Μάγια Τσόκλη Ο χρόνος κυλά αργά όταν ζεις με έναν καρκίνο. Περιγράφει την περιπέτειά της με τον καρκίνο του μαστού

medlabnews.gr iatrikanea 

Η Μάγια Τσόκλη, με μια μακροσκελή ανάρτησή της στο facebook, τη δική της περιπέτεια με τον καρκίνο του μαστού

Το πριν

Ζεις τη ζωή σου, κάνεις τα προγράμματά σου, νοιάζεσαι για τους γύρω σου, αναλώνεσαι συχνά σε ανοησίες, έχεις τις προτεραιότητές σου, φαντάζεσαι κάπως το μέλλον σου. Αναβάλεις. Συνεχώς αναβάλεις γιατί έχεις τη πολυτέλεια να το κάνεις. Αναβάλεις τις μικρές στιγμές ευτυχίας, αναβάλεις ένα νέο ξεκίνημα, αναβάλεις μια συνάντηση με κάποιον που σε αγαπά, αναβάλεις ένα ταξίδι…. Γιατί υπάρχει πάντα το αύριο βρε αδελφέ. Πιέζεσαι. Πιέζεσαι από τη δουλειά σου, από τα παιδιά σου, από τους γονείς σου, από αποφάσεις δικές σου που νόμιζες ότι θα ήταν ψυχικά ανώδυνες. Δεν κοιμάσαι καλά. Κοιμάσαι αργά για να κάνεις παρέα στον άντρα σου, ξυπνάς νωρίς για να κάνεις παρέα στα παιδιά σου. Καμπανάκια χτυπούν μέσα σου, γύρω σου, τα καμπανάκια γίνονται καμπάνες και εσύ επιμένεις να φοράς οτοασπίδες.

Και μετά έτσι, με έναν αναστεναγμό, μπαίνεις σε μια γκρίζα πολυκατοικία των Αμπελοκήπων, παίρνεις το ασανσέρ, ανεβαίνεις στο τρίτο. Έχεις ένα ραντεβού για φαί μετά, και φοβάσαι ότι θα αργήσεις. Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο θεός γελάει, λένε. Και σαν γκιγιοτίνα, πέφτει η ετυμηγορία. Σα να απευθύνεται αλλού, και όμως όχι. Πρόκειται για τη δική σου ζωή. Κάποιος σου λέει, ψιτ, εσύ που βρίσκεσαι στην ομάδα των ζωντανών, από δω παρακαλώ, στην ουρά κάτω από το μεγάλο ερωτηματικό.

Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι, είχα δει ένα όνειρο, καλοκαίρι, στο σπίτι μας στην Ύδρα. Ακριβώς από κάτω υπάρχει μια υπέροχη πλατεία με δύο πηγάδια και δυο μεγάλες μουριές. Εκεί παίζαμε όλα τα πιτσιρίκια. Στο όνειρό μου λοιπόν, παίζαμε μήλα. Και κάποια στιγμή, οι φίλοι μου σταματάνε να μου πετάνε τη μπάλα. Το παιχνίδι συνεχίζει χωρίς εμένα. Το παρακολουθώ, αλλά δεν συμμετέχω. Γίνομαι αόρατη. Μετά από αυτό το όνειρο, πάντα έλεγα ότι ξέρω πως είναι να μην υπάρχεις πια. Κινείσαι σε έναν παράλληλο χωροχρόνο, δεν πατάς γερά στο έδαφος, δεν ξέρεις προς πια κατεύθυνση να κοιτάξεις. Κάπως έτσι νιώθεις όταν μαθαίνεις τα νέα.

Ξέρω ότι μια συχνή αντίδραση στους ανθρώπους που μαθαίνουν ότι έχουν καρκίνο είναι το «γιατί εγώ» είναι ο θυμός. Εγώ δεν αντέδρασα έτσι. Αντίθετα. Είπα μέσα μου, «ναι φυσικά, γιατί όχι εγώ». Τόσα και τόσα μου χάρισε η ζωή, υπήρξε τόσο γενναιόδωρη, κάποια στιγμή έρχεται και ο λογαριασμός.

Έτσι λοιπόν που λέτε. Από εκεί που έλεγες «ας μην έχω», αρχίζουν οι εξετάσεις και σκέφτεσαι «ας έχω μόνο αυτό». Κάθε νέα εξέταση και μια αγωνία, κάθε ευνοϊκή απάντηση και μία ανάσα. Καβαλάς το άρμα της στατιστικής (όταν αυτό σε βολεύει) και καλπάζεις σε έναν μοναχικό ανηφορικό, άγνωστο μονόδρομο.

Το Μαζί

Μαζί με την Ελένη Φαλιάκου, με αναλαμβάνει η ογκολόγος Δανάη Δαλιάνη. Αστειεύομαι με τις γιατρούς μου, έχω ανάγκη να νιώσω μια συναισθηματική επαφή. Αν δεν καταφέρω να αποκτήσω δεσμό, θα αλλάξω γιατρό. Όμως το καταφέρνουμε. Ακολουθώ το πρωτόκολλο θέλει προληπτική χημειοθεραπεία.

Οι πορτοκαλί σταγόνες πέφτουν ρυθμικά. Βλέπεις το υγρό να ανεβαίνει στο σωληνάκι, να ανεβαίνει, να φτάνει κοντά σου και να χάνεται στο port. Ξεχνάς τον εαυτό που ήξερες. Ξεχνάς το μέσα σου, ξεχνάς το έξω σου. Έχεις αγωνία για τις άγνωστες παρενέργειες. Ξεγυμνώνεσαι από το φτέρωμά σου. Για τη χημειοθεραπεία, μου λέει ο φίλος που μου στέκεται, ο παιδοχειρουργός Γιώργος Περγάμαλης, «Μην το φοβάσαι, δες το σαν ένα φαρμακάκι που θα σου σώσει τη ζωή». Και έτσι το βλέπω. Γυμνάζομαι, συνεχίζω τις εκπομπές μου, πάω στη Βουλή, δεν διαβάζω για την υγεία μου παρά ελάχιστα το διαδίκτυο. Έχω έναν καταπληκτικό νοσηλευτή, τον Δημήτρη που με βοηθά πρακτικά στις θεραπείες, θα έλεγα περισσότερο και από τους γιατρούς. Οι νοσηλευτές παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εμπειρία της χημειοθεραπείας, μην τους υποτιμάτε. Ο χρόνος μετρά αργά. Λεπτά, ώρες, μέρες μετά από κάθε θεραπεία. Αποχαιρετώ τη χαίτη μου, αλλάζω δέρμα, προσπαθώ (χωρίς μεγάλη επιτυχία κρίνοντας από τις τότε φωτογραφίες) να μοιάσω με τον εαυτό μου. Δεν έχω καθημερινές επιθυμίες.

Και η οικογένεια? Και οι φίλοι? Και ο σύντροφός μου? Δείχνουν να το έχουν πάρει αισιόδοξα και παρότι υπήρχαν τότε στιγμές που έλεγα «μα καλά, στο κόσμο τους ζούνε?» δεν καταλαβαίνουν??? Παρόλα αυτά, νομίζω ότι μάλλον με βοήθησαν. Ανθρώπους που με πλησίαζαν με δράμα, με πόνο, που λυπόντουσαν τόσο πολύ, που δακρύβρεχτα «συμπάσχαν ψυχικώς», τους έκοψα. Μου έκαναν κακό.

Όταν ζεις έναν καρκίνο, θες κατανόηση, θες υποστήριξη, θες σπρώξιμο καμιά φορά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλεις τον οίκτο κανενός. Εξάλλου, υπάρχει και το «πολλοί νεκροί καθόντουσαν στ’ αρρώστου το κρεβάτι». Είναι η αίσθηση του χρόνου που αλλάζει. Είναι η διακοπή κάθε επιθυμίας, κάθε μελλοντικού σχεδίου. Είναι, όπως στα μήλα του ονείρου μου, η ζωή που συνεχίζει για τους γύρω σου, κι εσύ μένεις θεατής της, ν ’αναρωτιέσαι αν θα ξαναπαίξεις στην ομάδα των ζωντανών. Είναι η ελπίδα και ο μονόδρομος της επιβίωσης. Οι δυνάμεις που δεν ήξερες ότι διέθετες. Είναι η ευθύνη για τη στεναχώρια που επιβάλεις στους αγαπημένους σου.

Ο χρόνος κυλά αργά όταν ζεις με έναν καρκίνο. Λες, «ας μεταφερόμουν ένα χρόνο μπροστά, 2 χρόνια μπροστά» Υπάρχω ακόμη στο σπίτι μου, παίζω με τα σκυλιά μου, αποχαιρετώ το παιδί μου που φεύγει για το σχολείο? Βλέπω τηλεόραση στον καναπέ?

Είναι ένα σκληρό μάθημα υπομονής. Και ο χρόνος περνά. Ο πρώτος κύκλος τελειώνει. Άντε αγωνία να δεις πως θα αντιμετωπίσεις τον επόμενο. Και τα λευκά πέφτουν και σου κάνουν ενέσεις για να σου τα ανεβάσουν, και πονάει το στέρνο σου, πονάνε οι αστράγαλοι, πονάνε οι αρθρώσεις, εμφανίζονται ρυτίδες που δεν είχες ξαναδεί, και συ υπομένεις… δεν πολυμιλάς κιόλας γιατί τι σου φταίνε οι άλλοι. Και συχνά, πολύ συχνά όπως μου εκμυστηρευτήκαν γυναίκες με αντίστοιχες περιπέτειες, χάνεις και τον σύντροφό σου που μη αντέχοντας άλλο φάρμακα, νοσοκομεία και σκοτάδι καταφεύγει σε αγκαλιές πιο υγιείς.

Μαζί με την άνοιξη, άρχισαν να βγαίνουν, ατίθασα τα μαλλιά μου, και σιγά σιγά άρχισα πάλι να μου μοιάζω. Κάποιο χρώμα επέστρεψε στα μάγουλά μου, τα λευκά κάπως ανέβηκαν, οι θεραπείες σταμάτησαν και μπήκε στη ζωή μου για έξι χρόνια το ωραιότατο Nolvadex.

Το Μετά

Πως είναι δυνατό να παίρνεις ένα φάρμακο κάθε μέρα, για χρόνια, και να μην θυμάσαι το όνομά του. Λες φταίει το chemo brain αυτή η θολούρα που σου μένει μετά τις χημειοθεραπείες και που κάνει χρόνια να εξαφανιστεί.

Όμως μπορεί να είναι και μία άρνηση να αποδεχτείς ότι πλέον, ζεις με αυτό.. Γιατί ναι, υπάρχει σαφέστατα ένα πριν και ένα μετά. Στο μετά, έχεις φορτωθεί το βάρος του καρκίνου σου στη πλάτη, σαν μια βαριά αποσκευή. Θα σε συνοδεύει για πάντα, έστω κι αν κάποιες στιγμές τον ξεχνάς. Κι αν δεν καταφέρεις να τον κάνεις φίλο, τουλάχιστον πρέπει να τον αποδεχτείς σαν έναν -τρομαχτικό- συνοδοιπόρο.

Στο μετά -αν είσαι τυχερός- ξαναπιάνεις το νήμα. Δειλά. Αργά. Ένα βήμα τη φορά. Κοιτάς μια βιτρίνα και διαπιστώνεις ότι για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, επιθυμείς να αγοράσεις ένα ζευγάρι παπούτσια. Το φαγητό σου έχει κάποια γεύση, κάνεις πλάνα για το επόμενο σαββατοκύριακο.

Γεύεσαι συνειδητά κάθε στιγμή όμως νιώθεις αποξενωμένος από το κόσμο γύρω σου. Προσπαθείς να μεταφέρεις το δίδαγμα της περιπέτειάς σου και διαπιστώνεις ότι είναι μάταιο.

Τι με δίδαξε ο καρκίνος? Δεν με δίδαξε τίποτε. Απλά επιβεβαίωσε αυτά που θεωρητικά μόνο ήξερα. Δηλαδή, αυτά που έλεγαν όσοι τα είχαν περάσει πριν από μένα. Το πολύτιμο και το εύθραυστο της ζωής. Τη σημασία της συνειδητότητας του τώρα. Τη φράση της γιαγιάς μου όταν μου είπε «να εύχεσαι να μην πάθεις ποτέ όσα μπορείς να αντέξεις».

Τη γενναιότητα των ανθρώπων που παλεύουν για τη ζωή τους, την ακούω λίγο βερεσε. Καμία γενναιότητα. Μονόδρομος είναι. να αντέξεις. Να μείνεις όρθιος. Ποια γενναιότητα? Ή αντέχεις ή αυτοκτονείς. Ίσως το πιο ενδιαφέρον να είναι αυτή η επανεκκίνηση που -εάν όλα πάνε καλά-, αναγκάζεσαι να κάνεις. Δηλαδή σου δίνεται μια ευκαιρία να ξαναρχίσεις μαζί με ένα συγχωροχάρτι για τις μέχρι τότε αστοχίες σου. Το πιθανότερο βέβαια είναι ότι μόλις νιώσεις και πάλι ζωντανός, θα επιστρέψεις σε αυτό, σε αυτά, που ήσουν.

Μία ευχή. Να καταργήσουμε τις λέξεις επάρατος νόσος και καρκινοπαθής. Επάρατος, αυτό που απευχόμαστε, διότι οδηγεί στην καταστροφή. Άντε να σαι αισιόδοξος όταν στο συλλογικό νου ο καρκίνος συνδέεται με το τέλος. Γιατί το τέλος θα έρθει, αναπόφευκτα. Κανείς δεν τη γλυτώνει, αλλά είναι τόσα τα επιστημονικά άλματα που έχουν γίνει που η ελληνική κοινωνία πρέπει να ξεφύγει από αυτόν τον συνειρμό της ασθένειας με το δρεπάνι. Υπάρχει ένα ωραίο σχέδιο του snoopy, όπου ο Charly Brown λέει στον Σνούπι «Σνούπι, μια μέρα θα πεθάνουμε» και εκείνος του απαντάει, «ναι άλλα ολες τις υπόλοιπες θα ζήσουμε!» . Με αυτή τη λογική πρέπει να συνεχίζουμε. Κανείς δεν κάνει συμβόλαιο με τον Ύψιστο κάθε πρωί ότι θα βγάλει τη μέρα. Ζούμε από τύχη, από ευνοϊκές συμπτώσεις.

Άλλη άσκημη λέξη, το «καρκινοπαθής» πραγματικά είναι ένα στίγμα που θα σ’ακολουθεί όλη σου τη ζωή. Εσείς οι γιατροί, οι δημοσιογράφοι, όσοι έχετε δημόσιο λόγο, παλέψτε ενάντια στα ταμπού. Στα αγγλικά, έχουμε τους όρους cancer patient και cancer survivor. Στα ελληνικά once a καρκινοπαθής, always α καρκινοπαθής! Εκτός κι αν διατηρούμε τον όρο γιατί διευκολύνει τη σύνταξη…

Λίγο πολύ, αυτά είχα να σας πω. Αυτή είναι η δική μου περιπέτεια. Είναι προφανές ότι για τον καθένα από μας, όπως και η ίδια η ασθένεια, η εμπειρία είναι διαφορετική, όπως και η έκβαση. Εύχομαι στους συνοδοιπόρους ασθενείς δυνάμεις, στους δε γιατρούς σοφία. Προς όλες, πρόληψη και πάλι πρόληψη!

Τρείς γυναίκες δημοσιογράφοι Χούκλη, Τσόκλη, Βιτάλη μιλούν για τη μάχη τους με τον καρκίνο.

medlabnews.gr iatrikanea

Τρεις γυναίκες από τη δημοσιογραφία κλήθηκαν να μιλήσουν στο 6ο Πανελλήνιο Φόρουμ με τίτλο «Γυναίκες στην Ογκολογία: Διευρύνοντας τα Σύνορα». Η Μαρία Χούκλη, η Μάγια Τσόκλη και η Ρέα Βιτάλη, μίλησαν για τις προσωπικές τους εμπειρίες ενάντια στον καρκίνο.

Πώς καταφέρνει μια πασίγνωστη δημοσιογράφος το πρωί να πηγαίνει για χημειοθεραπεία και το βράδυ να παρουσιάζει κεντρικό δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση; Είναι δυνατόν μια γυναίκα να θεωρεί πως είναι τόσο τυχερή στη ζωή της και να... περιμένει τον καρκίνο να έρθει; Με τι δύναμη μπορεί μια συγγραφέας την περίοδο που κάνει χημειοθεραπεία να γράφει το νέο της βιβλίο που δεν σχετίζεται με την ασθένειας της;

Τρεις ιστορίες γυναικών. Ιστορίες καρκίνου. Ιστορίες με σοκ, πόνο αλλά και πολλή αγάπη. Ιστορίες με συμβουλές σε όσες νοσούν. Τρεις διαφορετικές ιστορίες μέσα από τις οποίες οι πρωταγωνίστριες έστειλαν μηνύματα ελπίδας και αισιοδοξίας.

Τη συζήτηση, που έγινε παρουσία του δημάρχου Θεσσαλονίκης, Κωνσταντίνου Ζέρβα, βουλευτών, αυτοδιοικητικών και πλήθος κόσμου, συντόνισε η δημοσιογράφος, Σία Κοσιώνη, ενώ συμμετείχε και ο παθολόγος – ογκολόγος, Παρασκευάς Κοσμίδης, ο οποίος ανέφερε πως ο καρκίνος πρέπει να μετατραπεί «σε χρόνια νόσο και να τον δούμε κατάματα».

«Το σοκ είναι πολύ μεγάλο όταν ακούς ότι έχεις καρκίνο. Όλα αλλάζουν. Δεν μπορείς να το πιστέψεις, θυμώνεις, φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, αλλά πρέπει κάτι να κάνεις. Είναι ένα πλήγμα. Σε φοβίζει το άγνωστο» είπε η κ.  Χούκλη αναφερόμενη στον καρκίνο του μαστού που αντιμετώπισε.

«Θυμάμαι έκλαιγα για ώρες. Φρόντισα όμως να μην κλειστώ στο σπίτι μου. Να μη νιώσω άρρωστη ακόμη και όταν ήμουν πολύ άρρωστη. Συνέχισα κανονικά την επαγγελματική μου δραστηριότητα και την κοινωνική μου ζωή. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Δεκαεπτά χρόνια πέρασαν και ακόμη είμαι αγχωμένη όταν έρχεται η ώρα για το τσεκ απ. Στο μυαλό μας να μην έχουμε την εντύπωση ότι καρκίνος ίσον θάνατος. Δεν είναι έτσι», πρόσθεσε η δημοσιογράφος παρακινώντας τις γυναίκες να κάνουν τακτικά εξετάσεις.

Μάγια Τσόκλη: Είναι μονόδρομος να συνεχίσεις

Από την πλευρά της, η Μάγια Τσόκλη μεταφέροντας τα δικά της συναισθήματα προς το κοινό, που γέμισε ασφυκτικά την αίθουσα «Μέγας Αλέξανδρος» στη Λέσχη Αξιωματικών, είπε πως δεν θύμωσε όταν έμαθε για την ασθένεια. «Δεν είπα γιατί σε μένα. Είπα συνέβη και σε μένα. Μάλλον με ηρεμία το αντιμετώπισα. Θεωρώ πως είναι μονόδρομος να συνεχίσεις».

Η Ρέα Βιτάλη, δημοσιογράφος και συγγραφέας, στάθηκε στη δική της περιπέτεια λέγοντας αρχικά πως πριν από χρόνια έχασε τον πατέρα της, σε νεαρή ηλικία, επίσης από καρκίνο. «Δεν είχα καμία αγωνία. Κοίταξα τα τρία μου παιδιά στα μάτια και τους είπα 'πουλάκια μου ήρθε η ώρα να μάθετε. Θα ζήσουμε τη ζωή τώρα'. Έτσι, είπα ξεκινάμε... εκεί που δυσκολεύτηκα ήταν πως θα το πω στη μάνα μου. Ήταν δύσκολα τα πράγματα».

Η Μ. Τσόκλη για τον καρκίνο

makthes.gr

Γεώργιος Παπανικολάου. Ο Βίος του Ανθρώπου που όλες οι γυναίκες του οφείλουν ευγνωμοσύνη

επιμέλεια medlabnews.gr iatrikanea

Δεν είναι η επάρατη νόσος. Ο καρκίνος έχει όνομα και με το όνομά του πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του προσπαθώντας να πείσει για την παραπάνω διαπίστωση είναι άνδρας. Ένας γιατρός στον οποίο όλες οι γυναίκες ανά τον κόσμο οφείλουμε αιώνια ευγνωμοσύνη. Ο Γεώργιος Παπανικολάου εφευρέτης του διάσημου Pap Test πάλεψε για να βρει τη λύση. Πέρασε χιλιάδες ώρες μπροστά από ένα μικροσκόπιο και τελικά θεμελίωσε τον τομέα της πρόληψης για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.

Η παρατήρηση του κολπικού επιχρίσματος και η εύρεση σε αυτό άτυπων κυττάρων, που αποπίπτουν από το νεόπλασμα του τραχήλου της μήτρας, τον οδήγησαν στην ανακάλυψη του Pap Test. Μια ανακάλυψη που άλλαξε αποφασιστικά τον μέχρι τότε τρόπο αντιμετώπισης του καρκίνου.

Πρόκειται για τη σημαντικότερη ανακάλυψη του 20ου αιώνα για τον καρκίνο καθώς σώζει το 70% των γυναικών παγκοσμίως από νεοπλασίες του τραχήλου της μήτρας εντοπίζοντάς τες σε αρχικό στάδιο. Πλήρως ιάσιμος καρκίνος. Ο σημαντικότερος άνδρας όλων των εποχών είναι Έλληνας και είναι ο Γεώργιος Παπανικολάου.

Και μόνο η σκέψη του επιτεύγματός του προκαλεί ανατριχίλα. Να σκέφτεσαι πως κάθε γυναίκα μπορεί να σωθεί χάρη στο έργο, την αφοσίωση και την πίστη του. Κύμη Ευβοίας, Αθήνα, Νέα Υόρκη, Long Island, Florida. Όπως αναφέρει η Μαρία Χούκλη στο αφιέρωμα ”Μεγάλοι Έλληνες” η ζωή του Παπανικολάου ήταν μία σειρά από επώδυνες απελευθερώσεις ή αποκοπές. Απελευθερώνεται από τον τόπο που μεγαλώνει, από την οικογένεια, την Ελλάδα, τον πρώτο του έρωτα και φεύγει μακριά. Η μοίρα του τον κατευθύνει και ορίζει τα βήματά του. Γεννήθηκε μεγάλος με μία αόρατη εντολή να υπηρετήσει την έρευνα και να δοθεί ολοκληρωτικά στη σωτηρία των γυναικών.

Ο Γεώργιος Παπανικολάου γεννιέται στις 13 Μαΐου του 1883 στην Κύμη της Εύβοιας σε μία αστική οικογένεια. Σε ένα πέτρινο σπίτι κάτω από την κεντρική πλατεία, που θα πάρει το όνομά του, μεγαλώνει μαζί με τους γονείς και τα δύο αδέρφια του. Είναι το τρίτο παιδί του Νικολάου Παπανικολάου και της Μαρίας Κριτσούτα. Ο πατέρας του ήταν επίσης γιατρός, ενώ διετέλεσε δήμαρχος Κύμης και βουλευτής Ευβοίας με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη.

Παίζει βιολί, διαβάζει λογοτεχνία και κάθε Κυριακή ψέλνει στην εκκλησία. Αγαπά τις βόλτες δίπλα στη θάλασσα αλλά και τα μονοπάτια μέσα στο πράσινο. Ο μικρός Γιώργος είναι ένα ευαίσθητο παιδί που ακούει πάντα με προσοχή τον αυστηρό και απόμακρο πατέρα του. ”Το πρόσωπό σου είναι σαν χάρτης από τις γραμμές των δακρύων” θα τον ακούει να του λέει πολλές φορές ενώ εκείνος αγναντεύει το Αιγαίο από τα μεγάλα παράθυρα του σπιτιού του.

Τελειώνει το δημοτικό και οι γονείς του τον στέλνουν στην Αθήνα για ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1898 είναι 15 ετών. Μένει σε ένα διαμέρισμα στην οδό Βαλτετσίου στο νούμερο 49. Μπαίνει στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοιτεί με άριστα το 1904, σε ηλικία μόλις 21 ετών.

Μελετά φιλοσοφία και ο γερμανοτραφής νονός του τον μυεί στους Γερμανούς φιλοσόφους. Γκαίτε, Καντ, Σοπενχάουερ και φυσικά Νίτσε. Με ένα βιβλίο του στο χέρι πηγαίνει παντού. Είναι αυτός που θα του δώσει δύναμη όταν οι πρώτες οικονομικές δυσκολίες θα κάνουν την εμφάνισή τους. Επιβίωση στην Αθήνα. Εγχείρημα. ”Ο άνθρωπος πρέπει να ξεπερνά τις αδυναμίες του” είχε διαβάσει σε κάποιο από τα πολλά βιβλία του αγαπημένου του Νίτσε. Είναι αποφασισμένος να αντέξει. Τα καλοκαίρια γυρνά στην Κύμη, στην Κύμη του. Η οικογένεια και οι φίλοι τον περιμένουν αλλά μέσα του κάτι έχει αλλάξει. Προτιμά την απομόνωση και το διάβασμα. Η θάλασσα τον τραβά σαν μαγνήτης. ‘’Θέλω να δαμάσω τον φόβο μου’’ θα πει στον πατέρα του όταν θα του απαγορεύσει να πηγαίνει στο Σουτσίνι, στην αποικία των λεπρών, για να τους δώσει φαγητό. Ο πατέρας του τού γράφει να γυρίσει στην Κύμη και να γίνει στρατιωτικός γιατρός. Οι οικονομικές δυσχέρειες για λίγο φαίνονται να τον καταβάλλουν. Μετά από σκέψη απορρίπτει την πρόταση και στέλνει γράμμα στο σπίτι του. ”Όχι δεν θέλω γίνω στρατιωτικός γιατρός. Θέλω να μείνω ελεύθερος, να αισθανθώ την χαρά που δίνει ο αγών της ζωής. Εμένα δεν με τρομάζει το πέλαγος. Θέλω την ελευθερία μου, την γλυκιά μου ελευθερία”.

Παρά τα προβλήματα ο πατέρας του ξέρει πως ο γιος του μπορεί να καταφέρει πολλά. Χαλάει και τις τελευταίες οικονομίες του και τον στέλνει το 1907 στη Γερμανία, για ανώτερες σπουδές. Μία υποσυνείδητη ζυγαριά γέρνει προς την πλευρά της φιλοσοφίας. ”Δεν είμαι πλέον ονειροπόλος. Η επιστήμη με άρπαξε από τα χέρια του Νίτσε. Πατώ απάνω σε έδαφος στερεό” γράφει στον πατέρα του όταν πια η Βιολογία θα τον κερδίσει. Η έρευνα γίνεται στόχος ζωής που υπερβαίνει τα πάντα, τους πάντες, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Παπανικολάου επιλέγει τον κλάδο της Βιολογίας. Μεταβαίνει στην Ιένα, που ήταν ο πρώτος σταθμός της μετεκπαίδευσής του. Εκεί θα παρακολουθήσει τα μαθήματα του καθηγητή Ερνέστου Χαίκελ. Το 1908 συνεχίζει τις σπουδές του στο Φρέιμπουργκ και τέλος στο Μόναχο στο Ζωολογικό Ινστιτούτο, με μεγάλους καθηγητές της εποχής: Χέρτβιγκ και Βάισμαν. Το 1910 θα κάνει τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο ”Περί των όρων της φυλετικής διαφοροποίησης των Δαφνιδών”.

Η πραγματικότητα παρουσιάζεται γυμνή μπροστά τα μάτια του. Μία φωνή μέσα του λέει να προχωρήσει. Πάντα την άκουγε, πάντα του μιλούσε. Όλοι στην Κύμη περιμένουν να επιστρέψει για να παντρευτεί την Κούλα, τον παιδικό του έρωτα. Όταν εκείνος κάποτε της ζητά να διαλέξει ή εκείνον ή το σπίτι της εκείνη κάνει την επιλογή της. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1910 παντρεύεται την Ανδρομάχη Μαυρογένη, κόρη στρατιωτικού και απόγονο της Μαντώς Μαυρογένους.

Η γυναίκα του, που του συμπαραστάθηκε μέχρι το τέλος, τον βοηθούσε στις έρευνές του. Είναι γνωστό πως ο Παπανικολάου έπαιρνε δείγματα κολπικού επιχρίσματος από εκείνη για 32 χρόνια. Εκείνη δεν υπέγραψε ποτέ ερευνητικό άρθρο. Του αφοσιώθηκε σε τέτοιο βαθμό που αποφάσισε να μην κάνει παιδιά για να είναι 24 ώρες το 24ώρο δίπλα του. ”Δεν μετάνιωσα ποτέ για την επιλογή μου” θα πει η Μάχη σε συνέντευξή της μετά το θάνατο του Παπανικολάου. Μέχρι το 1982, όταν και θα αφήσει την τελευταία της πνοή, θα συνεχίσει το έργο του άνδρας απρόσκοπτα.

Τον ενθάρρυνα, δεν τον συμβούλευα γιατί το φεγγάρι δε δίνει φως στον ήλιο μόνο παίρνει από αυτό Η κοινή τους πορεία στην Αμερική του 1913 είναι βασανιστική. Ο μεγάλος γιατρός είναι ένας οικονομικός μετανάστης όπως χιλιάδες άλλοι. Το πορτοφόλι τους είναι άδειο για αυτό και αναγκάζονται και οι δύο να γίνουν υπάλληλοι σε εμπορικό κατάστημα. Ο Παπανικολάου πουλάει χαλιά και η Μάχη ράβει κουμπιά για 5 δολάρια την εβδομάδα. Παράλληλα δουλεύει ως δημοσιογράφος στην ελληνική εφημερίδα Ατλαντίς και παίζει βιολί τα βράδια σε μαγαζιά μέχρι να κερδίσει μία θέση στο Εργαστήριο Ανατομικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και αργότερα, μια θέση στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης.

Για πρώτη φορά είναι ευχαριστημένος. Η έρευνα είναι η ψυχή της προόδου και το μικροσκόπιο ο Δούρειος Ίππος του. Πρώτη ανάθεση η τοξικότητα του αλκοόλ πάνω στα ινδικά χειρίδια. Αναζητά αν τα κατώτερα θηλαστικά έχουν περιοδικό κύκλο όπως τα ανώτερα. Παίρνει κολπικό επίχρισμα και ανακαλύπτει πως έχουν. Η μελέτη δημοσιεύεται το 1917 στο περιοδικό Sience. Σκέπτεται να εφαρμόσει τη μέθοδο με το κολπικό επίχρισμα και σε γυναίκες. ”Η πρώτη παρατήρηση καρκινικών κυττάρων ήταν από τις τρομακτικότερες εμπειρίες της επιστημονικής μου καριέρας. Τα καρκινικά κύτταρα που είδα στο κολπικά επιχρίσματα ήταν τόσο αξιοπερίεργα που δεν ήταν δυνατόν να μην τα παρατηρήσει κανείς”. Το 1928 δημοσιεύεται η εργασία του ”Η διάγνωση του καρκίνου”.

Αμφισβητείται και χλευάζεται από συναδέλφους του. Για πολλούς ήταν ο Έλληνας παραμυθάς που πίστευε πως θα νικήσει τον καρκίνο. Κι όμως. Το μικροσκόπιό του δεν έλεγε παραμύθια. Ο Παπανικολάου είχε δει αυτό που όλοι οι υπόλοιποι δεν έβλεπαν. Οι έρευνες του Παπανικολάου επεκτάθηκαν στη συνέχεια στις κυτταρολογικές αλλοιώσεις στο καρκίνο του αυχένα της μήτρας και του ενδομητρίου, των οποίων τα πορίσματα δημοσίευσε το 1943 από κοινού μετά του καθηγητή γυναικολογίας Έρμπερτ Τράουστ σε ειδική μονογραφία υπό τον τίτλο ”Διάγνωσις του καρκίνου της μήτρας μέσω των κολπικών επιχρισμάτων”.

Η δημοσίευση της εργασίας κέντρισε το παγκόσμιο ιατρικό ενδιαφέρον και προκάλεσε την άμεση δοκιμαστική χρησιμοποίηση της μεθόδου σε διάφορα νοσοκομεία. Το 1944 έγινε η πρώτη εφαρμογή επί του ουροποιητικού συστήματος και στη συνέχεια επί του πεπτικού και άλλων συστημάτων του οργανισμού. Το 1950 το Pap Test εδραιώνεται ως αποδεκτή μέθοδος σε όλο τον κόσμο. Επιτυχίες, βραβεία, διαλέξεις, ανέλιξη στην πανεπιστημιακή βαθμίδα κι όμως κάτι του λείπει. Η πατρίδα του δε βγαίνει από το μυαλό του. Στο σπίτι του στο Long Island έχει φυτέψει μία συκιά και κάθε χειμώνα την σκεπάζει σαν μωρό για να μην καεί από το κρύο. Μαθαίνει πως στο Σικάγο μένει ένας μουσικός από την Κύμη. Τον καλεί και του ζητά να του παίξει τα Κουμιώτικα από το τηλέφωνο. Ο νόστος είναι δυνατός. Θέλει να γυρίσει και να χτίσει το ερευνητικό του κέντρο στην Ελλάδα. Η επιστροφή είναι το όνειρο, ο διακαής πόθος, η επιθυμία.

Επιστρέφει. Είναι ήρωας. Έφυγε 30 ετών και τώρα πια είναι 73. Το μπαλκόνι του Αιγαίου τον περιμένει για ακόμη μία φορά. Ζητά η άφιξή του να μείνει μυστική, όμως το νέο μαθαίνεται γρήγορα. Όλοι θέλουν να του σφίξουν το χέρι, να τον δουν από κοντά, να του χτυπήσουν τον ώμο και να του πουν πως τους έκανε περήφανους. Ο γιατρός γύρισε σπίτι του. Για λίγο. Πάλι πίσω στην Αμερική. Το 1961 δέχτηκε να αναλάβει την διεύθυνση ενός Ινστιτούτου Έρευνας για τον Καρκίνο στο Μαϊάμι, της Φλόριντας, στο οποίο και δίνεται το όνομά του. ”Papanicolaou Cancer Research Institute”. Ο Παπανικολάου μαζί με τη Μάχη εγκαθίσταται εκεί τον Νοέμβριο του 1961. Στις 18 Φεβρουαρίου 1962 έντονοι πόνοι στο στήθος αναγκάζουν την Μάχη να καλέσει γιατρό στο σπίτι. ”Δεν αισθάνομαι καλύτερα”. Τα ξημερώματα της επόμενης οι λέξεις πέφτουν βαριές. Καρδιακή προσβολή.

Στο κήπο του Πανεπιστήμιο του Κορνέλ φυτεύεται ένα πλατάνι, από το ιστορικό δέντρο του Ιπποκράτη στην Κω και προς τιμήν του ορκίζονται στη σκιά του οι νέοι γιατροί.

Ο Παπανικολάου δεν πούλησε ποτέ την “πατέντα” της ανακάλυψης του. Την προσέφερε στην ανθρωπότητα ολόκληρη, αφιλοκερδώς. Κρατά τον όρκο του, την υπόσχεση που έδωσε όλες τις γυναίκες.

Ο Γεώργιος Παπανικολάου γεννήθηκε για να χαρίσει ζωή στις γυναίκες ολόκληρου του κόσμου

Άσπρα μούρα λευκής μουριάς: τι περιέχουν και ποια είναι τα βασικά οφέλη τους

της Κλεοπάτρας Ζουμπουρλή, μοριακής βιολόγου, medlabnews.gr iatrikanea

Η Morus alba, γνωστή ως λευκή μουριά, είναι είδος μουριάς που χρησιμοποιείται παραδοσιακά ως τρόφιμο αλλά και ως φυτό με φαρμακολογικό ενδιαφέρον, κυρίως μέσω των φύλλων και των καρπών της. Το άρθρο εξηγεί τι είναι η λευκή μουριά, ποιες χρήσεις της έχουν περιγραφεί και τι δείχνουν οι σύγχρονες μελέτες για τα πιθανά οφέλη της. Η μουριά ανήκει στο γένος Morus της οικογένειας Moracae (Μορεωδών). 

Υπάρχουν πολλά είδη μουριάς, που φύονται σε διάφορα μέρη της γης.

Η άσπρη μουριά (Morus alba) κατάγεται πολύ πιθανό από την Κίνα και οφείλει το όνομα της στους άσπρους καρπούς της.

Έχει λευκούς και μερικές φορές κόκκινους καρπούς. Καλλιεργείται σε μεγάλες εκτάσεις στην Κίνα κυρίως για τα φύλλα της που δίνονται τροφή στους μεταξοσκώληκες και για την καλή ποιότητας ξυλεία που παράγει. Αξιοσημείωτο είναι ότι σπάνια βρίσκεις αυλή εκεί, χωρίς μια μουριά. Φτάνει στο ύψος τα 15 μέτρα, τα κλαδιά της απλώνονται και ο φλοιός της είναι χρώματος γκρίζου. Εγκλιματίστηκε στην Ευρώπη, όπου έφτασε το 12ο αιώνα μ.Χ., και υπάρχει σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Είναι καλλωπιστικό δέντρο και δίνει πολύ πλούσια σκιά.

Τα άγρια λευκά μούρα, οι καρποί της Μορέας της λευκής, συναντώνται πια πιο σπάνια από ότι τα άγρια κόκκινα μούρα. Τα παλαιότερα χρόνια κάθε επαρχιακό σπίτι είχε και μία λευκή μουριά στην αυλή του για να εξασφαλίζει σκιά κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών.

Στη διάρκεια των δύο τελευταίων χιλιετηρίδων διαδόθηκε από τον άνθρωπο σε όλη την Ασία, την Ευρώπη, σε μερικές περιοχές της Αφρικής και στη Β. Αμερική. Στη χώρα μας ήλθε στα βυζαντινά χρόνια μαζί με αυγά μεταξοσκώληκα από την Κίνα (όπως αναφέρει ο Προκόπιος). 

Στην Ελλάδα η μουριά καλλιεργείται εδώ και 3000 χρόνια. Από τα παλαιά χρόνια τόσο η λευκή όσο και η μαύρη μουριά ήταν σεβαστά ως σύμβολο σοφίας.

Η λευκή μουριά χρησιμοποιείται ευρύτατα στην κινέζικη ιατρική εδώ και αιώνες. Αυτό το είδος το καλλιεργούσαν οι Κινέζοι από το 2960π.Χ. για την εκτροφή μεταξοσκωλήκων (τρώνε τα φύλλα). 

Τα φύλλα της μαύρης μουριάς έκαναν τραχύτερο το μετάξι και δεν τα προτιμούσαν. Στην Ευρώπη χρησιμοποιούσαν το φλοιό και τα φύλλα της μαύρης μουριάς για θεραπευτικούς σκοπούς από τον 16ο αιώνα.

Ανάμεσα σε αυτά μερικά από τα πιο σπουδαία είναι τα εξής : 

Όπως όλα τα μούρα, έτσι και τα άγρια λευκά μούρα είναι πολύ θρεπτικά. Έχουν γλυκιά γεύση και είναι πλούσια σε βιταμίνη C και Ε, σίδηρο, ασβέστιο και φυτικές ίνες. Είναι  πλούσια σε ανθοκυανίνες, φυτοχημικά, που ευθύνονται   για τις αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες τους. Έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες και πρωτεΐνες. Τα λευκά μούρα έχουν περισσότερη περιεκτικότητα σε κάλιο από μια μπανάνα (776mg ανά 100γρ). Μια μικρή ποσότητα αποξηραμένων λευκών μούρων καλύπτει σχεδόν το 10% των ημερησίων αναγκών του οργανισμού σε ασβέστιο.

Βοηθούν στην πρόληψη νευρικών δυσλειτουργιών όπως της νόσου του Alzheimer και του Πάρκινσον. Ένα άλλο αντιοξειδωτικό που βρέθηκε στα λευκά μούρα είναι η ρεσβερατρόλη (παρούσα σε κόκκινο κρασί). Η ρεσβερατρόλη, επιδεικνύει παρόμοιες προστατευτικές ιδιότητες με την ανθοκυανίνη, αλλά επίσης ενεργοποιεί τη μείωση της γλυκόζης στο αίμα και της κακή χοληστερόλης (LDL). -


Μπορούν επίσης να αυξήσουν μέχρι και κατά 73% την ικανότητα λιπόλυσης, δηλαδή τη διάσπαση του σωματικού λίπους. 

Μια σημαντική έρευνα υποστηρίζει πως η ρεσβερατρόλη μειώνει την αποθήκευση λίπους στο ήπαρ και καταπολεμάει τους όγκους στο σώμα.


Βελτιώνουν τη λειτουργία του έντερου. Τα μούρα είναι πλούσια σε φυτικές ίνες τα οποία βοηθούν στη καλύτερη κίνηση του εντέρου αλλά και προστατεύουν από την εμφάνιση του καρκίνου στο παχύ έντερο. Συγκεκριμένα το ένα φλιτζάνι μούρα δίνει 8γρ φυτικών ινών.

Τα άγρια λευκά μούρα έχουν μια ιδιαίτερη φυσική γλυκιά γεύση με τραγανή υφή. Συλλέγονται όταν είναι ώριμα και μαλακά και μετατρέπονται σε ένα εξαιρετικής ποιότητας και εκλεκτής γεύσης γλυκό του κουταλιού. Κάθε κουταλιά είναι μια ανάμνηση της γλυκιάς και ανέμελης παιδικής μας ηλικίας!

Τα λευκά μούρα μπορούν να καταναλωθούν μόνα τους ως ένα υγιεινό σνακ, σε μούσλι με δημητριακά ή γιαούρτι με μέλι. 

Διαβάστε επίσης

• Μύρτιλα (blueberries) και άγρια μύρτιλα (bilberries) για το μεταβολικό σύνδρομο, την παχυσαρκία, τον διαβήτη, την καρδιά, τον καρκίνο, τα μάτια, την αντιγήρανση.
• Κρανιά - κράνα μια ελληνική υπερτροφή, φάρμακο για την καρδιά, τον διαβήτη, το έντερο, την διάρροια, αντιπυρετικό. Οι διαφορές με τα κράνμπερι
• Κεράσια, χρήσιμα και απαραίτητα για την υγεία. Κατάλληλα ακόμα και για τους μαθητές για τις εξετάσεις
• Βερίκοκο για την υγεία, την αναιμία, την δυσκοιλιότητα, την όραση, την ομορφιά και τα κουκούτσια τους για τον καρκίνο.
• ΚΕΡΑΣΙ. ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ. ΧΥΜΟΣ ΑΠΟ ΚΕΡΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΠΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΥΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΣΚΗΣΗ.

Κλεοπάτρα Ζουμπουρλή
MSc

Πρώτη δημοσίευση: Μάιος 2016 — MEDLABNEWS.GR

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 11 Απριλίου 2026

14χρονη πέθανε μετά από γαστρικό δακτύλιο – ο πατέρας της ζητά δικαιοσύνη στη δίκη του χειρουργού

medlabnews.gr iatrikanea

 Η υπόθεση του θανάτου μιας 14χρονης μετά από επέμβαση γαστρικού δακτυλίου επανέρχεται στο προσκήνιο μέσα από τη δίκη του χειρουργού που την είχε αναλάβει. Το άρθρο παρουσιάζει τη μαρτυρία του πατέρα της, τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο γιατρός και τα ερωτήματα που τίθενται για τη νομιμότητα, την ασφάλεια και τη διαχείριση του ιατρικού υλικού της επέμβασης. Η σελίδα αναφέρει ότι η έφηβη πέθανε δύο ημέρες μετά την επέμβαση, ότι η δίκη διεξάγεται στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Γιαννιτσών, και ότι ο κατηγορούμενος διώκεται μεταξύ άλλων για θανατηφόρο έκθεση, πλαστογραφία και υπεξαγωγή εγγράφου Συγκλονίζει ο ιερέας από τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος έχασε τη 14χρονη κόρη του – η οποία προσπαθούσε να απαλλαγεί από την παχυσαρκία – από ιατρικό λάθος, όπως καταγγέλλει, μετά από χειρουργική επέμβαση σε ιδιωτική κλινική.

Η έφηβη είχε μεταφερθεί εκεί προκειμένου να της τοποθετήσουν γαστρικό δακτύλιο, ώστε να χάσει βάρος. Όπως υποστηρίζει ο πατέρας της, ο γιατρός που διενέργησε την επέμβαση έκανε πιθανόν κάποιο ιατρικό λάθος, αφού η 14χρονη πέθανε δύο ημέρες μετά.

Μέσα στον αβάσταχτο πόνο του, ο χαροκαμένος πατέρας ζητάει την παραδειγματική τιμωρία όσων ευθύνονται και ετοιμάζεται να κινηθεί νομικά.

«Το μόνο που ήθελα ήταν να σώσω το παιδί μου»

Με την εξέταση μαρτύρων άρχισε η δίκη για τον θάνατο της 14χρονης Γεωργίας από την Επανομή Θεσσαλονίκης, έπειτα από χειρουργική επέμβαση για αδυνάτισμα. Κατηγορούμενος είναι ο χειρουργός ο οποίος της τοποθέτησε γαστρικό δακτύλιο τον Ιούνιο του 2021. Ο γιατρός διώκεται μεταξύ άλλων για θανατηφόρο έκθεση.

Η δίκη διεξάγεται στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Γιαννιτσών. Στο βήμα τού μάρτυρα ανέβηκε ο πατέρας της 14χρονης, ο οποίος είναι ιερέας. Απευθυνόμενος προς τους δικαστές ζήτησε να απονεμηθεί δικαιοσύνη.

Ο χειρουργός έχει δύο προηγούμενες καταδίκες για ανάλογα περιστατικά, έπειτα από παρόμοιο χειρουργείο. Η πρώτη κατέστη αμετάκλητη, ενώ η δεύτερη τελεσιδίκησε. Γι’ αυτό τον λόγο, μετά την ολοκλήρωση της ανάκρισης και έως ότου ολοκληρωθεί η παρούσα δίκη, το αρμόδιο Δικαστικό Συμβούλιο απαγόρευσε στον γιατρό να συμμετέχει σε χειρουργικές επεμβάσεις.

Εκτός από την κατηγορία της θανατηφόρου εκθέσεως, ο χειρουργός αντιμετωπίζει τις πράξεις της πλαστογραφίας και της υπεξαγωγής εγγράφου, σε βαθμό πλημμελήματος.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, φέρεται να πλαστογράφησε την υπογραφή της ανήλικης εν όψει του χειρουργείου. Η υπεξαγωγή εγγράφου σχετίζεται με το οπτικό υλικό (βίντεο) από την επέμβαση, όταν αυτό ζητήθηκε από τους γονείς της ενόψει της προσφυγής τους στην Ποινική Δικαιοσύνη.

Πρώτη δημοσίευση: Οκτώβριος 2025 — MEDLABNEWS.GR | Επιμέλεια: medlabnews.gr iatrikanea

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 11 Απριλίου 2026

Έβαλαν γαστρικό δακτύλιο και πέθαναν. Ο γιατρός καταδικάστηκε και συνεχίζει να χειρουργεί (video)

medlabnews.gr iatrikanea 

Η υπόθεση δύο θανάτων μετά από λαπαροσκοπική τοποθέτηση γαστρικού δακτυλίου ανέδειξε όχι μόνο τους κινδύνους μιας βαριατρικής επέμβασης όταν δεν εφαρμόζονται αυστηρά κριτήρια και εμπειρία, αλλά και το θεσμικό ερώτημα για το τι συμβαίνει όταν ένας γιατρός καταδικάζεται και παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να ασκεί την ιατρική. Το άρθρο παρουσιάζει τα δύο περιστατικά, την ποινική εξέλιξη και όσα αναφέρθηκαν για τις πειθαρχικές διαδικασίες. 

Ο 24χρονος Νίκος και η 14χρονη Γωγώ χειρουργήθηκαν από τον ίδιο γιατρό για λαπαροσκοπική τοποθέτηση γαστρικού δακτυλίου αλλά πέθαναν αμφότεροι μετά τη επέμβαση.

Ο γιατρός δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 4ετή φυλάκιση, ενώ ο συνεργάτης του, επίσης χειρουργός, σε 20 μήνες, καθώς κρίθηκαν ένοχοι για την ανθρωποκτονία του 24χρονου Νίκου Σινιώρη από την Κεραμωτή Καβάλας εξ αμελείας διά παραλείψεως.

Ο βασικός χειρουργός είχε προηγούμενη καταδίκη, ξανά για την εμπλοκή του σε θανατηφόρο περιστατικό τοποθέτησης γαστρικού δακτυλίου. Η ποινή ορίστηκε ως εξαγοράσιμη προς 5 ευρώ ανά ημέρα κι ενώ εκκρεμεί εναντίον του μήνυση για τον θάνατο της 14χρονης Γωγώς από την Επανομή, ο εν λόγω ιατρός συνεχίζει να ασκεί κανονικά το λειτούργημα.

«Οι επεμβάσεις αυτού του είδους είναι γενικώς επικίνδυνες. Για να περιοριστεί ο κίνδυνος, θα πρέπει να τις αναλαμβάνουν γιατροί με υψηλό επίπεδο ικανοτήτων και εξειδικευμένη εμπειρία», σχολιάζει γιατρός με εποπτεία του χώρου και μακρά εμπειρία, για τον μηχανισμό και τη λειτουργία της σχετικής αγοράς.

Ωστόσο, όπως εξηγεί, «το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα "προσεκτικά χέρια" δεν αναλαμβάνουν πολλούς ασθενείς, ακριβώς επειδή έχουν πλήρη επίγνωση των κινδύνων. Κι εδώ εμφανίζονται οι "καουμπόηδες". Αυτοί είναι οι χειρουργοί που αναλαμβάνουν όλους τους ασθενείς που απορρίπτουν οι σοβαροί και υπεύθυνοι γιατροί».

«Ο ενδιαφερόμενος, αφού ακούσει ότι δεν πρέπει να χειρουργηθεί γιατί οι επιπλοκές μπορεί να τον στείλουν ακόμη και στον τάφο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αγνοήσει την άποψη του κατεξοχήν ειδικού. Και αμέσως θα τρέξει να βρει τον πρώτο "καουμπόη", ο οποίος θα τον καθησυχάσει ότι αυτά που του λένε οι άλλοι περί επικινδυνότητας είναι υπερβολές και ότι ο ίδιος αναλαμβάνει πρόθυμα να κάνει την επέμβαση. Αυτή είναι η αλήθεια για τις χειρουργικές επεμβάσεις κατά της παχυσαρκίας στην Ελλάδα σήμερα», λέει.

«Εξακολουθεί να εξασκεί την Ιατρική»

Ο πρόεδρος του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου Αθανάσιος Εξαδάκτυλος, αναφορικά με την περίπτωση του κατάδικου χειρουργού, εξήγησε ότι «προκειμένου ένας ιατρός να σταματήσει να ασκεί το λειτούργημά του, θα πρέπει να του αφαιρεθεί η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, είτε προσωρινά είτε μόνιμα. Για τη μόνιμη αφαίρεση της άδειας απαιτείται απόφαση του υπουργού Υγείας και για την προσωρινή πρέπει να προηγηθεί απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου στον οποίον ανήκει κάθε ιατρός».

Ωστόσο πρόσθεσε πως οι νομικές και πειθαρχικές διαδικασίες απαιτούν χρόνο και πως ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος δεν έχει ενημερωθεί ακόμη ότι υπάρχει εν εξελίξει πειθαρχική διαδικασία για τους δύο ιατρούς που καταδικάστηκαν στη Θεσσαλονίκη.

«Ακόμη και η καταδίκη κάποιου για συγκεκριμένο λόγο επισύρει την αντίστοιχη ποινή, είτε πειθαρχική είτε ποινική. Και βεβαίως δεν είναι όλες οι ποινές αποκεφαλισμός, φυλάκιση κ.λπ. Άρα το γεγονός ότι κάποιος εξακολουθεί να ασκεί την Ιατρική, εμπίπτει στο γενικότερο ζήτημα του τι γίνεται μετά από ένα δικαστήριο, με κάθε κατηγορούμενο, πώς επιστρέφει στην κοινωνία την επαύριο της δίκης, όποια και εάν είναι η ετυμηγορία, υπέρ ή εις βάρος του», τόνισε.

Υποψίες ότι η 14χρονη χειρουργήθηκε με πλαστή εξουσιοδότηση

Ο πατέρας της 14χρονης Γωγώς, ιερέας Βησσαρίων Καντούνης πιστεύει ότι η κόρη του παραπλανήθηκε και αμφισβητεί τη γνησιότητα της υπογραφής της στο σχετικό έντυπο, επισημαίνοντας επίσης ότι, η υπογραφή ήταν ανήλικου ατόμου, ακόμη και εάν η Γωγώ υπέγραψε με τη θέλησή της.

Προκειμένου να γίνει η χειρουργική πράξη θα έπρεπε να ζητηθεί η συγκατάθεση του κατά τον νόμο κηδεμόνα της, κάτι που ουδέποτε συνέβη - τουλάχιστον σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Καντούνη.

«Το βασικό πρόβλημα της Γωγώς ήταν ψυχολογικό»

Σύμφωνα με τον Χαρίλαο Παππή, γενικό χειρουργό και διευθυντή στην Κλινική Λαπαροενδοσκοπικής Χειρουργικής Ογκολογίας και Παχυσαρκίας μεγάλου ιδιωτικού νοσοκομείου των Αθηνών, «στην ηλικία που ήταν η Γωγώ δεν επιτρέπεται γενικώς να γίνονται τέτοιου είδους επεμβάσεις. Ο ασθενής θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 18 ετών για να αρχίσουμε να εξετάζουμε το ενδεχόμενο του χειρουργείου. Ο γενικός κανόνας είναι ότι οι έφηβοι πρέπει να κατανοήσουν πως το υπερβάλλον βάρος τους είναι ψυχογενές. Αυτό που οφείλουν να κάνουν είναι να αλλάξουν τρόπο ζωής, να ακολουθήσουν διατροφικές συνήθειες μη επιβαρυντικές και να τις εφαρμόζουν με συνέπεια».

Ο κ. Παππής εκτιμά ότι «το βασικό πρόβλημα της Γωγώς ήταν ψυχολογικό, πιθανότατα εξαιτίας της παρενόχλησης την οποία υφίστατο από τους συνομηλίκους της. Θα έπρεπε λοιπόν να καθοδηγηθεί πρωτίστως προς την κατεύθυνση της ψυχολογικής υποστήριξης, έτσι ώστε να πατήσει στα πόδια της απέναντι στο bullying και όχι να καταφύγει στο χειρουργείο. Μάλιστα, η συγκεκριμένη μέθοδος που επελέγη στην περίπτωσή της, δηλαδή ο γαστρικός δακτύλιος ή “δαχτυλίδι”, τείνει να υποχωρήσει. Πλέον έχουν αναπτυχθεί άλλες, πολύ πιο σύγχρονες και αποτελεσματικές λύσεις».

Πρώτη δημοσίευση: Μάιος 2022 — MEDLABNEWS.GR | Επιμέλεια: medlabnews.gr iatrikanea

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 11 Απριλίου 2026

Ο Θοδωρής Βουρνάς μιλά για τον αγώνα του με την παχυσαρκία, το body shaming και την απώλεια 210 κιλών

medlabnews.gr iatrikanea 

Ο σκηνοθέτης Θοδωρής Βουρνάς μίλησε ανοιχτά για την ακραία παχυσαρκία, το body shaming που βίωσε και τη δύσκολη διαδρομή μέχρι να χάσει 210 κιλά μετά από γαστρικό bypass. Το άρθρο παρουσιάζει τη δική του μαρτυρία για το πώς έφτασε τα 310 κιλά, πώς πήρε την απόφαση για χειρουργική αντιμετώπιση και πώς άλλαξε η ζωή του όταν σταθεροποιήθηκε περίπου στα 100 κιλά. Συγκλονίζει ο Θοδωρής Βουρνάς μιλώντας στην «Espresso» για το γαστρικό bypass με το οποίο αντιμετώπισε την παχυσαρκία, το άγριο body shaming που δεχόταν στο παρελθόν και τον «Γολγοθά» που ανέβηκε μέχρι να φτάσει να ζυγίζει περίπου 100 κιλά από τα 310 που ήταν προτού κάνει την επέμβαση.

Ο γνωστός σκηνοθέτης, ο οποίος έχει υπογράψει επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα του μεγαλείου της ανθρώπινης θέλησης. «Το θέμα με το βάρος μου ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που κλήθηκα ποτέ ν’ αντιμετωπίσω στη ζωή μου. Κάποια στιγμή είχα φτάσει τον εαυτό μου να ζυγίζει 310 κιλά και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά κάτι κυριολεκτικό. Ακριβώς πριν από 10 χρόνια, στα 30 μου, αυτό το νούμερο έδειχνε η ζυγαριά» λέει ο ίδιος ξετυλίγοντας το νήμα της προσωπικής του ιστορίας. «Πήρα σταδιακά αυτό το βάρος, από τα 20 έως τα 30 μου χρόνια. Πάντοτε ήμουν υπέρβαρος, δεν υπήρξα ποτέ αδύνατος. Απλά εκείνη τη δεκαετία της ζωής μου έγινε ένα τρομερό pick που με έφτασε στα 310 κιλά, με το επίπεδο ζωής που έχει φυσικά αυτό το βάρος, το οποίο, όπως αντιλαμβάνεσαι, είναι πολύ δύσκολο»συνεχίζει ο σκηνοθέτης, ο οποίος δεχόταν ακραίο bullying και άγριο body shaming εκείνη την περίοδο.

«Το body shaming το δέχτηκα κάπως παθητικά στο σύνολο της κοινωνίας. Οταν ήμουν 300 κιλά περπατούσα στον δρόμο και έβλεπα πιο πολύ την αποδοκιμασία στα μάτια του κόσμου. Μπορούσαν να μου συμβούν δε πράγματα ακατανόητα για εμένα, όπως, για παράδειγμα, να με βρίσει κάποιος. Ετσι, χωρίς λόγο…» εξομολογείται στην «Espresso» ο Θοδωρής Βουρνάς, απαριθμώντας κατόπιν συγκεκριμένα παραδείγματα συμπεριφοράς ανθρωποειδών απέναντί του. «Μου έχει τύχει να μου πετούν πράγματα από αυτοκίνητα στον δρόμο. Μου έχει τύχει να περπατάω και να μου έρθει στο κεφάλι κουτάκι αναψυκτικού ή άδειο πακέτο από τσιγάρα, το οποίο, αντί να πάει στα σκουπίδια, κάποιος το πέταξε σε εμένα, φωνάζοντάς με “κτήνος”, γιατί με έβλεπε τόσο χοντρό.Μου έχει τύχει να με φτύσει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος σε στάση λεωφορείου γιατί δεν του άρεσε η εικόνα που έβλεπε. Ελεγα μέσα μου “γιατί να συμβαίνουν σε εμένα όλα; Δεν άλλαξα, δεν έγινα άλλος άνθρωπος. Και στα 300 κιλά, και στα 100 ο ίδιος Θοδωρής είμαι”».

Οπως επισημαίνει ο σκηνοθέτης στη συνέχεια: «Είναι πολύ εύκολο μια εικόνα που σου φαίνεται αποκρουστική να τη δικάσεις και να την απορρίψεις. Ηταν βέβαια και ένα μάθημα ζωής αυτό, διότι και τώρα με τον ίδιο τρόπο αντιλαμβάνομαι τη ζωή, την αγάπη, οτιδήποτε είναι ανθρώπινο. Απλά δεν είμαι πια 300 κιλά, αλλά περίπου 100. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι “εντάξει, συνάντησα και τρεις τρελούς στον δρόμο μου. Ο ένας με έφτυσε, ο άλλος μου πέταξε ένα άδειο αναψυκτικό και ο τρίτος ένα πακέτο τσιγάρων”. Για εμένα όμως, που υπήρξα ο αποδέκτης αυτής της… τρέλας, ήταν κάτι τραυματικό όταν ήμουν 310 κιλά. Ενιωθα άσχημα για τον εαυτό μου, ντρεπόμουν και, επειδή έβλεπα την κατάσταση με φόβο, ένιωθα πως έφταιγα εγώ, επειδή ήμουν τόσο αποκρουστικός με όλο αυτό το βάρος».

Η απόφαση του Θοδωρή Βουρνά να αντιμετωπίσει χειρουργικά την παχυσαρκία, προχωρώντας σε επέμβαση γαστρικού bypass, ήρθε με τη βοήθεια των γονιών του, αλλά πάνω απ’ όλα χάρη στην αγαπημένη του θεία, τη Βαρβάρα. «Αποφάσισα να το αντιμετωπίσω δυναμικά και να βρω τη λύση που θα λειτουργούσε πιο άμεσα και ουσιαστικά στο να χάσω βάρος. Ετσι, στα 30 μου, έκανα αυτό το χειρουργείο που άλλαξε όλο το σώμα μου και την ποιότητα της ζωής μου. Κατάφερα να χάσω συνολικά 210 κιλά και να σταθεροποιηθώ κάπου στα 100. Ηταν μια δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία και ένα μεγάλο μάθημα για εμένα. Μαθαίνεις ότι δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή που με ένα… τσαφ χάνεις τα κιλά και… φιλάκια, ζεις ένα όνειρο. Το ένα θέμα φέρνει το άλλο. Αντικαθιστάς τα προβλήματα που είχες με καινούργια. Πάνω απ’ όλα, όμως, έχει να κάνει με την ποιότητα ζωής. Αλλιώς αντιμετωπίζεις ένα θέμα της υγείας σου όταν δεν μπορείς να περπατήσεις και αλλιώς όταν μπορείς. Φυσικά, η υγεία μου δεν αποκαταστάθηκε ποτέ εντελώς. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι αυτό που ήταν όταν ζύγιζα 310 κιλά. Ζω πιο ποιοτικά τώρα πια, είμαι πιο μάχιμος στο να μπορώ να αντιμετωπίζω τα προβλήματα που έρχονται. Μου πήρε περίπου δύο χρόνια μετά το χειρουργείο να χάσω τα 210 κιλά και μια τετραετία ώστε να έχω μια αίσθηση του πού βρίσκομαι συνολικά με την υγεία μου»περιγράφει στην «Espresso».

Σε ερώτησή μας αν θα πρότεινε την επέμβαση και σε κάποιον άλλον, ο Θοδωρής Βουρνάς διστάζει ν’ απαντήσει θετικά. «Εχει να κάνει με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά αυτό. Αν δεν το αποφασίσεις μέσα σου και δεν είσαι έτοιμος, κανένας δεν θα μπορέσει να σε πείσει, ούτε γιατρός ούτε συγγενής ούτε σύντροφος. Είναι μια προσωπική απόφαση. Το μόνο που θα πρότεινα εγώ σε κάποιον που έχει πάρα πολλά κιλά θα ήταν να δοκιμάσει αρχικά να χάσει δύο, να δει πώς νιώθει και, αν νιώθει καλά, να κάνει το επόμενο βήμα και να χάσει 20. Αν συνεχίσει να νιώθει καλά και επιθυμεί να κάνει ένα μεγαλύτερο βήμα, τότε, ναι, να σκεφτεί το χειρουργείο. Ενα βήμα τη φορά, αυτή είναι η συμβουλή μου. Εμένα βρέθηκε η θεία μου, η Βαρβάρα, η οποία μου δημιούργησε με κάποιο τρόπο αυτή την ασφάλεια ότι όλα θα πάνε καλά, ότι θα είναι δίπλα μου και δεν χρειάζεται να ανησυχώ για κάτι. Αφέθηκα στην εμπιστοσύνη που ένιωθα σε εκείνη… Είναι μια πηγή έμπνευσης η θεία Βαρβάρα για εμένα, η δύναμη που έχει μέσα της και το πώς μπορεί να βοηθήσει τους άλλους είναι κάτι μοναδικό. Εκείνη και η ξαδέλφη μου η Γιώτα, η κόρη της, με στήριξαν πολύ σε όλο αυτό. Και είναι τεράστιας σημαντικότητας η ανθρώπινη στήριξη σε κάτι τέτοιο».

Οι επιτυχίες σε θέατρο και σινεμά και η νέα μούσα του Ειρήνη Στεριανού

Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθήνα, ο Θοδωρής Βουρνάς αγάπησε το θέατρο από μικρός. Τα πρώτα χρόνια τον πήγαιναν οι γονείς του σε παραστάσεις, έπειτα τη… σκυτάλη πήρε η νονά του, ενώ από την εφηβεία του και μετά άρχισε να πηγαίνει με φίλους, ακόμη και μόνος του. «Κάπου ήταν πάντα μέσα μου ξεκάθαρο ότι ήθελα να γίνω σκηνοθέτης. Νομίζω πως το ήξερα από την Α’ γυμνασίου. Στα 23 μου χρόνια πήρα την απόφαση να προχωρήσω και παράλληλα με τα σεμινάρια θεάτρου και σκηνοθεσίας θεάτρου με τη Βαρβάρα Δούκα που παρακολουθούσα ήδη τότε, πήγα σε ένα ΙΕΚ να σπουδάσω και σκηνοθεσία κινηματογράφου. Μετά το ένα έφερε το άλλο»αναφέρει ο ίδιος για το ξεκίνημά του στον χώρο. «Κινηματογραφικά, μια δουλειά μου που ξεχωρίζω και μου έδωσε καλλιτεχνική ώθηση είναι το “Χωρίς γάλα”, που έκανα το 2015. Βασίστηκε σε ένα θεατρικό μονόπρακτο μιας Καταλανής συγγραφέως, που μόλις το διάβασα είπα “εδώ έχουμε μια ταινία, όχι θεατρικό”. Στην εν λόγω δουλειά συνεργάστηκα με τον Πάνο Μουζουράκη και τον Αλέξανδρο Λογοθέτη, οι οποίοι, διαβάζοντας το σενάριο, είδαν την εικόνα που είχα κι εγώ στο μυαλό μου και ένιωσαν εμπιστοσύνη να προχωρήσουν. Αυτό ήταν και για εμένα μια επιβεβαίωση» συνεχίζει.

Οπως λέει ο Θοδωρής Βουρνάς, του αρέσει να επιλέγει νέους ηθοποιούς στις δουλειές του. «Αυτό είναι κάτι που θαύμασα πολλές φορές και σε σειρές, ταινίες και παραστάσεις του εξωτερικού. Το να βρεις τον πρωταγωνιστή σου είναι μέρος της διαδικασίας της δημιουργίας της ταινίας ή της παράστασής σου» εξηγεί ο σκηνοθέτης, που έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με την Ευγενία Ξυγκόρου από το «Προξενιό της Ιουλίας». «Η πρώτη φορά που δουλέψαμε με την Ευγενία ήταν σε μια ταινία μικρού μήκους, το “Ιn Luck”, το οποίο συγκυριακά έπαιξε πρόσφατα και στο ελληνοκυπριακό πολιτιστικό φεστιβάλ, όπου συμμετείχα, στη Βαρκελώνη. Μετά συνεργαστήκαμε σε μια πειραματική ταινία, το “Moral Rules”, και ευελπιστώ το 2024 να βγει στις αίθουσες και η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία μου, το “Reuniverse”, όπου η Ευγενία κρατάει έναν από τους βασικούς ρόλους. Είναι ένα κορίτσι με τρομερή λάμψη. Την είδα μια φορά να ανεβαίνει τα σκαλιά στο θέατρο Αγγέλων Βήμα και χωρίς να ξέρω ποια είναι, είπα “θέλω να δουλέψω μαζί της”. Απλά γέμισε τον χώρο με την παρουσία της».

«Μούσα» του Θοδωρή Βουρνά είναι και η Ειρήνη Στεριανού. Ο σκηνοθέτης, εντυπωσιασμένος από τη θετική της θέση και την πληθωρική προσωπικότητά της, τη βοήθησε ν’ ανοίξει τα φτερά της στην υποκριτική επιλέγοντάς την για δύο παραστάσεις του, το «Guilty Choices» και το «Moral Rules». Πρόσφατα ταξίδεψαν μαζί στη Βαρκελώνη για το Φεστιβάλ Κυπριακού και Ελληνικού Κινηματογράφου, το οποίο οργανώνεται εκεί σε ετήσια βάση, με τη σφραγίδα του Oktana Casa de Cultura. Στο πλαίσιο της φετινής διοργάνωσης παρουσιάστηκε η θεατρική κωμωδία «Ο μονόλογος του Ninja», που σκηνοθέτησε ο Θοδωρής, βασισμένος στο ομώνυμο βιβλίο του Μανώλη Ζερβάκη, με πρωταγωνιστές την Ειρήνη και τον Ευθύμη Γεωργόπουλο. Η ίδια διοργάνωση είχε φιλοξενήσει στο παρελθόν και την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη, το επιτυχημένο «Dissolved».

«Ο “Μονόλογος του Ninja’’, μετά την πρεμιέρα του στη Βαρκελώνη, θα παιχτεί σε θεατρική σκηνή της Αθήνας» μας πληροφορεί ο Θοδωρής Βουρνάς αναφορικά με τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδιά του. «Παράλληλα ετοιμάζω ένα νέο θεατρικό έργο, το “Μεγάλο παιχνίδι” της Λίας Βιτάλη, που θα ανέβει στο θέατρο Αλκμήνη από τα μέσα Μαρτίου. Κινηματογραφικά αυτή τη στιγμή ετοιμάζουμε μια ταινία μικρού μήκους με τον Μελέτη Ηλία και τη Μαρία Θωμά. Τέλος, είμαι σε αναμονή για το πότε θα ξεκινήσει το ταξίδι της η νέα ταινία μου μεγάλου μήκους, που θα λέγεται “Reuniverse” και θα έχει πολλές εκπλήξεις» καταλήγει ο σκηνοθέτης.

το άρθρο είναι του Ηλία Μαραβέγια για την Εspresso

Διαβάστε επίσης

H καλή, η κακή χοληστερίνη, οι λιποπρωτεϊνες, υπερχοληστερολαιμία, και οι μύθοι που τα συνοδεύουν

• Κάντε δίαιτα έξυπνα, τρώγοντας. Τροφές που κόβουν την όρεξη. Η σημασία των πρωτεϊνών και της μαύρης σοκολάτας
• Μικρά και σημαντικά μυστικά για να πετύχει η δίαιτα, που ξεκινήσατε.
• Ποια είναι η κατάλληλη δίαιτα για την μείωση της χοληστερίνης;
• Καιρός για δίαιτα. Τι πρέπει να κάνετε, για να φύγουν τα κιλά των εορτών και όχι μόνο.
• Μικρά μυστικά για αδυνάτισμα χωρίς δίαιτα!
• Κόψτε την όρεξή σας έξυπνα!

Πρώτη δημοσίευση: Φεβρουάριος 2024 — MEDLABNEWS.GR | Επιμέλεια: medlabnews.gr iatrikanea

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 11 Απριλίου 2026