεβλημένα τμήματα εντερικού ιστού, τμήματα υγιούς ιστού. Η χρόνια διαδρομή της φλεγμονής οδηγεί σε πάχυνση του εντερικού βλεννογόνου και υποβλεννογόνου χιτώνα. Η ένταση των συμπτωμάτων ποικίλλει από ασθενή σε ασθενή. Άλλοι έχουν πολύ έντονα και συχνά συμπτώματα και άλλοι σχεδόν μηδαμινά. Ορισμένοι ασθενείς έχουν μεγάλες περιόδους χωρίς καθόλου συμπτώματα ακόμη και χωρίς θεραπεία. Άλλοι έχουν πιό βαρειά νόσο και χρειάζονται συνεχή θεραπεία ή ακόμη και εγχείρηση.
Πήρε το όνομά της από τον Αμερικανό γαστρεντερολόγο Burrill Crohn, ο οποίος ήταν ο πρώτος που περιέγραψε τη νόσο το 1932 μαζί με τους συνεργάτες του Leon Ginzburg και Gordon Oppenheimer.

Διαβάστε την συνέχεια εδώ

Διαβάστε επίσης

• Τι πρέπει να τρώτε και τι δεν πρέπει αν έχετε ελκώδη κολίτιδα. Η σημασία του άγχους και της άσκησης
• Πόνος στην κοιλιά. Τι μπορεί να σημαίνει;
• Παγκόσμια Ημέρα Κοιλιοκάκης. Μόδα της εποχής ή μια κρυφή νόσος η κοιλιοκάκη; Η γνωστή άγνωστη γλουτένη
• Η νόσος του Crohn (Κρον). Συμπτώματα, διάγνωση και θεραπεία. Ποια η σωστή διατροφή και τι πρέπει να αποφεύγετε; Η σημασία της ψυχολογικής υποστήριξης

Πρώτη δημοσίευση: Μάιος 2016 — MEDLABNEWS.GR | Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Λούβρος, M.D.

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 19 Μαΐου 2026

Γενοκτονία των Ποντίων: η 19η Μαΐου, η Σαμψούντα, οι Νεότουρκοι και ο ξεριζωμός – Ιστορική αναδρομή

medlabnews.gr

Η 19η Μαΐου είναι η Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, όπως καθιερώθηκε το 1994 με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων. Η ημερομηνία συνδέεται με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα το 1919 και τη δεύτερη, σκληρότερη φάση των διωγμών κατά του Ποντιακού Ελληνισμού. Το άρθρο παρουσιάζει την ιστορική πορεία των Ελλήνων του Πόντου, την οικονομική και πνευματική τους άνθηση, το κίνημα των Νεότουρκων, τα Τάγματα Εργασίας, τις εκτοπίσεις, τους θανάτους, την προσφυγιά και το αίτημα διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας.  

Στις 19 Μαΐου 1919, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου και δρομολόγησε τη δεύτερη και σκληρότερη φάση της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, η οποία έλαβε χώρα στο πλαίσιο του απελευθερωτικού αγώνα των Τούρκων κατά των Δυτικών Συμμάχων (Αγγλογάλλων, Ιταλών και Ελλήνων), που κατείχαν εδάφη της Μικράς Ασίας.

Από ένα σύνολο 750.000 περίπου Ελληνοποντίων, υπολογίζονται σε 200.000 έως 350.000 εκείνοι που εξολοθρεύτηκαν από τους Νεοτούρκους κατά την περίοδο 1916-1923.

Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων, το 1915, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοποντίους, το εκλεκτό τμήμα του ελληνισμού που ζούσε στο βόρειο τμήμα της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν είχε αλλοιώσει το φρόνημα και την ελληνική συνείδηση των κατοίκων της εν λόγω περιοχής, παρότι αυτοί ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό.

Οι Ελληνοπόντιοι, μολονότι αποτελούσαν μειονότητα (περί το 40% του πληθυσμού), είχαν καταφέρει να κυριαρχήσουν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και πνευματική τους άνοδο.

Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ού αιώνα άγγιζαν πλέον τις 700.000.

Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1.400, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας.

Εκτός από σχολεία, οι Ελληνοπόντιοι διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό πνευματικό τους επίπεδο.

Το κίνημα των Νεοτούρκων

Το 1908 ήταν μια χρονιά-ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τη χρονιά εκείνη εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεοτούρκων, που έθεσε στον περιθώριο το σουλτάνο.

Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν.

Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το Κρητικό Ζήτημα, δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Διωγμοί και εκτοπισμοί – Τα «Τάγματα Εργασίας» Οι Τούρκοι, με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους», προέβησαν στον εκτοπισμό ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα μέσω των λεγομένων «Ταγμάτων Εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»).

Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό.

Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες.

Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν.

Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων, το 1915, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοποντίους.

Ό,τι δεν είχε καταφέρει ο σουλτάνος σε 5 αιώνες, το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια.

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Η δεύτερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του.

Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922, οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τις 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα.

Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρεια Ελλάδα.

ΣΗΜΕΡΑ, το ποντιακό στοιχείο δεν ζητιανεύει, δεν εκλιπαρεί, αλλά απαιτεί αυτό που δικαιούται, την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων.

104 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον μεγάλο ξεριζωμό.

104 χρόνια σιωπής για το μεγάλο έγκλημα, το μεγαλύτερο της Σύγχρονης Ιστορίας.

Η Βουλή των Ελλήνων, ως όφειλε, με μεγάλη καθυστέρηση, αναγνώρισε τη Γενοκτονία το 1994, και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου, ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ να το υπενθυμίζουμε, και να τιμούμε την μνήμη αυτών των αδικοχαμένων Ηρώων...

Πρώτη δημοσίευση: Μάιος 2022 — MEDLABNEWS.GR | Επιμέλεια: medlabnews.gr

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 19 Μαΐου 2026

Γενοκτονία Ποντίων: οι διωγμοί του 1916 στα χωριά του Πόντου και τη Μονή Βαζελώνος

medlabnews.gr

Το 1916, οι Έλληνες του Πόντου βρέθηκαν αντιμέτωποι με βίαιους διωγμούς, λεηλασίες χωριών, εμπρησμούς, δολοφονίες και βιασμούς. Το άρθρο παρουσιάζει μαρτυρίες και διπλωματικές αναφορές για τα γεγονότα στην περιοχή της Τραπεζούντας, τη Μονή Βαζελώνος, τη Σινώπη και την Ινέπολη, με βάση απόσπασμα από το έργο του Κωνσταντίνου Φωτιάδη «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου». Η σωστή τοποθέτηση του άρθρου είναι ως τεκμηριωμένο ιστορικό κείμενο μνήμης, ειδικά για την περίοδο γύρω από τη 19η Μαΐου. .

Ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης αναφέρει στο βιβλίο του "Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου" ότι σε ολόκληρο τον Πόντο περιόδευε ο θάνατος με τις πιο φρικτές μορφές του.

Από τη Ρωσία, η ελληνική πρεσβεία της Αγίας Πετρούπολης, πληροφορούσε το υπουργείο Εξωτερικών για την τραγική κατάσταση των κατοίκων της περιφέρειας Τραπεζούντας:

"Την 15η Απριλίου οι κάτοικοι των 16 χωριών της περιοχής Βαζελώνος, περιφέρειας Τραπεζούντας, όλοι οι Έλληνες, αφού έλαβαν διαταγή των τουρκικών στρατιωτικών αρχών να φύγουν στο εσωτερικό της Αργυρούπολης και φοβούμενοι να μην σφαγούν καθ' οδόν, όπως οι Αρμένιοι, εγκατέλειπαν τα σπίτια τους και έμπαιναν σε δάση, ελπίζοντας να σωθούν με την έγκαιρη επέμβαση του ρωσικού στρατού.

Από τις 6.000 ανθρώπους, οι 650 κατέφυγαν στην μονή Βαζελώνος, στην οποία βρίσκονταν κι άλλοι 1.500 από την Τραπεζούντα πρόσφυγες. Άλλοι 1.200 κρύφτηκαν σ' μια μεγάλη σπηλιά του χωριού Κουνάκα και οι υπόλοιποι διασκορπίστηκαν σε διάφορες σπηλιές και κρυψώνες στα δάση.

Όλες οι κατοικίες των χωριών λεηλατήθηκαν και οι περιουσίες αρπάχτηκαν από τον τουρκικό στρατό.

Οι άνθρωποι που κρύφτηκαν στην σπηλιά της Κουνάκας, αναγκάστηκαν να παραδοθούν γιατί δεν μπορούσαν να υποφέρουν άλλο την πείνα. Από αυτούς 26 γυναίκες και νέες κοπέλες, για να αποφύγουν την ατίμωση, έπεσαν σε ποτάμι που βρισκόταν κοντά στο χωριό Γέφυρα και παρά τις προσπάθειες των άλλων, για να τις σώσουν, πνίγηκαν.

Όταν ο ρωσικός στρατός έφτασε στην Αργυρούπολη, ο Έλληνας πρέσβης της Αγίας Πετρούπολης, πήγε πρώτος στην μονή Βαζελώνος, συνοδευόμενος από τον γιατρό Κ. Φωτιάδη και περιγράφει τα όσα φρικιαστικά είδε:

"Ομολογώ ότι είναι αδύνατον να περιγράψω αυτό που είδα. Τα πάντα ήταν κατεστραμμένα, τόσο στο χωριό, όσο και την Μονή. Στο προαύλιο υπήρχαν 5 σώματα Ελλήνων άταφα και σε αποσύνθεση, ενώ μέσα στη Μονή βρίσκονταν άλλα 5 στην ίδια κατάσταση.

Σε ένα από τα δωμάτια της Μονής βρισκόταν το σώμα μιας εικοσάχρονης κοπέλας, αποκεφαλισμένο, σε ύπτια θέση, γυμνό με διαμπερή πληγή στο στήθος από ξιφολόγχη. Η νεαρή κοπέλα ονομαζόταν Κυριακή και ήταν κάτοικος του χωριού Θέρσα. Η στάση στην οποία βρέθηκε μαρτυρούσε την ατίμωση που είχε υποστεί".

Στις 7 Σεπτεμβρίου του 1916, ο Mithrinek που εκτελούσε χρέη πρεσβευτή μετά την ανάκληση του von Metternich, ενημέρωνε το Βερολίνο για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του βαλή της Κασταμονής εις βάρος των Ελλήνων:

"Στη Σινώπη η εκκαθάριση διήρκεσε 4 ώρες. Ο συνολικός ελληνικός πληθυσμός που φτάνει τα 4.500 άτομα, μεταφέρθηκε εν μέρει στο Μογιαμπάτ και την Κασταμονή και εν μέρει μοιράστηκε σε τουρκικά χωριά του βιλαετίου. Τα ίδια μέτρα πάρθηκαν και στην Ινέπολη και σε μερικά άλλα χωριά".

Ο Αυστριακός πρέσβης της Κωνσταντινούπολης Pallavicini πληροφορούσε τη κυβέρνησή του για τα τελευταία γεγονότα στον Πόντο:

"Ολόκληρα χωριά λεηλατούνται και καίγονται, μαζί με τα σχολεία και τις εκκλησίες. Οι χωρικοί κακοποιούνται. Εκκλησίες λεηλατούνται και γυναίκες βιάζονται".

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Φωτιάδη "Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου"

Τμήμα σύνταξης
Pontos-News.Gr

Διαβάστε επίσης

Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο

Πρώτη δημοσίευση: Μάιος 2019 — MEDLABNEWS.GR | Πηγή: Pontos-News.Gr / Απόσπασμα από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Φωτιάδη «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου»

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 19 Μαΐου 2026

Ποιος είναι ο γιατρός σύζυγος της Dara που την έπεισε να πάει στη Eurovision – Το φιλί, ο γάμος και η μεγάλη ανατροπή

 medlabnews.gr iatrikanea

Η Dara έγραψε ιστορία στη Eurovision 2026, χαρίζοντας στη Βουλγαρία την πρώτη της νίκη στον διαγωνισμό με το τραγούδι «Bangaranga». Όμως, μετά τον θρίαμβο στη σκηνή, τα φώτα στράφηκαν και στον άνθρωπο που ήταν δίπλα της σε όλη αυτή τη διαδρομή: τον σύζυγό της, Έρβιν Ιβάνοφ, γιατρό στο επάγγελμα.

Η 27χρονη Βουλγάρα τραγουδίστρια, κατά κόσμον Darina Yotova, κέρδισε τον 70ό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στη Βιέννη, φέρνοντας στη χώρα της μια ιστορική πρωτιά. Το «Bangaranga» παρουσιάστηκε ως ένα εκρηκτικό pop τραγούδι με έντονα στοιχεία βουλγαρικής παράδοσης, ενώ η ίδια η Dara το συνέδεσε με ενέργεια, δύναμη και την αίσθηση ότι «όλα είναι δυνατά».

Μετά την ανακοίνωση της νίκης, η Dara αναζήτησε τον σύζυγό της και τον αγκάλιασε συγκινημένη, σε μια στιγμή που έγινε γρήγορα viral. Το ζευγάρι αντάλλαξε ένα θερμό φιλί μπροστά στις κάμερες, με την εικόνα τους να κάνει τον γύρο των social media και των ψυχαγωγικών εκπομπών.

Ο σύζυγός της, Έρβιν Ιβάνοφ, ειναι γιατρός, με τουρκική καταγωγή, ο οποίος κρατά χαμηλό προφίλ και αποφεύγει τη δημοσιότητα, παρά το γεγονός ότι είναι παντρεμένος με μία από τις πιο δημοφιλείς τραγουδίστριες της Βουλγαρίας. Το ζευγάρι παντρεύτηκε το καλοκαίρι του 2025.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ότι ο Έρβιν φαίνεται πως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφαση της Dara να συμμετάσχει στη Eurovision. Ηταν ο άνθρωπος που την παρακίνησε να το τολμήσει, μια απόφαση που τελικά οδήγησε στη μεγαλύτερη μουσική στιγμή της καριέρας της και στην πρώτη νίκη της Βουλγαρίας στον θεσμό.

Η ίδια η Dara δεν έκρυψε τη συγκίνησή της. Μετά τη νίκη, ευχαρίστησε δημόσια τον σύζυγό της, δείχνοντας ότι πίσω από την εντυπωσιακή σκηνική παρουσία και τη μεγάλη επιτυχία υπήρχε και μια προσωπική ιστορία στήριξης, εμπιστοσύνης και αγάπης.

Ο Έρβιν Ιβάνοφ δεν ανήκει στον χώρο της showbiz. Σύμφωνα με διαθέσιμο επαγγελματικό προφίλ στο LinkedIn, εμφανίζεται ως Medical Doctor, PhD in Pharmacology, με ενασχόληση σε ερευνητικά πεδία της φαρμακολογίας, της τοξικολογίας και της ανάπτυξης φαρμάκων.

Η νίκη της Dara είχε και έντονο βαλκανικό ενδιαφέρον. Η Βουλγαρία πανηγύρισε την πρώτη της Eurovision, ενώ τουρκικά και βαλκανικά μέσα στάθηκαν ιδιαίτερα στο γεγονός ότι ο σύζυγός της έχει τουρκική καταγωγή. Η ίδια, μάλιστα, είχε απευθυνθεί στους Τούρκους θαυμαστές της, λέγοντας ότι θα ήθελε να επισκεφθεί ξανά την Τουρκία, καθώς ο σύζυγός της είναι Τούρκος.

Έτσι, πίσω από το «Bangaranga» και τη μεγάλη μουσική ανατροπή της Eurovision 2026, υπάρχει και μια προσωπική ιστορία: μια τραγουδίστρια που τόλμησε, ένας γιατρός που την ενθάρρυνε και ένα ζευγάρι που βρέθηκε στο επίκεντρο μιας ιστορικής νίκης.

Σοκ στη δίκη Βαλυράκη: «Ο θάνατός του προήλθε από χτυπήματα» – Η κρίσιμη κατάθεση του ιατροδικαστή Καλόγρηα

medlabnews.gr iatrikanea 

Κρίσιμα στοιχεία για τις συνθήκες θανάτου του Σήφη Βαλυράκη κατέθεσε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο ο ιατροδικαστής Νίκος Καλόγρηας, στη δίκη για την υπόθεση που είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη.

Σύμφωνα με όσα μεταδίδονται από τη δικαστική διαδικασία, ο ιατροδικαστής ανέφερε ότι ο θάνατος του πρώην υπουργού προήλθε από χτυπήματα και όχι απλώς από πνιγμό ή πτώση στη θάλασσα. Ειδικότερα, κατέθεσε ότι δύο από τα τραύματα που έφερε ο Σήφης Βαλυράκης ήταν θανατηφόρα και ότι ο θάνατος θα μπορούσε να επέλθει ακόμη και αν δεν είχε ακολουθήσει η πτώση του στο νερό.

Ο κ. Καλόγρηας περιέγραψε σοβαρές κακώσεις από χτυπήματα που είχαν προκληθεί με διαφορετικούς μηχανισμούς, ενώ κατά την κατάθεσή του αναφέρθηκε και στο ενδεχόμενο τα τραύματα να σχετίζονται με θλων και τέμνον όργανο. Παράλληλα, σε προηγούμενες αναφορές της διαδικασίας, είχε επισημανθεί ότι τα τραύματα δεν επιτρέπουν να αποκλειστεί ούτε το ενδεχόμενο ατυχήματος ούτε το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας, στοιχείο που καθιστά την ιατροδικαστική αξιολόγηση ιδιαίτερα κρίσιμη για την πορεία της δίκης.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναφορά ότι, σύμφωνα με την κατάθεση, δεν ζητήθηκε από τους ιατροδικαστές να μεταβούν στο σημείο για αυτοψία, γεγονός που αναδείχθηκε κατά την εξέταση του μάρτυρα στο δικαστήριο.

Η υπόθεση αφορά τον θάνατο του ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργού Σήφη Βαλυράκη, ο οποίος είχε εντοπιστεί νεκρός στη θαλάσσια περιοχή της Ερέτριας τον Ιανουάριο του 2021. Στο εδώλιο βρίσκονται δύο ψαράδες, οι οποίοι κατηγορούνται για τη δολοφονία του, ενώ η δικαστική διαδικασία συνεχίζεται με την εξέταση μαρτύρων και την αξιολόγηση των ιατροδικαστικών ευρημάτων.

Η κατάθεση του ιατροδικαστή θεωρείται κομβική, καθώς εστιάζει στον μηχανισμό πρόκλησης των τραυμάτων και στο εάν αυτά μπορούν να εξηγήσουν τον θάνατο ανεξάρτητα από την πτώση στη θάλασσα. Ωστόσο, η τελική κρίση για τις συνθήκες θανάτου και την ποινική ευθύνη των κατηγορουμένων ανήκει αποκλειστικά στο δικαστήριο.

19 Μαΐου: Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων – Ιστορική αναδρομή

 

medlabnews.gr

Η 19η Μαΐου είναι η Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, όπως καθιερώθηκε το 1994 με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων. Η ημερομηνία συνδέεται με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα το 1919 και τη δεύτερη, σκληρότερη φάση των διωγμών κατά του Ποντιακού Ελληνισμού. Το άρθρο παρουσιάζει την ιστορική πορεία των Ελλήνων του Πόντου, την οικονομική και πνευματική τους άνθηση, το κίνημα των Νεότουρκων, τα Τάγματα Εργασίας, τις εκτοπίσεις, τους θανάτους, την προσφυγιά και το αίτημα διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας.  

Στις 19 Μαΐου 1919, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου και δρομολόγησε τη δεύτερη και σκληρότερη φάση της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, η οποία έλαβε χώρα στο πλαίσιο του απελευθερωτικού αγώνα των Τούρκων κατά των Δυτικών Συμμάχων (Αγγλογάλλων, Ιταλών και Ελλήνων), που κατείχαν εδάφη της Μικράς Ασίας.

Από ένα σύνολο 750.000 περίπου Ελληνοποντίων, υπολογίζονται σε 200.000 έως 350.000 εκείνοι που εξολοθρεύτηκαν από τους Νεοτούρκους κατά την περίοδο 1916-1923.

Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων, το 1915, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοποντίους, το εκλεκτό τμήμα του ελληνισμού που ζούσε στο βόρειο τμήμα της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν είχε αλλοιώσει το φρόνημα και την ελληνική συνείδηση των κατοίκων της εν λόγω περιοχής, παρότι αυτοί ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό.

Οι Ελληνοπόντιοι, μολονότι αποτελούσαν μειονότητα (περί το 40% του πληθυσμού), είχαν καταφέρει να κυριαρχήσουν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και πνευματική τους άνοδο.

Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ού αιώνα άγγιζαν πλέον τις 700.000.

Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1.400, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας.

Εκτός από σχολεία, οι Ελληνοπόντιοι διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό πνευματικό τους επίπεδο.

Το κίνημα των Νεοτούρκων

Το 1908 ήταν μια χρονιά-ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τη χρονιά εκείνη εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεοτούρκων, που έθεσε στον περιθώριο το σουλτάνο.

Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν.

Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το Κρητικό Ζήτημα, δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Διωγμοί και εκτοπισμοί – Τα «Τάγματα Εργασίας» Οι Τούρκοι, με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους», προέβησαν στον εκτοπισμό ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα μέσω των λεγομένων «Ταγμάτων Εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»).

Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό.

Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες.

Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν.

Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων, το 1915, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοποντίους.

Ό,τι δεν είχε καταφέρει ο σουλτάνος σε 5 αιώνες, το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια.

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Η δεύτερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του.

Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922, οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τις 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα.

Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρεια Ελλάδα.

ΣΗΜΕΡΑ, το ποντιακό στοιχείο δεν ζητιανεύει, δεν εκλιπαρεί, αλλά απαιτεί αυτό που δικαιούται, την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων.

104 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον μεγάλο ξεριζωμό.

104 χρόνια σιωπής για το μεγάλο έγκλημα, το μεγαλύτερο της Σύγχρονης Ιστορίας.

Η Βουλή των Ελλήνων, ως όφειλε, με μεγάλη καθυστέρηση, αναγνώρισε τη Γενοκτονία το 1994, και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου, ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ να το υπενθυμίζουμε, και να τιμούμε την μνήμη αυτών των αδικοχαμένων Ηρώων...

Σταύρος Φλώρος: «Ζει από θαύμα» λέει η αδερφή του – Συγκινεί η πρώτη του αντίδραση μετά τον ακρωτηριασμό

 medlabnews.gr iatrikanea

Συγκίνηση προκαλούν οι νεότερες πληροφορίες για τον 22χρονο Σταύρο Φλώρο, τον παίκτη του Survivor που τραυματίστηκε σοβαρά στον Άγιο Δομίνικο, όταν παρασύρθηκε από ταχύπλοο ενώ έκανε ψαροντούφεκο. Ο νεαρός παίκτης υπέστη βαρύτατο τραυματισμό, με αποτέλεσμα ακρωτηριασμό, ενώ η Acun Medya είχε ανακοινώσει ότι ο 22χρονος ήταν εκτός κινδύνου, σε σταθερή κατάσταση, είχε ανακτήσει τις αισθήσεις του

Η αδερφή του μίλησε για την κατάσταση της υγείας του και περιέγραψε με δραματικό τρόπο τις πρώτες ώρες μετά το ατύχημα. Όπως είπε, οι γιατροί είχαν ενημερώσει την οικογένεια ότι οι πιθανότητες να ζήσει ήταν «μηδαμινές», προσθέτοντας ότι ο Σταύρος «ζει πραγματικά από θαύμα». Η αποκατάστασή του συνεχίζεται, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι βρίσκεται στο Μαϊάμι για εξειδικευμένη φροντίδα. Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη στενή σχέση που έχει με τον αδερφό της, αλλά και στη συγκίνηση του Σταύρου Φλώρου για τη στήριξη που λαμβάνει από τον κόσμο. Συγκεκριμένα ανέφερε: «Είμαστε 10 αδέλφια αλλά εγώ με τον Σταύρο είμαστε πάντα πιο ενωμένοι από όλους. Όταν με είδε μετά από τόσους μήνες, χάρηκε πολύ και συγκινήθηκε βαθιά. Συγκινείται επίσης καθημερινά από την αγάπη και τη στήριξη του κόσμου κι αυτό του δίνει τεράστιο κουράγιο να συνεχίσει. Θέλω κι εγώ μέσα από την καρδιά μου να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο αλλά και εσάς προσωπικά για την αγάπη και τη δύναμη που μας δείχνετε αυτές τις δύσκολες στιγμές».

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στον άνθρωπο που, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Ατζούν Ιλίτζαλι, συνέβαλε καθοριστικά στη διάσωσή του. Ο Τούρκος παραγωγός, μιλώντας στους παίκτες του τουρκικού Survivor, φέρεται να είπε ότι αν δεν ήταν ο Μάνος, ο Σταύρος δεν θα είχε πιθανότητες να επιζήσει. Παράλληλα ανέφερε ότι οι δύο Έλληνες είχαν μαζί τους σημαδούρες, στοιχείο που έχει σημασία για τη διερεύνηση των συνθηκών του ατυχήματος.

Για το περιστατικό μίλησε και ο Γιώργος Λιανός, ο οποίος εμφανίστηκε βαθιά συγκινημένος. Όπως είπε, ο αγώνας του Σταύρου θα είναι μακρύς, ενώ τόνισε ότι «κανείς να μη βρεθεί στη θέση του». Ο παρουσιαστής απέφυγε να μπει σε λεπτομέρειες για τα αίτια του ατυχήματος, σημειώνοντας ότι «όλα έχουν πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης».

Μετά το σοβαρό ατύχημα, το Survivor φαίνεται να οδηγείται σε πρόωρο τέλος για τη φετινή σεζόν, με δημοσιεύματα να αναφέρουν ότι οι παίκτες επιστρέφουν σταδιακά στην Ελλάδα.

Για τη χρηματική αποζημίωση προς τον Σταύρο Φλώρο υπάρχουν δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για ποσό περίπου 150.000 ευρώ ή για ενδεχόμενη αξιοποίηση μέρους του budget/επάθλου υπέρ του νεαρού παίκτη.

Η υπόθεση έχει πλέον δύο διαστάσεις: από τη μία, τον δύσκολο δρόμο ιατρικής αποκατάστασης ενός νέου ανθρώπου που επέζησε από έναν εξαιρετικά βαρύ τραυματισμό· από την άλλη, τη δικαστική διερεύνηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες συνέβη το ατύχημα.

Σε βίντεο που δημοσίευσε ο παίκτης την Κυριακή μέσα από το νοσοκομείο, ευχαρίστησε τον κόσμο για την αγάπη και τα μηνύματα στήριξης που έχει λάβει από τη στιγμή που έγινε γνωστός ο τραυματισμός του.

View this post on Instagram

A post shared by @stavrosflo