Τι είναι τα Αναστενάρια των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και πώς γίνεται η πυροβασία. Γιατί ΔΕΝ καίγονται οι αναστενάρηδες;.

 επιμέλεια medlabnews.gr iatrikanea

Κωνσταντίνου και Ελένης σήμερα. Τα Αναστενάρια είναι εθιμική τελετουργία πυροβασίας που συνδέεται με τη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και αναβιώνει κάθε χρόνο από τις 21 έως τις 23 Μαΐου σε περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης. Οι αναστενάρηδες χορεύουν εκστατικά κρατώντας εικόνες και στη συνέχεια περπατούν ξυπόλυτοι πάνω σε αναμμένα κάρβουνα. Το άρθρο εξηγεί από πού προέρχεται το έθιμο, πού τελείται σήμερα, ποια είναι η τελετουργική διαδικασία και γιατί η μη πρόκληση εγκαυμάτων έχει φυσική και ψυχοσωματική εξήγηση, όχι απαραίτητα μεταφυσική. 

Τι είναι τα Αναστενάρια

Τα Αναστενάρια είναι ένα περίεργο για τους πολλούς φαινόμενο. Πρόκειται για το χορό, που γίνεται κάθε χρόνο στη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Θράκη και στη Μακεδονία. Πρόκειται, πιο συγκεκριμένα, για χορό, που γίνεται πάνω σ' αναμμένα κάρβουνα. Και θεωρείται θαυμαστό και ανεξήγητο το γεγονός, ότι οι χορευτές του χορού αυτού δεν καίγονται.

Συρρέουν κάθε χρόνο αρκετοί περίεργοι, για να δουν, πώς οι Αναστενάρηδες περπατούν ανυπόδητοι, επάνω στα αναμμένα κάρβουνα, χωρίς να καίγονται. Με τον έντεχνο δε θόρυβο κατάφεραν οι ενδιαφερόμενοι να θέσουν τα αναστενάρια και υπό την προστασία του τουρισμού, του νέου αυτού ειδωλολατρικού θεού, ο οποίος με τον τρόπο του τα ενισχύει και τα χρηματοδοτεί.

Ο χορός πάνω στ’ αναμμένα κάρβουνα γίνεται σε συνδυασμό και με φωνές, με στεναγμούς των χορευτών, όπως: Αχ… Αχ… Εχ… Εχ… Ιχ… Ιχ… Γι’ αυτό φαίνεται πήρανε και τ’ όνομα “Αναστενάρια” από τους αναστεναγμούς των.

Το γεγονός, ότι οι χορευτές δεν καίγονται, καθώς και το ότι τ’ Αναστενάρια γίνονται στη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης οδήγησε πολλούς αφελείς στο σημείο να νομίζουν, ότι οι Αναστενάρηδες δεν καίγονται γιατί τους βοηθάει ο Άγιος Κωνσταντίνος.

Την εντύπωση τους αυτή μεγάλωνε και το γεγονός ότι οι χορευτές Αναστενάρηδες κρατούν στην ώρα του χορού τους εικονίσματα του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης. Η όλη διαδικασία γίνεται με μουσική κάλυψη από έντονο ρυθμικό νταούλι και μονότονο ήχο θρακιώτικης λύρας. Ο σκοπός αυτός περνά από οργανοπαίχτη σε οργανοπαίχτη σε οικογενειακή, συχνά, βάση και κρατά πολλά χρόνια, όπως και η μύηση των αναστενάρηδων. Αναστενάρηδες είναι όλοι οι συμμετέχοντες στις τελετές με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κι όχι μόνο οι πυροβάτες.

Πώς όμως συνδέεται το έθιμο με την συγκεκριμένη ημέρα;

Λέγεται, ότι κάποτε εκδηλώθηκε φωτιά στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου στον Λαγκαδά το 1250. Το εκκλησίασμα βγήκε πανικόβλητο από το ναό. Οι πιστοί όμως, επέστρεψαν στην εκκλησία για να σώσουν τις εικόνες που αναστέναζαν και ζητούσαν βοήθεια. Οι εικόνες σώθηκαν και κανείς πιστός δεν έπαθε τίποτα από τις φλόγες. Σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού, καθιερώθηκε η πυροβασία.

Γεωγραφικά το έθιμο έχει ρίζες από το χωριό Κωστή της Ανατολικής Ρωμυλίας, μια αυτόνομη περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που γειτνίαζε με τη βορειοανατολική Θράκη και από το 1885 ανήκει στη Βουλγαρία. Η περιοχή αυτή είχε πολλούς Έλληνες, που υπέστησαν διωγμούς και μεταλαμπάδευσαν το έθιμο στην Ελλάδα με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1906. Ιδεολογικά, έχει ρίζες από τις θρησκευτικές πρακτικές της αρχαιότητας και τη λατρεία του Διόνυσου. Γι’ αυτό η εκκλησία το θεωρεί ειδωλολατρικό έθιμο και το έχει απαγορεύσει.

Με την έλευση τους στην Ελλάδα, οι πρόσφυγες από την ανατολική Ρωμυλία διανεμήθηκαν κυρίως στη Μακεδονία. Στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, την Κερκίνη Σερρών, τη Μελίκη Ημαθίας και τη Μαυρολεύκη Δράμας, το έθιμο τηρείται πιστά έως και σήμερα. Αναβιώνει κάθε χρόνο προς τιμήν των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, από την 21η έως την 23η Μαΐου

Την αναβίωση του εθίμου συναντάμε σήμερα στην Αγία Ελένη Σερρών, κατά κύριο λόγο, στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, στη Μελίκη Ημαθίας και τη Μαυρολεύκη Δράμας.

Για πολλά χρόνια το έθιμο τελούνταν υπό πλήρη μυστικότητα. Το 1943, με ενέργειες του προέδρου της Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών Άγγελου Τανάγρα στη Μαυρολεύκη Δράμας, η πυροβασία έγινε δημόσια. Πρόκειται για το στάδιο των Αναστεναρίων, το οποίο είναι το γνωστότερο από όλο το έθιμο. Τότε έγινε και επιστημονικός έλεγχος που διαπίστωσε την ακαΐα όσων συμμετείχαν στα Αναστενάρια, με αποτέλεσμα να μεγαλώσει το ενδιαφέρον για το έθιμο.

Η διαδικασία ξεκινάει από την παραμονή της γιορτής. Η συγκέντρωση των αναστενάρηδων γίνεται στο σπίτι του αρχιαναστενάρη, όπου ξεκινά η μουσική που συνοδεύει την τελετή. Οι αναστενάρηδες, κρατώντας τις εικόνες στα υψωμένα χέρια αρχίζουν τον εκστατικό χορό, ο χορός τελικά, διαρκεί ως τα μεσάνυχτα.

Ανήμερα της γιορτής των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, οι εικόνες μεταφέρονται από το κονάκι στην εκκλησία για να λειτουργηθούν. Μετά την απόλυση της εκκλησίας, ακολουθεί η θυσία ενός ζώου. Στον χώρο αυτό, μεταφέρονται οι εικόνες με εκστατικό χορό και τοποθετούνται σε πρόχειρο προσκυνητάρι.

Ο εκστατικός χορός, επαναλαμβάνεται την επόμενη μέρα στο κονάκι, με αυξανόμενη ένταση. Μόλις βραδιάζει, οι αναστενάρηδες χορεύοντας διαρκώς, κατευθύνονται στην πλατεία του χωριού. Εκεί, άλλοι αναστενάρηδες, που έχουν προγονικό το προνόμιο αυτό, μετά από μήνυμα του αρχιαναστενάρη, έχουν ανάψει σωρό από ξύλα, που γρήγορα μεταβάλλονται σε ανθρακιά. Ο χορός με μεγαλύτερη ένταση και πάθος, συνεχίζεται γύρω από την ανθρακιά. Από τον όμιλο των αναστενάρηδων, ξαφνικά ξεχωρίζουν μερικοί άντρες και γυναίκες. Κρατώντας σφιχτά τις εικόνες, προχωρούν προς τα αναμμένα κάρβουνα. Μετά από ένα μικρό δισταγμό, κατευθύνονται με γυμνά πόδια στην ανθρακιά και χορεύουν πάνω στα κάρβουνα. Αυτοί θεωρούνται οι εκλεκτοί που, όπως πιστεύεται, πήραν την εντολή από τον άγιο να πυροβατήσουν τη χρονιά αυτή. Με το τέλος της πυροβασίας, θα επιστρέψουν μαζί με τους άλλους αναστενάρηδες στο κονάκι, όπου θα συνεχίσουν τον χορό.

Την επόμενη μέρα (22 Μαΐου), μια ομάδα θα γυρίσει τα σπίτια του χωριού, με τις εικόνες και τα θυμιάματα, καθώς πιστεύεται ότι με την περιφορά αυτή απομακρύνεται κάθε κακό απ’ το χωριό.

Το βράδυ της 22ας Μαΐου, γίνεται πυροβασία στον Λαγκαδά και το βράδυ της 23ης Μαΐου, πυροβασία στην Αγία Ελένη και τον Λαγκαδά και έτσι ολοκληρώνεται ο τελετουργικός κύκλος των Αναστεναρίων.

Κάθε τελετουργικό αναστενάρηδων συγκεντρώνει πολύ κόσμο από τις γύρω περιοχές, με βασικό κίνητρο των… περίεργων να διαπιστώσουν πώς είναι δυνατόν να μην καίγονται οι πυροβάτες, πατώντας ξυπόλυτοι πυρωμένα κάρβουνα. Οι ίδιοι μιλούν για την πίστη και την προστασία από τον άγιο, αλλά φυσικά υπάρχει επιστημονική εξήγηση και… λελογισμένο ρίσκο σε αυτό που κάνουν.

Ο λόγος δεν είναι τόσο… μεταφυσικός.

Στο ξεκίνημα της τελετής οι αναστενάρηδες αρχίζουν να χορεύουν κάνοντας κύκλους γύρω από την φωτιά, η οποία παράγει τα απαραίτητα κάρβουνα για την τέλεση.

Όσο περνάει η ώρα τα τραγούδια γίνονται όλο και πιο επιθετικά, πιο γρήγορα, με αποτέλεσμα μια κατάσταση «έκστασης» από πλευράς χορευτών.

Η κίνηση είναι διαρκής και ο χορός πολύ έντονος. Με τη βοήθεια και της θερμότητας που παράγεται από τη φωτιά, οι συμμετέχοντες λούζονται, μέσα σε λίγα λεπτά, από τον ιδρώτα, έχοντας φροντίσει την προηγούμενη μέρα να καταναλώσουν μεγάλη ποσότητα υγρών. Όταν πια είναι «έτοιμοι», δηλαδή όταν μετά από κάποια ώρα έχει δημιουργηθεί στις πατούσες ένα στρώμα από ιδρώτα, ο αρχιαναστενάρης δίνει το έναυσμα για να ξεκινήσει το… σόου.

Η διαδικασία λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που δοκιμάζουμε κατά πόσο καίει η πλάκα του σίδερου, ακουμπώντας την με σαλιωμένο δάχτυλο. Φυσικά τα πόδια πάνω στα κάρβουνα είναι σε διαρκή κίνηση και ο κάθε πυροβάτης ξέρει ότι δεν μπορεί να χρονοτριβήσει.

Φυσικά και το θέαμα είναι εντυπωσιακό, αλλά αν υπάρχει κάποιο θαύμα σε όλο αυτό, είναι ότι ο ιδρώτας προστατεύει από τα εγκαύματα…

Σύμφωνα με μια άλλη άποψη, το φαινόμενα της ακαΐας και της αναλγησίας των πυροβατών κατά μια προσέγγιση, οφείλονται στην έκστασή τους από αυθυποβολή ή ετεροϋποβολή. Με την επίδραση του ήχου από τα μουσικά όργανα, των θυμιάσεων, της όλης κατανυκτικής ατμόσφαιρας κατά την πολυήμερη προετοιμασία τους και με τη δύναμη της πίστης τους, αυτοσυγκεντρώνονται,, οι αισθήσεις τους ελαττώνονται βαθμιαία, όπως και η συνείδησή τους και πέφτουν σε έκσταση που κορυφώνεται με το αντίκρισμα της φωτιάς.

Γερμανοί επιστήμονες μελετούν το φαινόμενο

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, Γερμανοί επιστήμονες, προσπάθησαν με πολλές μελέτες, με επίκεντρο τους Αναστενάρηδες του Λαγκαδά να εξηγήσουν το φαινόμενο αυτό.

Κατέγραψαν τη θερμοκρασία που είχαν τα κάρβουνα (400-900 βαθμούς κατά τη Βικιπαίδεια) και ανέλυσαν σε ταινία με αργό γύρισμα τις κινήσεις των Αναστενάρηδων για να δουν πόση ώρα ακριβώς τα πόδια τους ήταν σ’ επαφή με τη φωτιά.

Πήραν επίσης δείγματα επιδερμίδας από τα πόδια τους και τοποθέτησαν ηλεκτροεγκεφαλογράφους στα κεφάλια των Αναστενάρηδων, όπως επίσης, ηλεκτροκαρδιογράφους και ψυχογαλβανόμετρα. Έτσι μπόρεσαν να μελετήσουν την πορεία των εγκεφαλοκυμάτων, του ρυθμού της καρδιάς και της ηλεκτρικής αντίστασης του δέρματος και να διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως μυστηριώδης ή μεταφυσική εξήγηση στο φαινόμενο της ακαΐας

Πρώτη δημοσίευση: Μάιος 2024 — MEDLABNEWS.GR | Επιμέλεια: medlabnews.gr iatrikanea

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 21 Μαΐου 2026

Άγιος Κωνσταντίνος και Αγία Ελένη: ποιοι γιορτάζουν 21 Μαΐου και η βιογραφία τους

 medlabnews.gr

Στις 21 Μαΐου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, των Ισαποστόλων που συνδέθηκαν με την εδραίωση της ανεξιθρησκείας, την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και την εκκλησιαστική παράδοση για την εύρεση του Τιμίου Σταυρού. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν ο Κωνσταντίνος, η Κωνσταντίνα, η Ελένη, η Έλενα και πολλά συγγενικά ονόματα. Το άρθρο παρουσιάζει τη βιογραφία του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της μητέρας του Αγίας Ελένης, με τα βασικά ιστορικά και εορτολογικά στοιχεία. 

Σήμερα 21 Μαϊου γιορτάζουν

• Κωνσταντίνος, Κώστας, Κωστής, Κωσταντίνος, Κωνσταντίνα, Κωνσταντία, Κωσταντίνα, Κωστούλα, Ντίνα, Νάντια
• Ελένη, Έλενα, Ελεάννα, Ελεάνα, Ελίνα, Λένα, Λενίτσα, Λένγκω, Λενιώ, Ελεονόρα, Ελεονώρα, Νόρα, Μαριλένα, Ελενάκι, Νίτσα, Νέλη

Ο Μέγας Κωνσταντίνος

Ο Άγιος Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 247. Γονείς του ήταν ο Κωνστάντιος ο Α` ο Χλωρός και μητέρα του η Ελένη από το Δρέπανο της Βιθυνίας. Ο Κωνσταντίνος σε ηλικία 18 ετών έγινε στρατιωτικός και χάρη στην ανδρεία και το αγέρωχο φρόνημά του, προήχθη γρήγορα στα ανώτατα αξιώματα του στρατού.

Πατέρας του ήταν ο Κωνστάντιος, που λόγω της χλωμότητος του προσώπου του ονομάσθηκε Χλωρός, και ήταν συγγενής του αυτοκράτορα Κλαυδίου. Μητέρα του ήταν η Αγία Ελένη, θυγατέρα ενός πανδοχέως από το Δρέπανο της Βιθυνίας.

Το 305 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος ευρίσκεται στην αυλή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στη Νικομήδεια με το αξίωμα του χιλίαρχου. Το ίδιο έτος οι δύο Αύγουστοι, Διοκλητιανός και Μαξιμιανός, παραιτούνται από τα αξιώματά τους και αποσύρονται. στο ύπατο αξίωμα του Αυγούστου προάγονται ο Κωνστάντιος ο Χλωρός στη Δύση και ο Γαλέριος στην Ανατολή. Ο Κωνστάντιος ο Χλωρός πέθανε στις 25 Ιουλίου 306 μ.Χ. και ο στρατός ανακήρυξε Αύγουστο τον Μέγα Κωνσταντίνο, κάτι όμως που δεν αποδέχθηκε ο Γαλέριος. Μετά από μια σειρά διαφόρων ιστορικών γεγονότων ο Μέγας Κωνσταντίνος συγκρούεται με τον Μαξέντιο, υιό του Μαξιμιανού, ο οποίος πλεονεκτούσε στρατηγικά, επειδή διέθετε τετραπλάσιο στράτευμα και ο στρατός του Κωνσταντίνου ήταν ήδη καταπονημένος.

Από την πλευρά του ο Μέγας Κωνσταντίνος είχε κάθε λόγο να αισθάνεται συγκρατημένος. δεν είχε καμία άλλη επιλογή εκτός από την επίκληση της δυνάμεως του Θεού. Ήθελε να προσευχηθεί, να ζητήσει βοήθεια, αλλά καθώς διηγείται ο ιστορικός Ευσέβιος, δεν ήξερε σε ποιόν Θεό να απευθυνθεί. Τότε έφερε νοερά στη σκέψη του όλους αυτούς που μαζί τους συνδιοικούσε την αυτοκρατορία. Όλοι τους, εκτός από τον πατέρα του, πίστευαν σε πολλούς θεούς και όλοι τους είχαν τραγικό τέλος. Άρχισε, λοιπόν, να προσεύχεται στον Θεό, υψώνοντας το δεξί του χέρι και ικετεύοντάς Τον να του αποκαλυφθεί. Ενώ προσευχόταν, διαγράφεται στον ουρανό μία πρωτόγνωρη θεοσημία. Περί τις μεσημβρινές ώρες του ηλίου, κατά το δειλινό δηλαδή, είδε στον ουρανό το τρόπαιο του Σταυρού, που έγραφε «τούτῳ νίκα». Και ενώ προσπαθούσε να κατανοήσει τη σημασία αυτού του μυστηριακού θεάματος, τον κατέλαβε η νύχτα. Τότε εμφανίζεται ο Κύριος στον ύπνο του μαζί με το σύμβολο του Σταυρού και τον προέτρεψε να κατασκευάσει απομίμηση αυτού και να το χρησιμοποιεί ως φυλακτήριο πιο πολέμους.

Έχοντας ως σημαία του το Χριστιανικό λάβαρο, αρχίζει να προελαύνει προς την Ρώμη εκμηδενίζοντας κάθε αντίσταση.

Όταν φθάνει στη Ρώμη ενδιαφέρεται για τους Χριστιανούς της πόλεως. Όμως το ενδιαφέρον του δεν περιορίζεται μόνο σε αυτούς. Πολύ σύντομα πληροφορείται για την πενιχρή κατάσταση της Εκκλησίας της Αφρικής και ενισχύει από το δημόσιο ταμείο τα έργα διακονίας αυτής.

Το Φεβρουάριο του 313 μ.Χ., στα Μεδιόλανα, όπου γίνεται ο γάμος του Λικινίου με την Κωνσταντία, αδελφή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, επέρχεται μια ιστορική συμφωνία μεταξύ των δύο ανδρών που καθιερώνει την αρχή της ανεξιθρησκείας.

Τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Μέγας Κωνσταντίνος ήσαν πολλά. Η αιρετική διδασκαλία του Αρείου, πρεσβυτέρου της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, ήλθε να ταράξει την ενότητα της Εκκλησίας. Η διδασκαλία αυτή, που ονομάσθηκε αρειανισμός, κατέλυε ουσιαστικά το δόγμα της Τριαδικότητας του Θεού. Μόλις ο Μέγας Κωνσταντίνος πληροφορήθηκε τα όσα θλιβερά συνέβαιναν στην Αλεξάνδρεια, απέστειλε με τον πνευματικό του σύμβουλο Όσιο, Επίσκοπο Κορδούης της Ισπανίας, επιστολή στον Επίσκοπο Αλεξανδρείας Αλέξανδρο (313 - 328 μ.Χ.) και τον Άρειο. Η προσπάθεια επιλύσεως του θέματος δεν ευδοκίμησε. Έτσι αποφασίσθηκε η σύγκλιση της Α' Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ.

Η περιγραφή της εναρκτήριας τελετής από τον ιστορικό Ευσέβιο είναι ομολογουμένως ενδιαφέρουσα. στο μεσαίο οίκο των ανακτόρων είχαν προσέλθει όλοι οι σύνεδροι. Επικρατούσε απόλυτη σιγή και όλοι περίμεναν την είσοδο του αυτοκράτορα, τον οποίο οι περισσότεροι θα έβλεπαν για πρώτη φορά. Ο Κωνσταντίνος εισήλθε ταπεινά, με σεμνότητα και πραότητα. στην ομιλία του προς τη Σύνοδο χαρακτηρίζει τις ενδοεκκλησιαστικές συγκρούσεις ως το μεγαλύτερο δεινό και από τους πολέμους. Ο λόγος του υπήρξε ευθύς και σαφής. Δεν ήθελε να ασχοληθεί παρά μονάχα με θέματα που αφορούσαν στην ορθοτόμηση της πίστεως. Η κρίσιμη φράση του, «περὶ τῆς πίστεως σπουδάσωμεν», διασώζεται σχεδόν από όλους τους ιστορικούς συγγραφείς.

Μετά το πέρας των εργασιών της Συνόδου ο αυτοκράτορας ανέλαβε πρωτοβουλίες για την εδραίωση των αποφάσεών της. Απέστειλε εγκύκλιο επιστολή προς την Εκκλησία της Αιγύπτου, Λιβύης, Πενταπόλεως, Αλεξανδρείας, στην οποία γνωστοποιεί τις αποφάσεις της Συνόδου. Ο ίδιος γνωστοποιεί προς όλη την επικράτεια της αυτοκρατορίας την καταδίκη του Αρείου και απαγορεύει την απόκτηση και την απόκρυψη των συγγραμμάτων του. Η εντυπωσιακή του όμως ενέργεια είναι η επιστολή του προς τον Άρειο. Επιτιμά τον αιρεσιάρχη και τον καταδικάζει με αυστηρότητα για τις κακοδοξίες του.

Όμως περί τα τέλη του 327 μ.Χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος καλεί τον Άρειο στα ανάκτορα. Ο αιρεσιάρχης φυσικά δεν χάνει την ευκαιρία και υποβάλλει μία ομολογία γεμάτη από έντεχνες θεολογικές ανακρίβειες, πείθοντας μάλιστα τον Μέγα Κωνσταντίνο ότι αυτή δεν διαφέρει ουσιαστικά από όσα είχε αποφασίσει η Α' Οικουμενική Σύνοδος. Τελικά ο αυτοκράτορας συγκαλεί νέα Σύνοδο, το Νοέμβριο του 327 μ.Χ., η οποία ανακαλεί τον Άρειο από την εξορία και αποκαθιστά τους εξόριστους Επισκόπους Νικομηδείας Ευσέβιο και Νικαίας Θεόγνιο. Η ανάκληση του Αρείου και η αποκατάσταση των περί αυτών πυροδότησε νέες έριδες πιο κόλπους της Εκκλησίας. Ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Αλέξανδρος και στην συνέχεια ο διάδοχός του Μέγας Αθανάσιος αρνούνται να δεχθούν τον Άρειο στην Αλεξάνδρεια. Ο Μέγας Κωνσταντίνος απειλεί με καθαίρεση τον Μέγα Αθανάσιο, ενώ σε Σύνοδο που συνήλθε στην Αντιόχεια το 330 μ.Χ. καθαιρείται και εξορίζεται από τους αιρετικούς ο Άγιος Ευστάθιος, Επίσκοπος Αντιοχείας (τιμάται 21 Φεβρουαρίου). Η Σύνοδος της Τύρου της Συρίας, που συνήλθε το 335 μ.Χ., καταδικάζει ερήμην με την ποινή της καθαιρέσεως τον Μέγα Αθανάσιο, ο οποίος φεύγει, για να συναντήσει τον Μέγα Κωνσταντίνο.

Είναι γεγονός πως ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν έδειξε να αποδέχεται το αίτημα του Μεγάλου Αθανασίου για ακρόαση. Πείσθηκε όμως να τον ακούσει, όταν ο Μέγας Αθανάσιος του απηύθυνε την ρήση: «Δικάσει Κύριος ἀνὰ μέσον ἐμοῦ καὶ σοῦ». Ο Μέγας Κωνσταντίνος κατενόησε την κατάφωρη αδικία και τις άθλιες μεθοδεύσεις σε βάρος του Μεγάλου Αθανασίου και έκανε δεκτό το αίτημά του νά προσκληθούν όλοι οι συνοδικοί της Τύρου και η διαδικασία να λάβει χώρα ενώπιόν του.

Ο Ευσέβιος Νικομηδείας αγνόησε την αυτοκρατορική εντολή. Πήρε μόνο ελάχιστους από τους συνοδικούς και εμφανίσθηκε στον αυτοκράτορα. Ξέχασε όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες και για πρώτη φορά έθεσε το θέμα της δήθεν παρακωλύσεως της αποστολής σιταριού προς την Βασιλεύουσα. Ο αυτοκράτορας εξοργίζεται και εξορίζει τον Μέγα Αθανάσιο στα Τρέβιρα της Γαλλίας. Παρά ταύτα δεν επικυρώνει την απόφαση της Συνόδου της Τύρου για καθαίρεση και ούτε διατάσσει την αναπλήρωση του επισκοπικού θρόνου της Αλεξάνδρειας.

Η τελευταία περίοδος της ζωής του Μεγάλου Κωνσταντίνου είναι αυτή που τον καταξιώνει στην εκκλησιαστική συνείδηση και τον οδηγεί στο απόγειο της πνευματικής του πορείας. Ο Άγιος, κατά τον Απρίλιο του 337 μ.Χ., αισθάνεται τα πρώτα σοβαρά συμπτώματα κάποιας ασθένειας. Οι πηγές μάς πληροφορούν πως ο Μέγας Κωνσταντίνος κατέφυγε σε ιαματικά λουτρά. Βλέποντας όμως την υγεία του να επιδεινώνεται θεώρησε σκόπιμο να μεταβεί στην πόλη Ελενόπολη της Βιθυνίας, που είχε ονομασθεί έτσι λόγω της Αγίας μητέρας του. Εκεί παρέμεινε στο ναό των Μαρτύρων, όπου ανέπεμπε ικετήριες ευχές και λιτανείες προς τον Θεό. Ο Μέγας Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται πως η επίγεια ζωή του πλησιάζει στο τέλος της. Η μνήμη του θανάτου καλλιεργείται στην καρδιά του και τον οδηγεί στο μυστήριο της μετάνοιας και του βαπτίσματος. Μετά από αυτά καταφεύγει σε κάποιο προάστιο της Νικομήδειας, συγκαλεί τους Επισκόπους και τους απευθύνει τον εξής λόγο: «Αυτός ήταν ο καιρός που προσδοκούσα από παλιά και διψούσα και ευχόμουν να καταξιωθώ της εν Θεώ σωτηρίας. Ήλθε η ώρα να απολαύσουμε και εμείς την αθανατοποιό σφραγίδα, ήλθε η ώρα να συμμετάσχουμε στο σωτήριο σφράγισμα, πράγμα που κάποτε επιθυμούσα να κάνω στα ρείθρα του Ιορδάνου, στα οποία, όπως παραδίδεται, ο Σωτήρας μας έλαβε το βάπτισμα εις ημέτερον τύπον. Ο Θεός όμως, που γνωρίζει το συμφέρον, μας αξιώνει να λάβουμε το βάπτισμα εδώ. Ας μην υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία. Γιατί και εάν ακόμη είναι θέλημα του Κυρίου της ζωής και του θανάτου να συνεχισθεί η επίγεια ζωή μας και να συνυπάρχω με το λαό του Θεού, θα πλαισιώσω τη ζωή μου με όλους εκείνους τους κανόνες που αρμόζουν στον Θεό».

Μετά το βάπτισμα ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν ξαναφόρεσε τον αυτοκρατορικό χιτώνα, αλλά παρέμεινε ενδεδυμένος με το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος, μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του το 337 μ.Χ. Ήταν η ημέρα εορτασμού της Πεντηκοστής, γράφει ο ιστορικός Ευσέβιος.

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει ο Ευσέβιος τα γεγονότα, τα οποία ακολούθησαν την κοίμηση του Αγίου. Όλοι οι σωματοφύλακες του αυτοκράτορα, αφού έσχισαν τα ρούχα τους και έπεσαν στο έδαφος, έκλαιγαν και φώναζαν δυνατά, σαν να μην έχαναν το βασιλέα τους, αλλά τον πατέρα τους. Οι ταξίαρχοι και οι λοχαγοί έκλαιγαν τον ευεργέτη τους. Οι δήμοι ήσαν λυπημένοι και κάθε κάτοικος της Κωνσταντινουπόλεως πενθούσε, σαν να έχανε το κοινό αγαθό.

Αφού οι στρατιωτικοί τοποθέτησαν το σκήνωμα του Αγίου σε χρυσή λάρνακα, το μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη και το εναπέθεσαν σε βάθρο στον βασιλικό οίκο. Το ιερό λείψανό του ενταφιάσθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων.

Δίκαια η ιστορία τον ονόμασε Μέγα και η Εκκλησία Ισαπόστολο.

Η βιογραφία της Αγίας Ελένης

Η Αγία Ελένη γεννήθηκε στο Δρέπανο της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας περί το 247 μ.Χ. Φαίνεται ότι ήταν ταπεινής καταγωγής.

Μεταξύ των ετών 272 – 288 μ.Χ. γέννησε στη Ναϊσό της Μοισίας τον Κωνσταντίνο. Όταν, πέντε έτη αργότερα, ο Κωνσταντίνος Χλωρός έγινε Καίσαρας από τον Διοκλητιανό, αναγκάσθηκε να την απομακρύνει, για να συζευχθεί τη Θεοδώρα, θετή κόρη του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, και να έχει έτσι το συγγενικό εκείνο δεσμό, ο οποίος θα εξασφάλιζε τη στερεότητα του Διοκλητιανού τετραρχικού συστήματος.

Παρά το γεγονός αυτό ο Μέγας Κωνσταντίνος τιμούσε ιδιαίτερα τη μητέρα του. Της απένειμε τον τίτλο της αυγούστης, έθεσε τη μορφή της επί νομισμάτων και έδωσε το όνομά της σε μία πόλη της Βιθυνίας.

Η Αγία έδειξε την ευσέβειά της με πολλές ευεργεσίες και την ανοικοδόμηση νέων Εκκλησιών στη Ρώμη (Τιμίου Σταυρού), στην Κωνσταντινούπολη (Αγίων Αποστόλων), στη Βηθλεέμ (βασιλική της Γεννήσεως) και επί του Όρους των Ελαιών (βασιλική της Γεθσημανή).

Η Αγία Ελένη πήγε το 326 μ.Χ. στην Ιερουσαλήμ, όπου «μὲ μέγαν κόπον καὶ πολλὴν ἔξοδον καὶ φοβερίσματα ηὗρεν τὸν τίμιον σταυρὸν καὶ τοὺς ἄλλους δύο σταυροὺς τῶν ληστῶν», όπως γράφει ο Κύπριος Χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς. Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη, ένα χρόνο μετά την εύρεση του Τιμίου Σταυρού του Κυρίου, η Αγία Ελένη πέρασε και από την Κύπρο.

Η Αγία Ελένη κοιμήθηκε με ειρήνη μάλλον το 327 μ.Χ. σε ηλικία ογδόντα ετών. Ο ιστορικός Ευσέβιος γράφει ότι η Αγία προαισθάνθηκε το θάνατό της και με διαθήκη άφησε την περιουσία της στον υιό της και τους εγγονούς της.

Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Κωνσταντίνου βρίσκονται στη Μονή Κύκκου Κύπρου και στις Λαύρες Αγίας Τριάδος – Αγ. Σεργίου Μόσχας και Αγ. Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρουπόλεως. Η Σύναξη αυτών ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία, στο ναό των Αγίων Αποστόλων και στον ιερό ναό αυτών στην κινστέρνα του Βώνου.

Οι Βυζαντινοί τιμούσαν ιδιαίτερα τον Μέγα Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη. Απόδειξη τούτου αποτελεί το γεγονός ότι κατά το Μεσαίωνα ήταν πολύ δημοφιλής στους Βυζαντινούς η απεικόνιση του πρώτου Χριστιανού βασιλέως με τη μητέρα του, που κρατούσαν στο μέσον Σταυρό. Η παράδοση αυτή διατηρείται μέχρι και σήμερα με τα κωνσταντινάτα.

Πρώτη δημοσίευση: Μάιος 2024 — MEDLABNEWS.GR | Επιμέλεια: medlabnews.gr

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 21 Μαΐου 2026

Κιβωτός του Κόσμου: Στο εδώλιο οδεύει ο πατέρας Αντώνιος για τα οικονομικά – 63 λογαριασμοί «εκτός βιβλίων» και περιουσιακά στοιχεία 867.740 ευρώ

 medlabnews.gr 

Ραγδαίες είναι οι δικαστικές εξελίξεις στην υπόθεση της «Κιβωτού του Κόσμου», καθώς ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Μαργαρίτης Κωστίμπας φέρεται να προτείνει την παραπομπή σε δίκη του πατέρα Αντωνίου Παπανικολάου, της πρεσβυτέρας Σταματίας Γεωργαντή και στενού συνεργάτη τους για την οικονομική διαχείριση της οργάνωσης.

Η εισαγγελική πρόταση έχει διαβιβαστεί στο αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο, το οποίο θα αποφασίσει τελικά αν οι κατηγορούμενοι θα παραπεμφθούν στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Η πρόταση αφορά κακουργηματικές πράξεις που σχετίζονται με τη διαχείριση των οικονομικών της ΑΜΚΕ και όχι με την άλλη δικογραφία που αφορά τις καταγγελίες για ασέλγεια, η οποία εξελίσσεται σε ξεχωριστή ποινική διαδικασία.

Κατά τα αναφερόμενα στην εισαγγελική πρόταση, ζητείται η παραπομπή για αδικήματα όπως απιστία κατ’ εξακολούθηση με ζημία άνω των 120.000 ευρώ, υπεξαίρεση μεγάλης αξίας από διαχειριστές ξένης περιουσίας, ηθική αυτουργία και συνέργεια στις παραπάνω πράξεις, καθώς και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται, σύμφωνα με τα ίδια δημοσιεύματα, στο ότι από τον οικονομικό έλεγχο φέρονται να εντοπίστηκαν 63 τραπεζικοί λογαριασμοί εκτός βιβλίων. Η εισαγγελική πρόταση φέρεται επίσης να κάνει λόγο για έλλειψη οργανωμένης διοίκησης και οικονομικού ελέγχου, καθώς και για προβληματική καταμέτρηση των μετρητών που εισέρρεαν στην οργάνωση μέσω δωρεών.

Στο επίκεντρο της εισαγγελικής αξιολόγησης βρίσκεται και ο ρόλος της πρεσβυτέρας. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ, στην πρόταση γίνεται αναφορά σε περιουσιακά στοιχεία συνολικής αξίας 867.740 ευρώ, τα οποία φέρονται να περιλαμβάνουν μετρητά, χρυσές λίρες και τιμαλφή, και τα οποία, κατά την εισαγγελική κρίση, δεν παραδόθηκαν μετά την ανάθεση της διαχείρισης της περιουσίας της Κιβωτού σε προσωρινή διοίκηση στις 22 Νοεμβρίου 2022.

Ο εισαγγελέας φέρεται να αποδίδει στους δύο βασικούς κατηγορουμένους ότι, εκμεταλλευόμενοι την αύξηση των εσόδων της Κιβωτού και την απουσία επαρκούς οικονομικού ελέγχου, είχαν πλήρη έλεγχο της οικονομικής λειτουργίας της οργάνωσης και προέβαιναν σε πράξεις που ζημίωσαν την περιουσία της ΑΜΚΕ. Στην ίδια εισαγγελική πρόταση γίνεται αναφορά και στη χρήση του χρηματοπιστωτικού τομέα, μέσω τρίτου κατηγορουμένου, με σκοπό να προσδοθεί νομιμοφάνεια στις επίμαχες πράξεις, σύμφωνα με όσα μεταδίδουν τα μέσα ενημέρωσης.

Η υπόθεση, πάντως, βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της εισαγγελικής πρότασης. Αυτό σημαίνει ότι η τελική απόφαση για την παραπομπή ή μη των εμπλεκομένων σε δίκη ανήκει στο αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο. Μέχρι την έκδοση αμετάκλητης δικαστικής απόφασης, ισχύει πλήρως το τεκμήριο αθωότητας για όλους τους κατηγορουμένους.

Η υπόθεση της Κιβωτού του Κόσμου παραμένει μία από τις πιο φορτισμένες δικαστικά και κοινωνικά υποθέσεις των τελευταίων ετών, καθώς αφορά έναν οργανισμό που είχε συνδεθεί επί χρόνια με τη φροντίδα παιδιών και ευάλωτων οικογενειών, αλλά πλέον βρίσκεται αντιμέτωπος με σοβαρές ποινικές και οικονομικές έρευνες.

Θρίλερ στο Άγιον Όρος: 48χρονος μοναχός πήδηξε από ασθενοφόρο εν κινήσει και δίνει μάχη στη ΜΕΘ

medlabnews.gr iatrikanea

Σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση νοσηλεύεται 48χρονος δόκιμος μοναχός από το Άγιον Όρος, μετά από ένα δραματικό περιστατικό που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια διακομιδής του με ασθενοφόρο. Ο μοναχός φέρεται να πήδηξε από το όχημα ενώ αυτό βρισκόταν εν κινήσει, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρότατους τραυματισμούς.

Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, ο 48χρονος είχε αρχικά μεταφερθεί στο Κέντρο Υγείας Καρυών, καθώς παρουσίαζε έντονους πόνους στο στήθος. Οι γιατροί έκριναν ότι έπρεπε να διακομιστεί εκτός Αγίου Όρους για περαιτέρω έλεγχο και αντιμετώπιση. Κατά τη μεταφορά του, σύμφωνα με δημοσιεύματα, φέρεται να παρουσίασε έντονη ανησυχία ή σύγχυση.

Το περιστατικό φέρεται να συνέβη ενώ το ασθενοφόρο κατευθυνόταν προς τον Πολύγυρο ή την Ουρανούπολη, με τις πληροφορίες να συγκλίνουν ότι ο μοναχός έλυσε τη ζώνη ασφαλείας, άνοιξε την πόρτα και πήδηξε στο οδόστρωμα ενώ το όχημα ήταν εν κινήσει. Από την πτώση υπέστη σοβαρά τραύματα, κυρίως στο κεφάλι, και μεταφέρθηκε αρχικά στο Νοσοκομείο Πολυγύρου.

Λόγω της βαρύτητας της κατάστασής του, κρίθηκε αναγκαία η διακομιδή του στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, όπου νοσηλεύεται διασωληνωμένος στη ΜΕΘ. Νεότερες πληροφορίες αναφέρουν ότι έχει υποστεί πολλαπλά τραύματα και επανειλημμένες ανακοπές καρδιάς, με την κατάσταση της υγείας του να χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα σοβαρή.

Τι μπορεί να εξηγεί μια τέτοια αντίδραση;

Χωρίς να υπάρχει επίσημη ιατρική διάγνωση για το τι ακριβώς συνέβη, ένα τέτοιο επεισόδιο μπορεί να συνδεθεί με οξεία σύγχυση, πανικό, υποξία, έντονο πόνο, καρδιολογικό συμβάν, μεταβολική διαταραχή ή άλλη αιφνίδια διαταραχή της συνείδησης. Στην επείγουσα ιατρική, ασθενείς με έντονο θωρακικό πόνο, δύσπνοια, χαμηλή οξυγόνωση, αρρυθμίες ή νευρολογική/ψυχική απορρύθμιση μπορεί να εμφανίσουν απρόβλεπτη συμπεριφορά, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα συνειδητή πρόθεση αυτοτραυματισμού.

Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι οι πρώτες πληροφορίες μιλούν για πόνο στο στήθος πριν από τη διακομιδή. Ο θωρακικός πόνος μπορεί να οφείλεται σε πολλές αιτίες, από λιγότερο σοβαρές μέχρι απειλητικές για τη ζωή, όπως οξύ στεφανιαίο σύνδρομο, πνευμονική εμβολή, σοβαρή αρρυθμία ή άλλη επείγουσα κατάσταση. Μόνο οι θεράποντες γιατροί, με βάση εξετάσεις, απεικονιστικό έλεγχο, καρδιογράφημα, εργαστηριακά ευρήματα και την κλινική εικόνα, μπορούν να προσδιορίσουν την πραγματική αιτία.

Το περιστατικό ερευνάται, και τα μέλη του πληρώματος του ΕΚΑΒ συνελήφθησαν αρχικά στο πλαίσιο της προβλεπόμενης διαδικασίας και αφέθηκαν ελεύθερα, καθώς εξετάζονται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η πτώση.

Οι επόμενες ώρες θεωρούνται κρίσιμες, καθώς ο 48χρονος παραμένει διασωληνωμένος και υπό συνεχή ιατρική παρακολούθηση στη ΜΕΘ του Ιπποκρατείου.

«Έφυγε» ο παπά-Τσάκαλος: Ο ιερέας των αδυνάτων που έζησε “όρθιος και δυνατός”

medlabnews.gr 

Έφυγε από τη ζωή ο ιερέας Σπύρος Τσιάκαλος, γνωστός στο ευρύ κοινό ως παπά-Τσάκαλος, μια από τις πιο χαρακτηριστικές και αναγνωρίσιμες μορφές της Εκκλησίας των τελευταίων δεκαετιών, γνωστός τόσο για τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις όσο και για τον αυθόρμητο, λαϊκό και συχνά αντισυμβατικό λόγο του. Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο γιος του, Κωνσταντίνος, με συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο παπά-Τσάκαλος υπήρξε ένας ιερέας που δεν πέρασε απαρατήρητος. Για πολλούς ήταν ο «παπάς του λαού», ένας άνθρωπος που μιλούσε απλά, χωρίς περιστροφές, και στεκόταν στο πλευρό των αδυνάτων, των φτωχών και όσων ένιωθαν εγκαταλελειμμένοι. Η δημόσια παρουσία του, άλλοτε προκαλούσε αντιδράσεις και άλλοτε συγκίνηση, όμως σε κάθε περίπτωση άφησε έντονο αποτύπωμα.

Στην ανάρτησή του, ο γιος του τον αποχαιρέτησε ως έναν άνθρωπο που «έζησε όπως ήθελε να ζήσει», περήφανος, δυναμικός και αγέρωχος. Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, ο Σπύρος Τσιάκαλος καταγόταν από τα Σιλπιανά, το σημερινό Καταφύλλι της Αργιθέας Καρδίτσας, και η επιθυμία του ήταν να ταφεί στη γενέτειρά του.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί την Πέμπτη 7 Μαΐου 2026, στις 12:00, στον Ιερό Ναό Γεννήσεως του Χριστού στο Καματερό, ναό που συνδέθηκε με τη διακονία και το έργο ζωής του. Η ταφή του θα γίνει την επόμενη ημέρα, στο Καταφύλλι Αργιθέας Καρδίτσας, όπως ήταν η προσωπική του επιθυμία.

Ο παπά-Τσάκαλος ξεκίνησε από φτωχικά χρόνια, εργάστηκε από παιδί, σπούδασε στην Αθωνιάδα Ιερατική Σχολή, έγινε διάκονος σε νεαρή ηλικία και αργότερα ιερέας, ενώ φοίτησε και στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Υπηρέτησε σε ενορίες του Πειραιά και της Αθήνας και ταυτίστηκε με μια μορφή ιεροσύνης πιο άμεση, πιο λαϊκή και πιο μαχητική.

Πίσω του αφήνει τη σύζυγό του, Κωνσταντίνα, τα παιδιά και τα εγγόνια του. Για όσους τον γνώρισαν ή τον παρακολούθησαν δημόσια, ο παπά-Τσάκαλος δεν ήταν απλώς ένας ιερέας με έντονη προσωπικότητα. Ήταν ένας άνθρωπος που επέλεξε να ζήσει με τον δικό του τρόπο, να συγκρουστεί όταν το θεωρούσε αναγκαίο και να σταθεί, όπως πίστευε, δίπλα σε όσους είχαν ανάγκη.

Άγιος Εφραίμ: «Με έσωσε, οι γιατροί με είχαν ξεγράψει». Ποιες παθήσεις γιατρεύει ο Θαυματουργός

medlabnews.gr iatrikanea

Ο Γιώργος Πετράκης από τον Ζαρό αφηγείται τη συγκλονιστική προσωπική του μαρτυρία, λέγοντας ότι ο Άγιος Εφραίμ τον έσωσε όταν οι γιατροί, όπως αναφέρει ο ίδιος, τον είχαν «ξεγράψει». Μετά την περιπέτεια της υγείας του, έκανε πράξη το τάμα του και έχτισε πετρόκτιστο εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Εφραίμ στην είσοδο του Ζαρού. Το άρθρο παρουσιάζει την ιστορία πίστης, ευγνωμοσύνης και προσωπικής δοκιμασίας όπως τη διηγήθηκε ο ίδιος. 

 «Πριν 15 χρόνια περίπου είχα ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας- και μ' είχαν ξεγραμμένο από ανίατη αρρώστια Συγκλονιστική μαρτυρία από τον Ζαριανό ξυλουργό Γιώργο Πετράκη, ο οποίος αφιέρωσε εκκλησάκι στον Άγιο Εφραίμ μετά από θαυματουργή ίαση.

Με ιδιαίτερη κατάνυξη πανηγυρίζει παραμονή και ανήμερα της Δευτέρας 5 Μαΐου το πετρόκτιστο εξωκκλήσι του Αγίου Εφραίμ, στην είσοδο του Ζαρού από Μεσαρά. Πίσω από αυτόν τον ιερό χώρο κρύβεται μια βαθιά προσωπική ιστορία πίστης και θαύματος, όπως τη διηγείται ο κτήτοράς του, Γιώργος Πετράκης.

Ο Γιώργος Πέτρακης λέει την ιστορία του στο Δια-SOS-τε τη Μεσαρά:

«''Οι γιατροί μ' είχαν "ξεγράψει" και μ' έσωσε ο Άγιος Εφραίμ!''

Παραμονή και ανήμερα της Δευτέρας 5 Μαΐου πανηγυρίζει ο αφιερωμένος στον Άγιο Εφραίμ ναός που βρίσκεται στην είσοδο του Ζαρού από Μεσαρά, ένα όμορφο πετρόκτιστο ξωκλήσι με λουλουδιασμένη αυλή και με μια ιδιαίτερη ιστορία την οποία διηγήθηκε στο "Διαsosτε" ο Ζαριανός κτήτορας του, ο ξυλουργός Γιώργος Πετράκης.

Όπως μας είπε:

«Πριν 15 χρόνια περίπου είχα ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας- και μ' είχαν ξεγραμμένο από ανίατη αρρώστια...

Πήγα στην Αθήνα, είχαμε δικό μας, καλό γιατρό, που θα αναλάμβανε να με χειρουργήσει.

Η γυναίκα μου με την κόρη μου πήγανε να προσευχηθούν για μένα στον Άγιο Εφραίμ, προσκυνήσανε και μου φέρανε στο νοσοκομείο το βιβλίο του και διάβασα τα θαύματα.

Την βραδιά πριν με χειρουργήσουνε, αυτές ξαναπήγανε στο μοναστήρι και θυμιάσανε και γω στο νοσοκομείο, όπου ήμουνα, επικαλέστηκα τον Άγιο, λέγοντας

"Άγιε Εφραίμ τόσο κόσμο έχεις γιατρέψει, γιάτρεψε με κι εμένα και γω θα ξεπατώσω τρία δενδρύλια στο χωράφι μου για να χτίσω ένα ναό στη χάρη σου...".

Έγινε η εγχείρηση και η βιοψία βγήκε καθαρή, δεν είχα τίποτα, ούτε φάρμακα δεν χρειάστηκε να μου δώσουνε...

Πέρασε κάποιος καιρός και λέω του παπά Λέανδρου, "έλα να πάμε να δούμε το μέρος που θα χτίσω την εκκλησία τώρα που έχω την οικονομική δυνατότητα"-γιατί πριν δεν μπορούσα.

Υπολογίσαμε πόσο χώρο θα χρειαστεί και τελικά έπρεπε να βγουν ακριβώς τρία δενδρύλλια όσα είχα πει...

Σημειωτέον πως και η γυναίκα μου είχε κάνει το ίδιο τάξιμο, την ώρα που εγώ το 'καμα στο νοσοκομείο το 'κανε κι αυτή στον Άγιο Εφραίμ!

Να πω ακόμη ότι πριν αρρωστήσω, ήμουνα ενοριακός στον Πάνω Ζαρό και θυμάμαι ότι όταν βάπτιζε ο παπά Λέανδρος το παιδί του και άκουσα πως θα το βγάλει Εφραίμ είχα πει "τι όνομα είναι πάλι αυτό"-δε μου άρεσε καθόλου, και τελικά ο Άγιος μου δώσε την ευκαιρία να τον γνωρίσω μέσα από την περιπέτεια της υγείας μου και το αίσιο τέλος της με τη βοήθεια της χάρης του...».

Ποιους προστατεύει ο Άγιος Εφραίμ

Η προστασία που παρέχει ο Θαυματουργός Άγιος είναι ολοκληρωμένη και αγκαλιάζει κάθε ανθρώπινη ανάγκη. Ποιους προστατεύει ο Άγιος Εφραίμ με ιδιαίτερη φροντίδα; Οι πιστοί που βιώνουν οικογενειακές δυσκολίες βρίσκουν σε αυτόν στήριγμα και καταφύγιο. Τα παιδιά και οι γονείς που αντιμετωπίζουν προκλήσεις στην ανατροφή απολαμβάνουν την πατρική του φροντίδα.

Όσοι δοκιμάζονται από αδικίες, διώξεις και καταπίεση βρίσκουν στον Άγιο Εφραίμ έναν ισχυρό συμπαραστάτη. Άνθρωποι που βιώνουν έντονο φόβο, ψυχική πίεση ή πνευματικούς πολέμους επικαλούνται τη βοήθειά του με αποτελέσματα που συγκλονίζουν. Η μεγάλη γιορτή σήμερα αποτελεί ευκαιρία για όλους τους πονεμένους να ζητήσουν την πρεσβεία του.

Ποιες παθήσεις γιατρεύει ο Θαυματουργός

Τα θαύματα που συντελούνται με τις πρεσβείες του Αγίου καλύπτουν ευρύ φάσμα ασθενειών. Ποιες παθήσεις γιατρεύει ο Άγιος Εφραίμ σύμφωνα με τις μαρτυρίες χιλιάδων πιστών; Οι θεραπείες αφορούν τόσο το σώμα όσο και την ψυχή, αποδεικνύοντας την ολιστική του προσέγγιση στον άνθρωπο.

Καταγεγραμμένες θεραπείες περιλαμβάνουν περιπτώσεις καρκίνου και άλλων σοβαρών νοσημάτων που η ιατρική επιστήμη θεωρούσε ανίατα. Ψυχικές διαταραχές, κατάθλιψη και άγχος υποχωρούν με την προσευχητική επίκληση του ονόματός του. Ζευγάρια που αντιμετωπίζουν στειρότητα και προβλήματα τεκνογονίας μαρτυρούν τη θαυματουργική του παρέμβαση.

Προβλήματα όρασης, ακοής και κινητικότητας έχουν θεραπευτεί μέσω της πίστης και της επίκλησης του Αγίου. Πάνω από όλα, ο Άγιος Εφραίμ προσφέρει θεραπεία στις πληγωμένες ψυχές, χαρίζοντας εσωτερική γαλήνη, ελπίδα και ανανέωση της πίστης σε όσους τον προσεγγίζουν με ταπεινοφροσύνη.

Η ζωντανή παρουσία του Αγίου στις μέρες μας

Η μεγάλη γιορτή σήμερα υπενθυμίζει ότι ο Άγιος Εφραίμ δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Παραμένει ζωντανή παρουσία στην καθημερινότητα των πιστών, ανταποκρινόμενος άμεσα στις προσευχές όσων τον επικαλούνται με ειλικρίνεια. Η Ιερά Μονή Ευαγγελισμού στη Νέα Μάκρη αποτελεί προορισμό προσκυνήματος όπου χιλιάδες άνθρωποι βιώνουν παρηγοριά και πνευματική ανάταση. Το μαρτύριο και τα αναρίθμητα θαύματα του Αγίου Εφραίμ αποτελούν φάρος ελπίδας στη σύγχρονη εποχή. Μας διδάσκουν ότι η Θεία Πρόνοια δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο, ανεξάρτητα από τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζει. Ποιους προστατεύει ο Άγιος Εφραίμ; Όλους όσοι τον καλούν με πίστη. Ποιες παθήσεις γιατρεύει; Όσες ο Θεός επιτρέπει για το καλό της ψυχής κάθε ανθρώπου.

Άγιε Ένδοξε Μεγαλομάρτυς Εφραίμ, πρέσβευε υπέρ ημών.

Πρώτη δημοσίευση: 5 Μαΐου 2025 — MEDLABNEWS.GR | Επιμέλεια: medlabnews.gr iatrikanea

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 5 Μαΐου 2026

Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας. Ο βίος, τα θαύματα και τα ονόματα που γιορτάζουν

 medlabnews.gr 

Ποιοι γιορτάζουν στις 23/4 σύμφωνα με το εορτολόγιο Απριλίου.

Σήμερα, 23 Απριλίου, είναι του Γεωργίου Μεγαλομάρτυρος, των Μαρτύρων Ανατολίου και Πρωτολέοντος του στρατηλάτου και των Μαρτύρων Δονάτου και Θερινού.

Σύμφωνα με το εορτολόγιο, την Τετάρτη του Πάσχα 23/4 γιορτάζουν:

Θεοχάρης, Θεοχαρούλα, Χαρούλα 

Γεώργιος, Γεωργής, Γιώργος, Γιώργης, Γιορίκας, Γεωργία, Γιωργία, Γεωργούλα, Γωγώ, Τζωρτζίνα Γεωργιάννα

Ο Άγιος Γεώργιος

Ο Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος γεννήθηκε περίπου το 275 μ.Χ. στην Καππαδοκία, από γονείς χριστιανούς. Ο πατέρας του, μάλιστα, πέθανε μαρτυρικά για το Χριστό όταν ο Γεώργιος ήταν δέκα χρονών. Η μητέρα του τότε τον πήρε μαζί της στην πατρίδα της την Παλαιστίνη, όπου είχε και τα κτήματα της. Όταν έγινε 18 χρονών, στρατεύθηκε στο ρωμαϊκό στρατό. Αν και νέος στην ηλικία, διεκπεραίωνε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις τέλεια. Όλοι τον θαύμαζαν για το παράστημα του. Γι' αυτό, γρήγορα τον προήγαγαν σε ανώτερα αξιώματα και του έδωσαν τον τίτλο του κόμη και ο Διοκλητιανός τον εκτιμούσε πολύ.

Από την εποχή του αυτοκράτορα Δεκίου μέχρι την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ο Διοκλητιανός, το 283 μ.χ., η Χριστιανική Εκκλησία μεγάλωσε πάρα πολύ, γιατί επικρατούσε ειρήνη. Οι Χριστιανοί πήραν πολλές δημόσιες θέσεις, έκτισαν πολλούς και μεγάλους ναούς, διάφορα σχολεία και οργάνωσαν την διοίκηση και τη διαχείριση των εκκλησιών και της φιλανθρωπίας.

Ο Διοκλητιανός αρχικά εργάστηκε για την οργάνωση του κράτους του. Προσέλαβε στρατηγούς για βοηθούς του που τους ονόμασε αυτοκράτορες και Καίσσαρες κι αφού πέτυχε να υποτάξει τους εχθρούς του κράτους και να σταθεροποιήσει τα σύνορα του, στράφηκε στα εσωτερικά ζητήματα. Δυστυχώς, στράφηκε εναντίον της Χριστιανικής Θρησκείας για να ανορθώσει την ειδωλολατρία.

Γι' αυτό το λόγο λοιπόν, κάλεσε τους βοηθούς του Καίσσαρες το 303 μ.χ. και τους στρατηγούς στην πρωτεύουσα του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους σε τρεις γενικές συγκεντρώσεις. Ανάμεσα τους βρισκότανε και ο 28χρονος Γεώργιος, που διακρίθηκε πολλές φορές στους

Συγκεντρώθηκαν λοιπόν όλοι, για να πάρουν αποφάσεις για την εξόντωση και τον αφανισμό της Χριστιανικής πίστης. Πρώτος μίλησε ο Διοκλητιανός και επέβαλε σε όλους ν' αναλάβουν τον εξοντωτικό αγώνα εναντίον του Χριστιανισμού. Όλοι υποσχέθηκαν ότι θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια, για να εξαλείψουν την Χριστιανική Θρησκεία από το Ρωμαϊκό κράτος. Τότε ο γενναίος Γεώργιος σηκώθηκε και είπε: «Γιατί, βασιλιά και άρχοντες, θέλετε να χυθεί αίμα δίκαιο και άγιο και να εξαναγκάσετε τους Χριστιανούς να προσκυνούν και να λατρεύουν τα είδωλα»; Και διακήρυξε την αλήθεια της Χριστιανικής Θρησκείας και την Θεότητα του Χριστού.

Μόλις τέλειωσε, όλοι συγχυστήκανε μ' αυτή την ομολογία του και προσπάθησαν να τον πείσουν να μετανοήσει, για όσα είπε, καταπραΰνοντας έτσι και τον Διοκλητιανό. Αλλά ο Γεώργιος ήταν σταθερός και με θάρρος διακήρυσσε την Χριστιανική του πίστη.

Οργισμένος ο Διοκλητιανός διέταξε να τον κλείσουν στην φυλακή κα να του περισφίγξουν τα πόδια στο ξύλο και αφού τον ξαπλώσουν ανάσκελα, να βάλουν πάνω στο στήθος του μεγάλη και βαριά πέτρα.

Το άλλο πρωί ο Διοκλητιανός διέταξε να του παρουσιάσουν τον Γεώργιο για να τον ανακρίνει .

Και πάλι αυτός έμεινε ακλόνητος στην ομολογία του και παρ' όλες τις κολακείες και τις υποσχέσεις του αυτοκράτορα διακήρυττε την πίστη του και μιλούσε για τους ουράνιους θησαυρούς. Ο Διοκλητιανός οργίστηκε από τα λόγια του και διέταξε τους δήμιους να δέσουν τον Άγιο σε ένα μεγάλο τροχό για να κομματιαστεί το σώμα του.

Μάλιστα ειρωνεύτηκε την ανδρεία του Αγίου και τον κάλεσε να προσκυνήσει τα είδωλα. Ο Γεώργιος ευχαρίστησε τον Θεό που τον αξίωνε να δοκιμαστεί και δέχτηκε με ευχαρίστησε να υποστεί το φοβερό αυτό μαρτύριο, που χώριζε σε μικρά λεπτά κομμάτια ολόκληρο το σώμα του, επειδή γύρω γύρω από τον τροχό υπήρχαν μπηγμένα κοφτερά σίδερα, που μοιάζανε με μαχαίρια. Πραγματικά μόλις ο τροχός κινήθηκε τα κοφτερά σίδερα άρχισαν να κόβουν το σώμα του. Τότε ακούστηκε μια φωνή από τον ουρανό που έλεγε : «Μη φοβάσαι, Γεώργιε, γιατί εγώ είμαι μαζί σου» και αμέσως ένας άγγελος ελευθέρωσε τον Άγιο, λύνοντας τον από τον τροχό και θεραπεύτηκε όλο το καταπληγωμένο σώμα του.

Ο Γεώργιος αφού απέκτησε το θαυμάσιο παράστημά του, με όψη αγγελική, παρουσιάστηκε στον Διοκλητιανό που είχε πάει με άλλους να κάνει θυσία. Μόλις τον είδαν έμειναν όλοι έκθαμβοι και απορημένοι. Μερικοί δε ισχυριζόντουσαν ότι είναι κάποιος που του μοιάζει και άλλοι ότι είναι φάντασμα.

Καθώς όμως σχολιάζανε το γεγονός, εμφανίστηκαν μπροστά στον βασιλιά δύο από τους αξιωματικούς του, ο Πρωτολέ οντας και ο Ανατόλιος (βλέπε 23 Απριλίου) με χίλιους στρατιώτες και ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό. Ο Διοκλητιανός θύμωσε τόσο που έγινε έξαλλος και διέταξε να τους σκοτώσουν, πράγμα που έγινε αμέσως.

Έπειτα διέταξε να γεμίσουν αμέσως ένα λάκκο με ασβέστη και νερό και αφού ρίξουν μέσα τον Γεώργιο, να τον αφήσουν μέσα 3 μέρες και 3 νύχτες, έτσι που να διαλυθούν και τα κόκκαλα του.

Πραγματικά οι δήμιοι ρίξανε τον Άγιο στον ζεματιστό ασβέστη και κλείσανε το στόμα του λάκκου. Μετά από τρεις μέρες ο Διοκλητιανός έστειλε στρατιώτες να ανοίξουν το λάκκο. Με μεγάλη τους έκπληξη όμως βρήκαν τον Γεώργιο όρθιο, μέσα στον ασβέστη και προσευχόταν. Το γεγονός εντυπωσίασε και προκάλεσε θαυμασμό και ενθουσιασμό στο λαό, που φώναζε: «Ο Θεός του Γεωργίου είναι μεγάλος». Ο Διοκλητιανός ζήτησε εξηγήσεις από τον Γεώργιο, που έμαθε τις μαντικές τέχνες και πως τις χρησιμοποιεί. Ο Γεώργιος τότε του απάντησε ότι τα γεγονότα ήταν αποτέλεσμα της θείας χάρης και δύναμης και όχι μαγείας και γοητείας.

Ο Διοκλητιανός οργισμένος διέταξε να του φορέσουν πυρακτωμένα παπούτσια με σιδερένια καρφιά και τον εξαναγκάσουν να περπατά. Ο Άγιος προσευχόταν και περπατούσε χωρίς να πάθει τίποτα. Πάλι διέταξε να τον φυλακίσουν και σκέφτηκε να φωνάξει του άρχοντες για να συσκεφτούν τι έπρεπε να κάνουν στον Γεώργιο. Αφού τον δείρανε τόσο πολύ με μαστίγια και καταπλήγωσαν όλο το σώμα του Αγίου, τον παρουσίασαν στον Διοκλητιανό, που έμεινε έκπληκτος βλέποντας τον Γεώργιο να λάμπει σαν Άγγελος. Σκέφτηκε, λοιπόν, ότι το φαινόμενο αυτό οφειλόταν στις μαγικές του ικανότητες. Γι' αυτό κάλεσε τον μάγο Αθανάσιο για να λύσει τα μάγια του Γεωργίου.

Ήλθε, λοιπόν ο μάγος Αθανάσιος, κρατώντας στα χέρια του δύο πήλινα αγγεία, όπου υπήρχε δηλητήριο. Στο πρώτο αγγείο το δηλητήριο προξενούσε τρέλα, ενώ στο δεύτερο τον θάνατο.

Αμέσως οδήγησαν τον Άγιο στον Διοκλητιανό και στον μάγο Αθανάσιο. Ο βασιλιάς διέταξε να του δώσουν να πιει το πρώτο δηλητήριο. Ο Άγιος χωρίς δισταγμό ήπιε το δηλητήριο του πρώτου δοχείου, αφού προηγουμένως προσευχήθηκε , λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ο ειπών καν θανάσιμον τι πίωτιν, ου μη αυτούς βλάψει, θαυμάστωσον νυν τα ελέη σου». Και δεν έπαθε απολύτως τίποτα!

Μόλις είδαν ότι δεν έπαθε απολύτως τίποτα, ο βασιλιάς διέταξε να του δώσει ο μάγος και το δεύτερο αγγείο. Το ήπιε και αυτό χωρίς να πάθει το παραμικρό. Τότε όλοι έμειναν έκπληκτοι από αυτό το θαύμα. Ο Διοκλητιανός εξακολουθούσε να επειμένει ότι για να μην πεθάνει ο Γεώργιος είχε δικά του μάγια. Ο μάγος Αθανάσιος που ήξερε πόσο δραστικά ήταν τα δηλητήρια, αφού γονάτισε μπροστά στον μάρτυρα, ομολόγησε την πίστη του στον αληθινό Θεό. Τότε ο Διοκλητιανός διέταξε και φόνευσαν τον Αθανάσιο αμέσως. Εκείνη την στιγμή έφθασε και η γυναίκα του Διοκλητιανού Αλεξάνδρα, που ομολόγησε την πίστη της στον αληθινό Θεό. Και ο σκληρός και άκαρδος Διοκλητιανός διέταξε να την φυλακίσουν και την επομένη να της κόψουν το κεφάλι. Η Αλεξάνδρα ενώ προσευχόταν στην φυλακή, παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Ο Άγιος Γεώργιος κλείστηκε στην φυλακή και την νύκτα είδε στ' όνειρο του τον Χριστό, που του ανάγγειλε ότι θα πάρει το στεφάνι του μαρτυρίου και θα αξιωθεί της αιωνίου ζωής. Σαν ξημέρωσε διατάχτηκαν οι στρατιώτες από τον ο Διοκλητιανό να παρουσιάσουν μπροστά του τον Άγιο. Πραγματικά ο Άγιος βάδιζε γεμάτος χαρά προς τον βασιλέα, επειδή προγνώριζε ότι έφτασε το τέλος του. Μόλις λοιπόν τον αντίκρισε ο Διοκλητιανός, του πρότεινε να πάνε στον ναό του Απόλλωνα για να θυσιάσει στο είδωλο του. Όταν μπήκε ο Άγιος στον ναό, σήκωσε το χέρι και αφού έκανε το σημείο του σταυρού διέταξε το είδωλο να πέσει. Αμέσως τούτο έπεσε και έγινε κομμάτια.

Ο ιερέας των ειδώλων και ο λαός τόσο πολύ θύμωσαν, που φώναζαν στον βασιλέα να θανατώσει τον Γεώργιο. Ο Διοκλητιανός έβγαλε διαταγή και του έκοψε το κεφάλι.

Ο πιστός υπηρέτης του Αγίου, Πασικράτης, εκτελώντας την επιθυμία του Αγίου, παρέλαβε το Άγιο λείψανο του Μάρτυρα μαζί με αυτό της μητέρας του Αγίας Πολυχρονίας και το μετέφερε στη Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στη Δύση.

Το λείψανο του Αγίου

Μεγάλη τιμή και ευλογία για την τοπική Εκκλησία και την κωμόπολη της Αγριάς συνιστά η έλευση Ιερού Λειψάνου του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, που φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ροτόντα της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Η επίσημη υποδοχή θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 26/4/2015, στις 6μ.μ. στην Αγριά, στη συμβολή των οδών Λεωφόρου Δημοκρατίας & Νικολάου & Ελένης Πορφυρογένη (μπροστά στο Δημαρχείο), από τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριαδος κ. Ιγνάτιο, επικεφαλής του Ιερού Κλήρου και του πιστού λαού. Θα ακολουθήσει λιτανευτική πομπή μέχρι τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Αγριάς, όπου, το ιερό Λείψανο τεθεί προς προσκύνηση.

Το τίμιο λείψανο θα παραμείνει στον Ναό μέχρι την Πέμπτη 30/4 και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στο Ιερό Μητροπολιτικό Παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου στον Οικισμό Δημοσίων Υπαλλήλων ΑΣΤΕΡΙΑ - ΑΓΡΙΑΣ. Το τίμιο λείψανο θα παραμείνει στο Παρεκκλήσιο μέχρι 2/5.

Τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου

Πολλά είναι τα θαύμτα του Αγίου Γεωργίου η μνήμη του του οποίου εορτάζεται με ξεχωριστό τρόπο σε πολλά σημεία της Ελλάδας. Παρουσιάζουμε μερικά:

Η μεταφορά της κολόνας

Μια γυναίκα αγόρασε μια κολόνα και δεν μπορούσε να την στείλει στην Ρώμη που κτιζόταν εκεί μια εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Είδε λοιπόν στο όνειρο της τον Άγιο, που μαζί της σήκωσε την κολόνα και την έριξαν στην θάλασσα . Η κολόνα βρέθηκε στην Ρώμη με μια επιγραφή να τοποθετηθεί στο δεξί μέρος της εκκλησίας.

Σωτηρία ενός αιχμαλώτου στρατιώτη

Στην Παμφλαγονία του Πόντου τιμούσαν πολύ τον Άγιο και μάλιστα είχαν κτιστεί προς τιμή του πολλοί ναοί. Όλοι τιμούσαν τον Άγιο τόσο ώστε κάθε οικογένεια να δίνει το όνομα του σ' ένα από τα αρσενικά παιδιά της. Τούτο συνέβη και σε μια ευσεβή οικογένεια. Μεγάλωσε το παιδί της που ήταν φρόνιμο, ηθικό, συνετό, και όταν έγινε είκοσι χρόνων τον κάλεσαν στο στρατό. Στις μάχες που έγιναν εναντίον των βαρβάρων πολλοί Χριστιανοί μεταξύ των οποίων και ο νεαρός Γεώργιος, έπεσαν σε ενέδρα, και από αυτούς άλλους έσφαξαν, άλλους έκαμαν υπηρέτες και άλλους πώλησαν δούλους. Ο Γεώργιος έγινε υπηρέτης κάποιου αξιωματικού, που τον εκτίμησε πολύ.

Οι γονείς του Γεωργίου για ένα ολόκληρο χρόνο πενθούσαν και έκλαιγαν απαρηγόρητοι για το χαμένο τους παιδί. Καθημερινά πήγαιναν στην εκκλησία και γονατιστοί παρακαλούσαν θερμά τον Θεό να τους φανερώσει τι απέγινε το αγαπημένο τους παιδί.

Αλλά και ο Γεώργιος από την εξορία του προσευχόταν στον Θεό να τον απαλλάξει από την σκλαβιά και να τον αξιώσει να συναντηθεί με τους αγαπημένους του γονείς. Πέρασε λοιπόν ένας χρόνος από τότε που εξαφανίστηκε. Έφθασε μάλιστα και η γιορτή του Αγίου και οι γονείς, που πάντα είχαν την ελπίδα ότι το παιδί τους ζει, κάλεσαν τους συγγενείς τους για δείπνο.

Εκείνη την ημέρα ο αξιωματικός του Γεωργίου του ζήτησε να του πλύνει τα πόδια πριν από το φαγητό και γι' αυτό ο Γεώργιος πήγε να ζεστάνει νερό. Όλη την ημέρα ο Γεώργιος έκλαιγε και παρακαλούσε τον Άγιο του που γιόρταζε να τον ελευθερώσει και να τον οδηγήσει κοντά στους γονείς του. Μόλις το νερό έβρασε και το ετοίμασε για τον αφέντη του, παρουσιάστηκε μπροστά του ο Άγιος έφιππος σ' ένα άσπρο άλογο και αφού ανέβασε τον νέο σ' αυτό αμέσως, τον έφερε στο σπίτι του την ώρα που βρίσκονταν όλοι οι καλεσμένοι στο τραπέζι. Έμειναν όλοι τότε έκθαμβοι και όταν εκείνος τους αφηγήθηκε το θαύμα με κάθε λεπτομέρεια, όλοι γεμάτοι χαρά δόξασαν το Θεό.

Η επιστροφή του γιου της χήρας

Στην Μυτιλήνη ήλθαν πειρατές από την Κρήτη για να κλέψουν, λεηλατήσουν και αιχμαλωτίσουν όσο το δυνατό περισσότερους μπορούσαν. Σκέφθηκαν, λοιπόν, να κάνουν την επιδρομή τους την ημέρα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου, που όλοι θα βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στην εκκλησία. Πραγματικά οι κουρσάροι έκαναν την επίθεση τους και μεταξύ αυτών που αιχμαλώτισαν ήταν και ένας πολύ ωραίος νέος, ο γιος μίας πλούσιας χήρας. Οι κουρσάροι τον χάρισαν στον Αμιράν της Κρήτης που τον έβαλε υπηρέτη της τράπεζας του.

Η μάνα του από την στιγμή που χάθηκε ο γιος της έκλαιγε και παρακαλούσε τον Θεό και τον Άγιο να της φανερώσει το χαμένο της παιδί. Ο Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος δεν βράδυνε να εκπληρώσει τον πόνο της πονεμένης μάνας. Και ενώ ο νέος ετοιμαζόταν να προσφέρει κρασί στον Αμιράν, ο Άγιος Γεώργιος τον άρπαξε και το μετέφερε στην μάνα του. Και οι δύο δεν πίστευαν στα μάτια τους. Όταν συνήλθαν δόξαζαν τον Θεό και τον Άγιο για τον παράξενο τρόπο της απελευθέρωσης.

Ευεργέτης, αλλά και τιμωρός

Στην Παμφλαγονία υπήρχε ένας μεγάλος ναός προς τιμή του Αγίου Γεωργίου, και στην πλατεία του ναού τα παιδιά έπαιζαν διάφορα παιχνίδια. Ένα από τα παιδιά αυτά δεν μπορούσε να νικήσει σε κανένα από τα πολλά αγωνίσματα, γι' αυτό τα άλλα το ειρωνεύονταν και το περιγελούσαν. Τότε στράφηκε προς την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και τον παρακάλεσε να το βοηθήσει να νικήσει και υποσχέθηκε ότι θα του προσφέρει ένα σφουγγάτο, δηλαδή φαγητό από αυγά τηγανισμένα με κρεμμύδια και μυρωδικά.

Μόλις έκανε το τάξιμο άρχισε να παλεύει με τα άλλα παιδιά που τα νίκησε. Αμέσως πήγε στο σπίτι του και μόνος του έφτιαξε το σφουγγάτο και το έβαλε μπροστά στην εικόνα του Αγίου. Ύστερα από λίγη ώρα έφθασαν εκεί τρεις νέοι για να προσκυνήσουν και μόλις είδαν το σφουγγάτο σκέφτηκαν να το φάνε. Και είπαν μεταξύ τους: «Τι τα θέλει αυτά ο Άγιος; Μήπως πρόκειται να τα φάει;» Εκάθησαν, λοιπόν, και έφαγαν του σφουγγάτο στα σκαλοπάτια της εκκλησίας. Όταν θέλησαν να φύγουν δεν μπορούσαν να σηκωθούν, γιατί είχαν κολλήσει στα μαρμάρινα σκαλοπάτια. Έκαμαν τότε φτηνά τάματα στον Άγιο για να ξεκολλήσουν, αλλά τίποτα. Όταν έκαμαν ακριβό τάμα, να δώσει ο καθένας από ένα φλωρί, τότε μόνο μπόρεσαν να ξεκολλήσουν και ν' απελευθερωθούν. Μόλις βγήκαν από την εκκλησία και πήραν θάρρος, είπαν προς τον Άγιο: «Άγιε Γεώργιε, τα σφουγγάτα σου είναι πολύ ακριβά, γι' αυτό και εμείς δεν θα ξαναγοράσουμε τίποτα από εσένα».

Ζωοδόχος Πηγή: τι γιορτάζουμε την Παρασκευή της Διακαινησίμου και ποια ονόματα γιορτάζουν

 medlabnews.gr

Η Ζωοδόχος Πηγή γιορτάζεται κάθε χρόνο την Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλαδή την Παρασκευή μετά το Πάσχα, και είναι εορτή αφιερωμένη στην Παναγία. Το άρθρο εξηγεί τι σημαίνει η γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής, ποια ονόματα γιορτάζουν και ποια είναι η παράδοση της θαυματουργής πηγής στην Κωνσταντινούπολη.

Εορτολόγιο. Τα ονόματα που γιορτάζουν κάθε χρόνο την Παρασκευή του Πάσχα είναι: Ζωή, Ζώης, Ζήσης, Ζήσιμος, Ζησούλα, Ζωΐτσα, Ζωζώ, Πηγή, Κρήνη, Κρηνιώ, Παναγιώτης, Παναγιώτα, Μάρκος, Μαρκία, Νίκη 

Την πρώτη Παρασκευή μετά το Πάσχα, γιορτάζει η Εκκλησία μας την Ζωοδόχο Πηγή. Η ημέρα της Ζωοδόχου Πηγής πέφτει κάθε χρόνο την Παρασκευή της Διακαινησίμου ή αλλιώς Λαμπροβδομάδας, δηλαδή την Παρασκευή μετά το Πάσχα.

H Zωοδόχος Πηγή είναι μία εορτή προς τιμήν της Παναγίας. Δεν έχει σχέση με τη ζωή της υπεραγίας Θεοτόκου, όπως οι άλλες γνωστές θεομητορικές εορτές, λόγου χάριν τα Eισόδια, ο Eυαγγελισμός ή η Kοίμησις της Θεοτόκου.

Στα χρόνια του Βυζαντίου, στην Κωνσταντινούπολη, ήταν ένας στρατιώτης ο Λέων, ο οποίος συνάντησε έναν τυφλό διψασμένο άντρα που του ζητούσε απεγνωσμένα νερό. Ψάχνοντας για ώρα και μη βρίσκοντας κάποια πηγή, ο Λεοντας άρχισε να απογοητεύεται, όταν άκουσε μια γυναικεία φωνή να του λέει:

Δεν χρειάζεται να αγωνιάς, το νερό είναι δίπλα σου. Δώσε στον τυφλό να ξεδιψάσει και άλειψε τα μάτια του με αυτό για να καταλάβεις ποια είμαι».

Πράγματι ο Λέοντας έκανε αυτό που του είπε η φωνή, και μόλις ο τυφλός βρήκε το φως του, κατάλαβε ότι η φωνή ήταν της Παναγίας και ότι το νερό της πηγής ήταν θαυματουργό. Μάλιστα λέγεται ότι από το νερό της πηγής αυτής γιατρεύτηκαν πολλοί άνθρωποι, ενώ αναστήθηκε και ένας νεκρός.

Πολλά χρόνια αργότερα ο στρατιώτης, ο οποίος εντωμεταξύ είχε γίνει αυτοκράτορας, έχτισε δίπλα στην θαυματουργή πηγή έναν μεγαλόπρεπο ναό αφιερωμένο στην Παναγία της Ζωοδόχου Πηγής, ο οποίος αργότερα γκρεμίστηκε από τους Τούρκους για να φτιαχτεί ένα τζαμί.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, η Ζωοδόχος Πηγή είναι η ίδια η Παναγία, η οποία μπορούμε να πούμε ότι είναι η πηγή της ζωής για όλους τους χριστιανούς, μιας και Αυτή ήταν που έφερε στη ζωή τον Χριστό.

Πρώτη δημοσίευση: Απρίλιος 2023 — MEDLABNEWS.GR

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 11 Απριλίου 2026

Γιατί αλλάζει το Πάσχα ημερομηνία κάθε χρόνο και γιατί δεν το γιορτάζουν μαζί Ορθόδοξοι και Καθολικοί;

επιμέλεια medlabnews.gr

Το Πάσχα είναι κινητή γιορτή αλλά από πού προέρχεται το όνομά του.

Σύμφωνα με την ιστορία, ο Εβραίοι γιόρταζαν το πέρασμα από την Ερυθρά θάλασσα με επικεφαλής τον Μωυσή την 14η μέρα του μήνα Νισάν, δηλαδή ανήμερα της πρώτης εαρινής πανσελήνου. Οι πρώτοι Χριστιανοί συνήθιζαν να γιορτάζουν το Πάσχα μαζί με τους Εβραίους, ωστόσο αργότερα θέλοντας να το συνδέσουν με την αναστάσιμη ημέρα, την Κυριακή, αποφάσισαν να το γιορτάζουν την πρώτη Κυριακή μετά την ανοιξιάτικη πανσέληνο ούτως ώστε να μην συμπίπτει με το εβραϊκό.

Το Πέσαχ ή Πάσχα

Ειδικότερα, το «Πέσαχ», όπως αποκαλείται στα εβραϊκά, σημαίνει «πέρασμα» και σηματοδότησε την «Έξοδο» των Εβραίων από την Αίγυπτο, υπό την καθοδήγηση του προφήτη Μωυσή. Για τους χριστιανούς, το Πάσχα είναι ταυτόσημο με τη θυσία και την ανάσταση του Χριστού, την υπέρτατη στιγμή της χριστιανοσύνης. Συμβολίζει, δηλαδή, το «πέρασμα» από τη θνητή ζωή και τον θάνατο στη Βασιλεία των Ουρανών.

Σύμφωνα με τον ιστότοπο theatlantic.com, στα πρώιμα χριστιανικά χρόνια, οι χριστιανοί χρησιμοποιούσαν το εβραϊκό ημερολόγιο ως αναφορά για τις γιορτές τους, κάτι που άλλαξε με την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας, το 325 μΧ, οπότε η Εκκλησία αποφάσισε να ορίσει δική της ημερομηνία για το Πάσχα, ανεξάρτητα από τους Εβραίους. Σήμερα, οι περισσότερες χριστιανικές κοινότητες γιορτάζουν το Πάσχα την πρώτη Κυριακή έπειτα από την πρώτη πανσέληνο, μετά τις 21 Μαρτίου. Αυτή η πανσέληνος δεν συμπίπτει πάντα με εκείνη των Εβραίων και εδώ προκύπτει το δεύτερο ζήτημα.

Η αναντιστοιχία στα δύο ημερολόγια συμβαίνει επειδή ένα σεληνιακό έτος δεν έχει την ίδια διάρκεια με ένα ηλιακό. Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν έχει την ίδια διάρκεια με ένα ηλιακό έτος, καθώς ούτε όλα τα ηλιακά έτη έχουν την ίδια διάρκεια μεταξύ τους. Αυτό αποτελεί πρόκληση όχι μόνο για τα δύο θρησκευτικά ημερολόγια, αλλά και για κάθε ανθρώπινη προσπάθεια χρονικού ελέγχου στη Γη.

Όπως εξηγεί ο Benjamin Dreyfus, καθηγητής Φυσικής, το ημερολόγιο των Εβραίων χρησιμοποιεί τους σεληνιακούς μήνες, οι οποίοι έχουν διάρκεια 29 ή 30 ημέρες ο καθένας. Έστω ότι έχουμε 12 τέτοιους μήνες, αυτό μας κάνει 354 ημέρες τον χρόνο. Δηλαδή, περίπου 11 ημέρες διαφορά με ένα ηλιακό έτος, το οποίο έχει περίπου 365 ημέρες. Αν το εβραϊκό ημερολόγιο συγχρονιστεί με των χριστιανών, αυτό σημαίνει ότι οι Εβραίοι θα πρέπει να παραβούν τη βιβλική εντολή που θέλει το Πάσχα να γιορτάζεται την άνοιξη. Η διαφορά αυτή επιλύεται με την περιοδική προσθήκη ενός επιπλέον μήνα στο εβραϊκό ημερολόγιο.

Για την ακρίβεια, ο «έξτρα» μήνας «Adar II», όπως ονομάζεται, συμβαίνει σε μια επαναλαμβανόμενη περίοδο 19 ετών συνολικά επτά φορές και ειδικότερα τον τρίτο, έκτο, όγδοο, ενδέκατο, δέκατο τέταρτο, δέκατο έβδομο και δέκατο ένατο χρόνο. Δεν πρόκειται, βέβαια, για έναν «ιδανικό μηχανισμό» καθώς όπως εξηγεί ο καθηγητής Dreyfus το εβραϊκό ημερολόγιο «ξεφεύγει» κατά μία ημέρα κάθε περίπου 200 χρόνια και μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί τρόπος να διορθωθεί αυτό. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μέχρι σήμερα, το Πάσχα των Εβραίων πέφτει ένα μήνα αργότερα από το Πάσχα των Χριστιανών τρεις φορές σε κάθε κύκλο των 19 ετών.

Ανεξάρτητα από τις διαφορές και τις συγκλίσεις όλων των ημερολογίων, υπάρχουν κάποιες σταθερές που δεν «παραβιάζονται». Για παράδειγμα, η πρώτη νύχτα του εβραϊκού Πάσχα δεν μπορεί ποτέ να συμπέσει με τη Μεγάλη Πέμπτη των χριστιανών κι αυτό γιατί το «Πέσαχ» δεν μπορεί να ξεκινήσει ημέρα Πέμπτη κατά την παράδοση, για κανένα λόγο κι αυτό γιατί θα έβγαζε «εκπρόθεσμες» άλλες μεγάλες εβραϊκές γιορτές.

Πώς υπολογίζεται η ημερομηνία του Πάσχα

Η απόφαση για τις ημερομηνίες εορτασμού του Πάσχα λήφθηκε, όπως αναφέρουμε παραπάνω, στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο που έγινε το 325μ.Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας.

Συγκεκριμένα αποφασίστηκε το εξής: Το Πάσχα γιορτάζεται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που γίνεται μετά την εαρινή ισημερία, δηλαδή μετά την 21η Μαρτίου (με το παλαιό ημερολόγιο), εκτός αν η πανσέληνος τυγχάνει να γίνει Κυριακή, οπότε μεταφέρεται την επόμενη Κυριακή.

Η πρώτη μέρα της Σελήνης τοποθετείται στο διάστημα μεταξύ της 8ης Μαρτίου και της 5ης Απριλίου. Επομένως, δεδομένου ότι η περιστροφή της σελήνης γύρω από τη Γη διαρκεί περίπου 28 μέρες, έχουμε πανσέληνο στο μέσο του κύκλου δηλαδή την 14η μέρα.

Αυτό σημαίνει, όπως μεταδίδει το coolweb.gr, ότι το Πάσχα μπορεί να πέσει στο διάστημα μεταξύ 22ας Μαρτίου και 25ης Απριλίου. Σημειώστε ότι οι παραπάνω ημερομηνίες αφορούν το παλαιό ημερολόγιο. Άρα αν προσθέσουμε τις 13 μέρες που είναι η διαφορά παλιού και νέου ημερολογίου, βρίσκουμε ότι το Ορθόδοξο Πάσχα θα «πέφτει» πάντα από 4 Απριλίου ως 8 Μαΐου.

Γιατί δεν συμπίπτει το Ορθόδοξο με το Καθολικό Πάσχα 

Οσον αφορά το γιατί δεν συμπίπτει το Ορθόδοξο με το Καθολικό Πάσχα, αυτό συμβαίνει γιατί οι Ρωμαιοκαθολικοί καθορίζουν το Πάσχα σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο. Για το λόγο αυτό το Πάσχα των Καθολικών γιορτάζεται συνήθως νωρίτερα από αυτό των Ορθοδόξων.

Υπάρχει ωστόσο και η περίπτωση, για κάποιες συγκεκριμένες ημερομηνίες της εαρινής πανσελήνου, που ο εορτασμός του Πάσχα από τις δύο εκκλησίες ταυτίζεται.

Πότε συμπίπτει το Ορθόδοξο με το Καθολικό Πάσχα;

Το Πάσχα των ορθόδοξων και των καθολικών εορτάζεται την ίδια μέρα, όταν η γρηγοριανή και η ιουλιανή – μετώνεια πανσέληνος «πέσουν» από την Κυριακή μέχρι το Σάββατο της ίδιας εβδομάδας (αρκεί να είναι μετά τις 3 Απριλίου και οι δύο πανσέληνοι).

Από το έτος 2700 και μετά, η μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης δεν θα μπορεί ποτέ να συμπέσει στην ίδια εβδομάδα με την Ιουλιανή και την Γρηγοριανή πανσέληνο λόγω του μετώνειου σφάλματος. Έτσι, δεν θα επαναληφθεί ποτέ η συνύπαρξη κοινού Πάσχα.

Κατά συνέπεια, τα επόμενα έτη θα έχουμε κοινό Πάσχα στις 16 Απριλίου 2028 και 13 Απριλίου 2031.

Διαβάστε επισης

Γιατί τσουγκρίζουμε κόκκινα αυγά το Πάσχα; Τι συμβολίζουν;

Η Πρώτη Ανάσταση το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Η μυσταγωγική νυχτερινή ακολουθία της Αναστάσεως.

medlabnews.gr iatrikanea

Τα αναγνώσματα από την Παλαιά Διαθήκη που προεικονίζουν την Ανάσταση διάβασαν το πρωί στις εκκλησίες οι ιερείς λαμπροφορεμένοι, σε κλίμα αναστάσιμο και χαρούμενο. Στην Πρώτη Ανάσταση η ευαγγελική περικοπή αναφέρθηκε στον κενό τάφο, την παρουσία του αγγέλου και κυρίως τη διαβεβαίωση του Χριστού στους μαθητές ότι θα είναι μαζί μας μέχρι το τέλος της ιστορίας, τη συντέλεια, δηλαδή, των αιώνων. Την πορεία από την Πρώτη Ανάσταση, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, ως τη μυσταγωγική ακολουθία της Αναστάσεως περιγράφει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Μιχαήλ Τρίτος.

Μιλά για τη γιορτή που δεν αποτελεί απλώς, όπως λέει, μια μεταφορά της παράδοσης αλλά ανταποκρίνεται στον βαθύτερο ψυχισμό του πιστού. Εξηγεί τους συμβολισμούς που κρύβουν οι λαμπάδες, οι θόρυβοι χαράς που γίνονται όταν ψάλλεται το «Χριστός Ανέστη», το Αναστάσιμο Φως και τα κόκκινα αυγά. Παρουσιάζει, άλλωστε, λιγότερο γνωστά έθιμα όπως η διατήρηση των κεριών ως φυλακτά, η λιτανεία και ο χορός της Αναστάσεως και το τάμα που κάνουν οι οικογένειες για να πλειοδοτήσουν στην εκκλησία και να πάρουν μαζί τους την εικόνα της Αναστάσεως ή την ελληνική σημαία.

«Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία του κόσμου. Κάθε αλήθεια του Χριστιανισμού θεμελιώνεται στην Ανάσταση και το παν εξαρτάται από αυτήν. Η Ανάσταση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο στηρίζεται ο Χριστιανισμός, το επίκεντρο της πίστεως και της ζωής μας, ο άξονας περιστροφής του μεταμορφωμένου κόσμου που είναι ταυτόχρονα ιστορικό, υπαρξιακό, εσχατολογικό γεγονός, αλλά και μια πραγματικότητα που δέθηκε άμεσα με τη βιοθεωρία και την απαντοχή του ελληνικού λαού», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Για το μήνυμα της Πρώτης Ανάστασης τονίζει ότι πρόκειται για «μια διαβεβαίωση που στηρίζει τη ζωή μας, καθώς έχουμε απογοητευθεί από τα πολιτικά συστήματα, τις κοινωνικές θεωρίες, τις διάφορες θεωρίες και ζητάμε να βρούμε ένα στήριγμα. Αυτό το στήριγμα είναι η πίστη στον Αναστάντα Χριστό και τη χαρά της Αναστάσεως».

Φτάνοντας στην πανηγυρική νυχτερινή ακολουθία της Αναστάσεως, όπως αναφέρει, οι χαρούμενες αναστάσιμες λαμπάδες, σε συνδυασμό με το γενικότερο εορταστικό κλίμα, δίνουν έναν ξεχωριστό εορταστικό τόνο από τον οποίο εμπνεύστηκαν οι μεγάλοι ποιητές και λογοτέχνες. Οι θόρυβοι χαράς που γίνονται όταν ψέλνεται το «Χριστός Ανέστη», κρότοι, πυροβολισμοί σπάσιμο αγγείων, έχουν πολλές εξηγήσεις, όπως παρατηρεί ο καθηγητής της λαογραφίας Δημήτριος Λουκάτος. Πρώτον, συμβολίζουν τη χαρά για τη νίκη και το θρίαμβο της ζωής πάνω στο θάνατο, δεύτερον, σύμφωνα με τη λαϊκή αντίληψη, όλοι οι εχθροί του Χριστού και όλα τα κακά πνεύματα που φθονούν την Ανάσταση χρειάζονται διώξιμο και κυνηγητό και, τρίτον, υπάρχει ο εθνικός λόγος της μακροχρόνιας ελπίδας και χαράς των σκλαβωμένων Χριστιανών για την ανάσταση του γένους.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο της μεγάλης αυτής ημέρας είναι το Αναστάσιμο φως. Η μεταφορά του στο σπίτι μετά την νυχτερινή Θεία Λειτουργία σημαίνει τη μετάδοση της ευλογίας της Αναστάσεως. Με το αναστάσιμο φως οι Έλληνες σταυρώνουν το ανώφλι της πόρτας, ανάβουν το καντήλι και στη συνέχεια το μεταφέρουν στους στάβλους και τα ζώα για να ευλογηθούν και εκείνα από το φως της Αναστάσεως.

«Πρέπει να σημειωθεί ότι το Αναστάσιμο φως παραμένει άσβεστο μέχρι την ημέρα της Αναλήψεως. Τα λαμπροκέρια του Πάσχα χρησιμοποιούνταν από το λαό μας ως φυλακτά για το βάσκαμα, το χαλάζι, τους κεραυνούς, τις τρικυμίες και γενικά για την αποτροπή όλων των κακών» τονίζει ο κ. Τρίτος. Παράλληλα αναφέρει ότι εθνική συνήθεια, που χρονολογείται από τα βυζαντινά χρόνια είναι το πασχαλινό αρνί που ψήνεται στη σούβλα. Στο έθιμο αυτό βλέπει κανείς πέρα από το σχετικό ιουδαϊκό έθιμο την εφαρμογή σχετικού χωρίου του Αποστόλου Παύλου «και γαρ το Πάσχα ημών υπέρ ημών αιτήθη Χριστός» (α’ Κορινθίους Ε,7).

Άλλο έθιμο του Πάσχα είναι τα κόκκινα αυγά. Πρόκειται για μια παράδοση που συμβολίζει τη νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο. Με το τσούγκρισμα των αυγών υποδηλώνεται η έγερση του Χριστού, της αληθινής ζωής από το θάνατο. Ακόμη και ο φλοιός από τα κόκκινα αυγά χρησιμοποιείται στην ύπαιθρο για την γονιμότητα των αγρών.

Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα τελείται η δεύτερη ανάσταση ή ο Εσπερινός της αγάπης. «Ονομάζεται αγάπη γιατί οι χριστιανοί συγχωρούν ο ένας τον άλλον και ανταλλάσσουν τον ασπασμό της αγάπης και το συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει. Επίσης, στη διάρκεια του ίδιου εσπερινού γίνεται και η ανταλλαγή των στασιδίων. Σε άλλα μέρη οι χριστιανοί κάθονται σε κοινά τραπέζια κατά το πρότυπο των πρωτοχριστιανιών αγαπών», επισημαίνει.

Όπως άλλωστε σημειώνει, συνοδευτικά έθιμα του εσπερινού της αγάπης είναι η λιτανεία της Αναστάσεως και ο χορός. Η λιτανεία γίνεται πριν ή μετά το τέλος του Εσπερινού. Προηγούνται το λάβαρο με την εικόνα της Αναστάσεως και η ελληνική σημαία για τα οποία χρειάζεται να πλειοδοτήσει κανείς σε χρηματική προσφορά προκειμένου να τα πάρει στα χέρια του. Αυτό γίνεται ακόμη και σήμερα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Είναι ένα τάμα που το κάνει μια οικογένεια για να πάρει ή την εικόνα της Αναστάσεως ή τη σημαία.

Ο μεγαλόπρεπος και επιβλητικός χορός του Πάσχα γίνεται μπροστά ή γύρω από την Εκκλησία, με τραγούδια προσαρμοσμένα στην ιερότητα της ημέρας, με βήματα αργά και σοβαρά, με την τοπική στολή, με τάξη και κοινωνική ιεραρχία και με τη συμμετοχή συχνότατα του παπά.

Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μιλά, τέλος, για τη σχέση του Πάσχα με τον Ελληνισμό καθώς, όπως λέει, «στις δύσκολες ώρες της δοκιμασίας του, το έθνος μας έβλεπε στη γιορτή της Αναστάσεως του Χριστού την πεποίθηση για την αναγέννηση και την άνοδό του στο φως». Στα σκληρά χρόνια της Τουρκοκρατίας, άλλωστε, η ευχή ήταν «Χριστός Ανέστη και η Ελλάς Ανέστη». Ο Ελληνισμός συνταύτιζε το Πάσχα με την ελπίδα, την επιβίωση, την ελευθερία και τη χαρά της ζωής. Ιδιαίτερα ο νέος ελληνισμός διαμορφώθηκε με άξονα της ιδέας της Αναστάσεως του Γένους.

«Στις ονομασίες του Πάσχα περιλαμβάνονται, εκτός από τη Λαμπρή ή Λαμπρά, και η Πασχαλιά, ή Μεγάλη Πασχαλιά, ή καλός λόγος. Στο μεγαλειώδες και ειδυλλιακό Ελληνικό Πάσχα συμβάλλουν, ακόμη, και οι ανοιξιάτικες κλιματολογικές συνθήκες αφού το Πάσχα συμπίπτει με την άνοιξη κατά την οποία η φύση ανασταίνεται στην καινούρια της ζωή. Επί 40 ολόκληρες ημέρες αντικαθίσταται κάθε άλλος κοινωνικός χαιρετισμός με το 'Χριστός Ανέστη', 'Αληθώς Ανέστη'. Επίσης στις λαϊκές μάζες κυριαρχεί η δοξασία για την έξοδο των ψυχών από τον Άδη στο χρονικό διάστημα από την Ανάσταση μέχρι την Πεντηκοστή...», υπογραμμίζει με νόημα.