Γιατί αλλάζει το Πάσχα ημερομηνία κάθε χρόνο και γιατί δεν το γιορτάζουν μαζί Ορθόδοξοι και Καθολικοί;

επιμέλεια medlabnews.gr

Το Πάσχα είναι κινητή γιορτή αλλά από πού προέρχεται το όνομά του.

Σύμφωνα με την ιστορία, ο Εβραίοι γιόρταζαν το πέρασμα από την Ερυθρά θάλασσα με επικεφαλής τον Μωυσή την 14η μέρα του μήνα Νισάν, δηλαδή ανήμερα της πρώτης εαρινής πανσελήνου. Οι πρώτοι Χριστιανοί συνήθιζαν να γιορτάζουν το Πάσχα μαζί με τους Εβραίους, ωστόσο αργότερα θέλοντας να το συνδέσουν με την αναστάσιμη ημέρα, την Κυριακή, αποφάσισαν να το γιορτάζουν την πρώτη Κυριακή μετά την ανοιξιάτικη πανσέληνο ούτως ώστε να μην συμπίπτει με το εβραϊκό.

Το Πέσαχ ή Πάσχα

Ειδικότερα, το «Πέσαχ», όπως αποκαλείται στα εβραϊκά, σημαίνει «πέρασμα» και σηματοδότησε την «Έξοδο» των Εβραίων από την Αίγυπτο, υπό την καθοδήγηση του προφήτη Μωυσή. Για τους χριστιανούς, το Πάσχα είναι ταυτόσημο με τη θυσία και την ανάσταση του Χριστού, την υπέρτατη στιγμή της χριστιανοσύνης. Συμβολίζει, δηλαδή, το «πέρασμα» από τη θνητή ζωή και τον θάνατο στη Βασιλεία των Ουρανών.

Σύμφωνα με τον ιστότοπο theatlantic.com, στα πρώιμα χριστιανικά χρόνια, οι χριστιανοί χρησιμοποιούσαν το εβραϊκό ημερολόγιο ως αναφορά για τις γιορτές τους, κάτι που άλλαξε με την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας, το 325 μΧ, οπότε η Εκκλησία αποφάσισε να ορίσει δική της ημερομηνία για το Πάσχα, ανεξάρτητα από τους Εβραίους. Σήμερα, οι περισσότερες χριστιανικές κοινότητες γιορτάζουν το Πάσχα την πρώτη Κυριακή έπειτα από την πρώτη πανσέληνο, μετά τις 21 Μαρτίου. Αυτή η πανσέληνος δεν συμπίπτει πάντα με εκείνη των Εβραίων και εδώ προκύπτει το δεύτερο ζήτημα.

Η αναντιστοιχία στα δύο ημερολόγια συμβαίνει επειδή ένα σεληνιακό έτος δεν έχει την ίδια διάρκεια με ένα ηλιακό. Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν έχει την ίδια διάρκεια με ένα ηλιακό έτος, καθώς ούτε όλα τα ηλιακά έτη έχουν την ίδια διάρκεια μεταξύ τους. Αυτό αποτελεί πρόκληση όχι μόνο για τα δύο θρησκευτικά ημερολόγια, αλλά και για κάθε ανθρώπινη προσπάθεια χρονικού ελέγχου στη Γη.

Όπως εξηγεί ο Benjamin Dreyfus, καθηγητής Φυσικής, το ημερολόγιο των Εβραίων χρησιμοποιεί τους σεληνιακούς μήνες, οι οποίοι έχουν διάρκεια 29 ή 30 ημέρες ο καθένας. Έστω ότι έχουμε 12 τέτοιους μήνες, αυτό μας κάνει 354 ημέρες τον χρόνο. Δηλαδή, περίπου 11 ημέρες διαφορά με ένα ηλιακό έτος, το οποίο έχει περίπου 365 ημέρες. Αν το εβραϊκό ημερολόγιο συγχρονιστεί με των χριστιανών, αυτό σημαίνει ότι οι Εβραίοι θα πρέπει να παραβούν τη βιβλική εντολή που θέλει το Πάσχα να γιορτάζεται την άνοιξη. Η διαφορά αυτή επιλύεται με την περιοδική προσθήκη ενός επιπλέον μήνα στο εβραϊκό ημερολόγιο.

Για την ακρίβεια, ο «έξτρα» μήνας «Adar II», όπως ονομάζεται, συμβαίνει σε μια επαναλαμβανόμενη περίοδο 19 ετών συνολικά επτά φορές και ειδικότερα τον τρίτο, έκτο, όγδοο, ενδέκατο, δέκατο τέταρτο, δέκατο έβδομο και δέκατο ένατο χρόνο. Δεν πρόκειται, βέβαια, για έναν «ιδανικό μηχανισμό» καθώς όπως εξηγεί ο καθηγητής Dreyfus το εβραϊκό ημερολόγιο «ξεφεύγει» κατά μία ημέρα κάθε περίπου 200 χρόνια και μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί τρόπος να διορθωθεί αυτό. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μέχρι σήμερα, το Πάσχα των Εβραίων πέφτει ένα μήνα αργότερα από το Πάσχα των Χριστιανών τρεις φορές σε κάθε κύκλο των 19 ετών.

Ανεξάρτητα από τις διαφορές και τις συγκλίσεις όλων των ημερολογίων, υπάρχουν κάποιες σταθερές που δεν «παραβιάζονται». Για παράδειγμα, η πρώτη νύχτα του εβραϊκού Πάσχα δεν μπορεί ποτέ να συμπέσει με τη Μεγάλη Πέμπτη των χριστιανών κι αυτό γιατί το «Πέσαχ» δεν μπορεί να ξεκινήσει ημέρα Πέμπτη κατά την παράδοση, για κανένα λόγο κι αυτό γιατί θα έβγαζε «εκπρόθεσμες» άλλες μεγάλες εβραϊκές γιορτές.

Πώς υπολογίζεται η ημερομηνία του Πάσχα

Η απόφαση για τις ημερομηνίες εορτασμού του Πάσχα λήφθηκε, όπως αναφέρουμε παραπάνω, στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο που έγινε το 325μ.Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας.

Συγκεκριμένα αποφασίστηκε το εξής: Το Πάσχα γιορτάζεται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που γίνεται μετά την εαρινή ισημερία, δηλαδή μετά την 21η Μαρτίου (με το παλαιό ημερολόγιο), εκτός αν η πανσέληνος τυγχάνει να γίνει Κυριακή, οπότε μεταφέρεται την επόμενη Κυριακή.

Η πρώτη μέρα της Σελήνης τοποθετείται στο διάστημα μεταξύ της 8ης Μαρτίου και της 5ης Απριλίου. Επομένως, δεδομένου ότι η περιστροφή της σελήνης γύρω από τη Γη διαρκεί περίπου 28 μέρες, έχουμε πανσέληνο στο μέσο του κύκλου δηλαδή την 14η μέρα.

Αυτό σημαίνει, όπως μεταδίδει το coolweb.gr, ότι το Πάσχα μπορεί να πέσει στο διάστημα μεταξύ 22ας Μαρτίου και 25ης Απριλίου. Σημειώστε ότι οι παραπάνω ημερομηνίες αφορούν το παλαιό ημερολόγιο. Άρα αν προσθέσουμε τις 13 μέρες που είναι η διαφορά παλιού και νέου ημερολογίου, βρίσκουμε ότι το Ορθόδοξο Πάσχα θα «πέφτει» πάντα από 4 Απριλίου ως 8 Μαΐου.

Γιατί δεν συμπίπτει το Ορθόδοξο με το Καθολικό Πάσχα 

Οσον αφορά το γιατί δεν συμπίπτει το Ορθόδοξο με το Καθολικό Πάσχα, αυτό συμβαίνει γιατί οι Ρωμαιοκαθολικοί καθορίζουν το Πάσχα σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο. Για το λόγο αυτό το Πάσχα των Καθολικών γιορτάζεται συνήθως νωρίτερα από αυτό των Ορθοδόξων.

Υπάρχει ωστόσο και η περίπτωση, για κάποιες συγκεκριμένες ημερομηνίες της εαρινής πανσελήνου, που ο εορτασμός του Πάσχα από τις δύο εκκλησίες ταυτίζεται.

Πότε συμπίπτει το Ορθόδοξο με το Καθολικό Πάσχα;

Το Πάσχα των ορθόδοξων και των καθολικών εορτάζεται την ίδια μέρα, όταν η γρηγοριανή και η ιουλιανή – μετώνεια πανσέληνος «πέσουν» από την Κυριακή μέχρι το Σάββατο της ίδιας εβδομάδας (αρκεί να είναι μετά τις 3 Απριλίου και οι δύο πανσέληνοι).

Από το έτος 2700 και μετά, η μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης δεν θα μπορεί ποτέ να συμπέσει στην ίδια εβδομάδα με την Ιουλιανή και την Γρηγοριανή πανσέληνο λόγω του μετώνειου σφάλματος. Έτσι, δεν θα επαναληφθεί ποτέ η συνύπαρξη κοινού Πάσχα.

Κατά συνέπεια, τα επόμενα έτη θα έχουμε κοινό Πάσχα στις 16 Απριλίου 2028 και 13 Απριλίου 2031.

Διαβάστε επισης

Γιατί τσουγκρίζουμε κόκκινα αυγά το Πάσχα; Τι συμβολίζουν;

Η Πρώτη Ανάσταση το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Η μυσταγωγική νυχτερινή ακολουθία της Αναστάσεως.

medlabnews.gr iatrikanea

Τα αναγνώσματα από την Παλαιά Διαθήκη που προεικονίζουν την Ανάσταση διάβασαν το πρωί στις εκκλησίες οι ιερείς λαμπροφορεμένοι, σε κλίμα αναστάσιμο και χαρούμενο. Στην Πρώτη Ανάσταση η ευαγγελική περικοπή αναφέρθηκε στον κενό τάφο, την παρουσία του αγγέλου και κυρίως τη διαβεβαίωση του Χριστού στους μαθητές ότι θα είναι μαζί μας μέχρι το τέλος της ιστορίας, τη συντέλεια, δηλαδή, των αιώνων. Την πορεία από την Πρώτη Ανάσταση, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, ως τη μυσταγωγική ακολουθία της Αναστάσεως περιγράφει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Μιχαήλ Τρίτος.

Μιλά για τη γιορτή που δεν αποτελεί απλώς, όπως λέει, μια μεταφορά της παράδοσης αλλά ανταποκρίνεται στον βαθύτερο ψυχισμό του πιστού. Εξηγεί τους συμβολισμούς που κρύβουν οι λαμπάδες, οι θόρυβοι χαράς που γίνονται όταν ψάλλεται το «Χριστός Ανέστη», το Αναστάσιμο Φως και τα κόκκινα αυγά. Παρουσιάζει, άλλωστε, λιγότερο γνωστά έθιμα όπως η διατήρηση των κεριών ως φυλακτά, η λιτανεία και ο χορός της Αναστάσεως και το τάμα που κάνουν οι οικογένειες για να πλειοδοτήσουν στην εκκλησία και να πάρουν μαζί τους την εικόνα της Αναστάσεως ή την ελληνική σημαία.

«Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία του κόσμου. Κάθε αλήθεια του Χριστιανισμού θεμελιώνεται στην Ανάσταση και το παν εξαρτάται από αυτήν. Η Ανάσταση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο στηρίζεται ο Χριστιανισμός, το επίκεντρο της πίστεως και της ζωής μας, ο άξονας περιστροφής του μεταμορφωμένου κόσμου που είναι ταυτόχρονα ιστορικό, υπαρξιακό, εσχατολογικό γεγονός, αλλά και μια πραγματικότητα που δέθηκε άμεσα με τη βιοθεωρία και την απαντοχή του ελληνικού λαού», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Για το μήνυμα της Πρώτης Ανάστασης τονίζει ότι πρόκειται για «μια διαβεβαίωση που στηρίζει τη ζωή μας, καθώς έχουμε απογοητευθεί από τα πολιτικά συστήματα, τις κοινωνικές θεωρίες, τις διάφορες θεωρίες και ζητάμε να βρούμε ένα στήριγμα. Αυτό το στήριγμα είναι η πίστη στον Αναστάντα Χριστό και τη χαρά της Αναστάσεως».

Φτάνοντας στην πανηγυρική νυχτερινή ακολουθία της Αναστάσεως, όπως αναφέρει, οι χαρούμενες αναστάσιμες λαμπάδες, σε συνδυασμό με το γενικότερο εορταστικό κλίμα, δίνουν έναν ξεχωριστό εορταστικό τόνο από τον οποίο εμπνεύστηκαν οι μεγάλοι ποιητές και λογοτέχνες. Οι θόρυβοι χαράς που γίνονται όταν ψέλνεται το «Χριστός Ανέστη», κρότοι, πυροβολισμοί σπάσιμο αγγείων, έχουν πολλές εξηγήσεις, όπως παρατηρεί ο καθηγητής της λαογραφίας Δημήτριος Λουκάτος. Πρώτον, συμβολίζουν τη χαρά για τη νίκη και το θρίαμβο της ζωής πάνω στο θάνατο, δεύτερον, σύμφωνα με τη λαϊκή αντίληψη, όλοι οι εχθροί του Χριστού και όλα τα κακά πνεύματα που φθονούν την Ανάσταση χρειάζονται διώξιμο και κυνηγητό και, τρίτον, υπάρχει ο εθνικός λόγος της μακροχρόνιας ελπίδας και χαράς των σκλαβωμένων Χριστιανών για την ανάσταση του γένους.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο της μεγάλης αυτής ημέρας είναι το Αναστάσιμο φως. Η μεταφορά του στο σπίτι μετά την νυχτερινή Θεία Λειτουργία σημαίνει τη μετάδοση της ευλογίας της Αναστάσεως. Με το αναστάσιμο φως οι Έλληνες σταυρώνουν το ανώφλι της πόρτας, ανάβουν το καντήλι και στη συνέχεια το μεταφέρουν στους στάβλους και τα ζώα για να ευλογηθούν και εκείνα από το φως της Αναστάσεως.

«Πρέπει να σημειωθεί ότι το Αναστάσιμο φως παραμένει άσβεστο μέχρι την ημέρα της Αναλήψεως. Τα λαμπροκέρια του Πάσχα χρησιμοποιούνταν από το λαό μας ως φυλακτά για το βάσκαμα, το χαλάζι, τους κεραυνούς, τις τρικυμίες και γενικά για την αποτροπή όλων των κακών» τονίζει ο κ. Τρίτος. Παράλληλα αναφέρει ότι εθνική συνήθεια, που χρονολογείται από τα βυζαντινά χρόνια είναι το πασχαλινό αρνί που ψήνεται στη σούβλα. Στο έθιμο αυτό βλέπει κανείς πέρα από το σχετικό ιουδαϊκό έθιμο την εφαρμογή σχετικού χωρίου του Αποστόλου Παύλου «και γαρ το Πάσχα ημών υπέρ ημών αιτήθη Χριστός» (α’ Κορινθίους Ε,7).

Άλλο έθιμο του Πάσχα είναι τα κόκκινα αυγά. Πρόκειται για μια παράδοση που συμβολίζει τη νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο. Με το τσούγκρισμα των αυγών υποδηλώνεται η έγερση του Χριστού, της αληθινής ζωής από το θάνατο. Ακόμη και ο φλοιός από τα κόκκινα αυγά χρησιμοποιείται στην ύπαιθρο για την γονιμότητα των αγρών.

Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα τελείται η δεύτερη ανάσταση ή ο Εσπερινός της αγάπης. «Ονομάζεται αγάπη γιατί οι χριστιανοί συγχωρούν ο ένας τον άλλον και ανταλλάσσουν τον ασπασμό της αγάπης και το συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει. Επίσης, στη διάρκεια του ίδιου εσπερινού γίνεται και η ανταλλαγή των στασιδίων. Σε άλλα μέρη οι χριστιανοί κάθονται σε κοινά τραπέζια κατά το πρότυπο των πρωτοχριστιανιών αγαπών», επισημαίνει.

Όπως άλλωστε σημειώνει, συνοδευτικά έθιμα του εσπερινού της αγάπης είναι η λιτανεία της Αναστάσεως και ο χορός. Η λιτανεία γίνεται πριν ή μετά το τέλος του Εσπερινού. Προηγούνται το λάβαρο με την εικόνα της Αναστάσεως και η ελληνική σημαία για τα οποία χρειάζεται να πλειοδοτήσει κανείς σε χρηματική προσφορά προκειμένου να τα πάρει στα χέρια του. Αυτό γίνεται ακόμη και σήμερα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Είναι ένα τάμα που το κάνει μια οικογένεια για να πάρει ή την εικόνα της Αναστάσεως ή τη σημαία.

Ο μεγαλόπρεπος και επιβλητικός χορός του Πάσχα γίνεται μπροστά ή γύρω από την Εκκλησία, με τραγούδια προσαρμοσμένα στην ιερότητα της ημέρας, με βήματα αργά και σοβαρά, με την τοπική στολή, με τάξη και κοινωνική ιεραρχία και με τη συμμετοχή συχνότατα του παπά.

Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μιλά, τέλος, για τη σχέση του Πάσχα με τον Ελληνισμό καθώς, όπως λέει, «στις δύσκολες ώρες της δοκιμασίας του, το έθνος μας έβλεπε στη γιορτή της Αναστάσεως του Χριστού την πεποίθηση για την αναγέννηση και την άνοδό του στο φως». Στα σκληρά χρόνια της Τουρκοκρατίας, άλλωστε, η ευχή ήταν «Χριστός Ανέστη και η Ελλάς Ανέστη». Ο Ελληνισμός συνταύτιζε το Πάσχα με την ελπίδα, την επιβίωση, την ελευθερία και τη χαρά της ζωής. Ιδιαίτερα ο νέος ελληνισμός διαμορφώθηκε με άξονα της ιδέας της Αναστάσεως του Γένους.

«Στις ονομασίες του Πάσχα περιλαμβάνονται, εκτός από τη Λαμπρή ή Λαμπρά, και η Πασχαλιά, ή Μεγάλη Πασχαλιά, ή καλός λόγος. Στο μεγαλειώδες και ειδυλλιακό Ελληνικό Πάσχα συμβάλλουν, ακόμη, και οι ανοιξιάτικες κλιματολογικές συνθήκες αφού το Πάσχα συμπίπτει με την άνοιξη κατά την οποία η φύση ανασταίνεται στην καινούρια της ζωή. Επί 40 ολόκληρες ημέρες αντικαθίσταται κάθε άλλος κοινωνικός χαιρετισμός με το 'Χριστός Ανέστη', 'Αληθώς Ανέστη'. Επίσης στις λαϊκές μάζες κυριαρχεί η δοξασία για την έξοδο των ψυχών από τον Άδη στο χρονικό διάστημα από την Ανάσταση μέχρι την Πεντηκοστή...», υπογραμμίζει με νόημα.

Η Πρώτη Ανάσταση το Μεγάλο Σάββατο: τι συμβολίζουν το Αναστάσιμο Φως, οι λαμπάδες και τα κόκκινα αυγά

medlabnews.gr iatrikanea

Η Πρώτη Ανάσταση το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου είναι από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της Μεγάλης Εβδομάδας και προετοιμάζει τους πιστούς για τη νυχτερινή Ακολουθία της Αναστάσεως. Το άρθρο εξηγεί τι συμβολίζουν το Αναστάσιμο Φως, οι λαμπάδες, οι θόρυβοι χαράς και τα κόκκινα αυγά, καθώς και ποιο είναι το βαθύτερο μήνυμα της Αναστάσεως στην ελληνική παράδοση. Τα αναγνώσματα από την Παλαιά Διαθήκη που προεικονίζουν την Ανάσταση διάβασαν το πρωί στις εκκλησίες οι ιερείς λαμπροφορεμένοι, σε κλίμα αναστάσιμο και χαρούμενο. Στην Πρώτη Ανάσταση η ευαγγελική περικοπή αναφέρθηκε στον κενό τάφο, την παρουσία του αγγέλου και κυρίως τη διαβεβαίωση του Χριστού στους μαθητές ότι θα είναι μαζί μας μέχρι το τέλος της ιστορίας, τη συντέλεια, δηλαδή, των αιώνων. Την πορεία από την Πρώτη Ανάσταση, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, ως τη μυσταγωγική ακολουθία της Αναστάσεως περιγράφει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Μιχαήλ Τρίτος.

Μιλά για τη γιορτή που δεν αποτελεί απλώς, όπως λέει, μια μεταφορά της παράδοσης αλλά ανταποκρίνεται στον βαθύτερο ψυχισμό του πιστού. Εξηγεί τους συμβολισμούς που κρύβουν οι λαμπάδες, οι θόρυβοι χαράς που γίνονται όταν ψάλλεται το «Χριστός Ανέστη», το Αναστάσιμο Φως και τα κόκκινα αυγά. Παρουσιάζει, άλλωστε, λιγότερο γνωστά έθιμα όπως η διατήρηση των κεριών ως φυλακτά, η λιτανεία και ο χορός της Αναστάσεως και το τάμα που κάνουν οι οικογένειες για να πλειοδοτήσουν στην εκκλησία και να πάρουν μαζί τους την εικόνα της Αναστάσεως ή την ελληνική σημαία.

«Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία του κόσμου. Κάθε αλήθεια του Χριστιανισμού θεμελιώνεται στην Ανάσταση και το παν εξαρτάται από αυτήν. Η Ανάσταση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο στηρίζεται ο Χριστιανισμός, το επίκεντρο της πίστεως και της ζωής μας, ο άξονας περιστροφής του μεταμορφωμένου κόσμου που είναι ταυτόχρονα ιστορικό, υπαρξιακό, εσχατολογικό γεγονός, αλλά και μια πραγματικότητα που δέθηκε άμεσα με τη βιοθεωρία και την απαντοχή του ελληνικού λαού», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Για το μήνυμα της Πρώτης Ανάστασης τονίζει ότι πρόκειται για «μια διαβεβαίωση που στηρίζει τη ζωή μας, καθώς έχουμε απογοητευθεί από τα πολιτικά συστήματα, τις κοινωνικές θεωρίες, τις διάφορες θεωρίες και ζητάμε να βρούμε ένα στήριγμα. Αυτό το στήριγμα είναι η πίστη στον Αναστάντα Χριστό και τη χαρά της Αναστάσεως».

Φτάνοντας στην πανηγυρική νυχτερινή ακολουθία της Αναστάσεως, όπως αναφέρει, οι χαρούμενες αναστάσιμες λαμπάδες, σε συνδυασμό με το γενικότερο εορταστικό κλίμα, δίνουν έναν ξεχωριστό εορταστικό τόνο από τον οποίο εμπνεύστηκαν οι μεγάλοι ποιητές και λογοτέχνες. Οι θόρυβοι χαράς που γίνονται όταν ψέλνεται το «Χριστός Ανέστη», κρότοι, πυροβολισμοί σπάσιμο αγγείων, έχουν πολλές εξηγήσεις, όπως παρατηρεί ο καθηγητής της λαογραφίας Δημήτριος Λουκάτος. Πρώτον, συμβολίζουν τη χαρά για τη νίκη και το θρίαμβο της ζωής πάνω στο θάνατο, δεύτερον, σύμφωνα με τη λαϊκή αντίληψη, όλοι οι εχθροί του Χριστού και όλα τα κακά πνεύματα που φθονούν την Ανάσταση χρειάζονται διώξιμο και κυνηγητό και, τρίτον, υπάρχει ο εθνικός λόγος της μακροχρόνιας ελπίδας και χαράς των σκλαβωμένων Χριστιανών για την ανάσταση του γένους.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο της μεγάλης αυτής ημέρας είναι το Αναστάσιμο φως. Η μεταφορά του στο σπίτι μετά την νυχτερινή Θεία Λειτουργία σημαίνει τη μετάδοση της ευλογίας της Αναστάσεως. Με το αναστάσιμο φως οι Έλληνες σταυρώνουν το ανώφλι της πόρτας, ανάβουν το καντήλι και στη συνέχεια το μεταφέρουν στους στάβλους και τα ζώα για να ευλογηθούν και εκείνα από το φως της Αναστάσεως.

«Πρέπει να σημειωθεί ότι το Αναστάσιμο φως παραμένει άσβεστο μέχρι την ημέρα της Αναλήψεως. Τα λαμπροκέρια του Πάσχα χρησιμοποιούνταν από το λαό μας ως φυλακτά για το βάσκαμα, το χαλάζι, τους κεραυνούς, τις τρικυμίες και γενικά για την αποτροπή όλων των κακών» τονίζει ο κ. Τρίτος. Παράλληλα αναφέρει ότι εθνική συνήθεια, που χρονολογείται από τα βυζαντινά χρόνια είναι το πασχαλινό αρνί που ψήνεται στη σούβλα. Στο έθιμο αυτό βλέπει κανείς πέρα από το σχετικό ιουδαϊκό έθιμο την εφαρμογή σχετικού χωρίου του Αποστόλου Παύλου «και γαρ το Πάσχα ημών υπέρ ημών αιτήθη Χριστός» (α’ Κορινθίους Ε,7).

Άλλο έθιμο του Πάσχα είναι τα κόκκινα αυγά. Πρόκειται για μια παράδοση που συμβολίζει τη νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο. Με το τσούγκρισμα των αυγών υποδηλώνεται η έγερση του Χριστού, της αληθινής ζωής από το θάνατο. Ακόμη και ο φλοιός από τα κόκκινα αυγά χρησιμοποιείται στην ύπαιθρο για την γονιμότητα των αγρών.

Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα τελείται η δεύτερη ανάσταση ή ο Εσπερινός της αγάπης. «Ονομάζεται αγάπη γιατί οι χριστιανοί συγχωρούν ο ένας τον άλλον και ανταλλάσσουν τον ασπασμό της αγάπης και το συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει. Επίσης, στη διάρκεια του ίδιου εσπερινού γίνεται και η ανταλλαγή των στασιδίων. Σε άλλα μέρη οι χριστιανοί κάθονται σε κοινά τραπέζια κατά το πρότυπο των πρωτοχριστιανιών αγαπών», επισημαίνει.

Όπως άλλωστε σημειώνει, συνοδευτικά έθιμα του εσπερινού της αγάπης είναι η λιτανεία της Αναστάσεως και ο χορός. Η λιτανεία γίνεται πριν ή μετά το τέλος του Εσπερινού. Προηγούνται το λάβαρο με την εικόνα της Αναστάσεως και η ελληνική σημαία για τα οποία χρειάζεται να πλειοδοτήσει κανείς σε χρηματική προσφορά προκειμένου να τα πάρει στα χέρια του. Αυτό γίνεται ακόμη και σήμερα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Είναι ένα τάμα που το κάνει μια οικογένεια για να πάρει ή την εικόνα της Αναστάσεως ή τη σημαία.

Ο μεγαλόπρεπος και επιβλητικός χορός του Πάσχα γίνεται μπροστά ή γύρω από την Εκκλησία, με τραγούδια προσαρμοσμένα στην ιερότητα της ημέρας, με βήματα αργά και σοβαρά, με την τοπική στολή, με τάξη και κοινωνική ιεραρχία και με τη συμμετοχή συχνότατα του παπά.

Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μιλά, τέλος, για τη σχέση του Πάσχα με τον Ελληνισμό καθώς, όπως λέει, «στις δύσκολες ώρες της δοκιμασίας του, το έθνος μας έβλεπε στη γιορτή της Αναστάσεως του Χριστού την πεποίθηση για την αναγέννηση και την άνοδό του στο φως». Στα σκληρά χρόνια της Τουρκοκρατίας, άλλωστε, η ευχή ήταν «Χριστός Ανέστη και η Ελλάς Ανέστη». Ο Ελληνισμός συνταύτιζε το Πάσχα με την ελπίδα, την επιβίωση, την ελευθερία και τη χαρά της ζωής. Ιδιαίτερα ο νέος ελληνισμός διαμορφώθηκε με άξονα της ιδέας της Αναστάσεως του Γένους.

«Στις ονομασίες του Πάσχα περιλαμβάνονται, εκτός από τη Λαμπρή ή Λαμπρά, και η Πασχαλιά, ή Μεγάλη Πασχαλιά, ή καλός λόγος. Στο μεγαλειώδες και ειδυλλιακό Ελληνικό Πάσχα συμβάλλουν, ακόμη, και οι ανοιξιάτικες κλιματολογικές συνθήκες αφού το Πάσχα συμπίπτει με την άνοιξη κατά την οποία η φύση ανασταίνεται στην καινούρια της ζωή. Επί 40 ολόκληρες ημέρες αντικαθίσταται κάθε άλλος κοινωνικός χαιρετισμός με το 'Χριστός Ανέστη', 'Αληθώς Ανέστη'. Επίσης στις λαϊκές μάζες κυριαρχεί η δοξασία για την έξοδο των ψυχών από τον Άδη στο χρονικό διάστημα από την Ανάσταση μέχρι την Πεντηκοστή...», υπογραμμίζει με νόημα.

Πρώτη δημοσίευση: Απρίλιος 2023 — MEDLABNEWS.GR | Επιμέλεια: medlabnews.gr iatrikanea

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 11 Απριλίου 2026

Γιατί τσουγκρίζουμε κόκκινα αυγά το Πάσχα; Τι συμβολίζουν τα κόκκινα αυγά

επιμέλεια medlabnews.gr iatrikanea

Τι συμβολίζουν τα κόκκινα αυγά

Στο Χριστιανισμό το βάψιμο των αυγών γίνεται πάντα τη Μεγάλη Πέμπτη και για αυτό το λόγο πολλοί την ονομάζουν Κόκκινη Πέφτη ή Κοκκινοπέφτη. Τη Μεγάλη Πέμπτη ψάλλεται και στις εκκλησίες ο Μυστικός Δείπνος, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Χριστός προσέφερε άρτο και οίνο στους μαθητές του, συμβολίζοντας το σώμα και το αίμα Του.

Για το λόγο αυτό, έχει επιλεγεί το κόκκινο χρώμα για την βαφή των αυγών, συμβολίζοντας την κίνηση του Χριστού κατά το μυστικό Δείπνο αλλά και το αίμα Του, όταν τον λόγχισε ο Ρωμαίος στρατιώτης πάνω στον Σταυρό. Λέγεται, μάλιστα, ότι όταν οι γυναίκες διαπίστωσαν ότι ο Χριστός είχε αναστηθεί, η Μαρία Μαγδαληνή προσπάθησε να πείσει έναν Ρωμαίο στρατιώτη που δεν πειθόταν για την Ανάσταση του Κυρίου, λέγοντας: "Μπορεί από άσπρα να γίνουν κόκκινα αυτά τα αβγά; Και πράγματι έγιναν!».

Το αυγό συμβολίζει από την αρχαιότητα την ανανέωση της ζωής και το κόκκινο χρώμα το αίμα του Χριστού. Σε κάποια μέρη συνηθίζουν να τοποθετούν το πρώτο κόκκινο αυγό στο εικονοστάσιο του σπιτιού για να ξορκίσουν το κακό.

Ο συμβολισμός του αυγού στο Χριστιανισμό φέρει και μία επιπλέον σημασία, αφού θυμίζει στους πιστούς τον τάφο από τον οποίο εξήλθε ο Χριστός κατά την Ανάστασή Του. Σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας συνηθίζουν, μάλιστα, να φυλάνε το πρώτο κόκκινο αυγό του σπιτιού δίπλα στο εικονοστάσι για να εξορκίσουν το κακό. Ακόμη, το κόκκινο χρώμα θεωρείται σύμβολο χαράς και αντίδοτο κατά του κακού.

Γιατί τσουγκρίζουμε αυγά το Πάσχα;

Οι "αυγομαχίες" είναι άμεσα συνυφασμένες με τον εορτασμό του Πάσχα και την επανένωση της οικογένειας γύρω από το τραπέζι της Λαμπρής. Το τσούγκρισμα των αυγών με την ανταλλαγή ευχών "Χριστός Ανέστη" και "Αληθώς ο Κύριος" συμβολίζει τη γέννηση της ζωής, καθώς σπάει το κέλυφος, καθώς και το "σπάσιμο" του τάφου του Τάφου του Χριστού και την Ανάστασή Του.

Το αυγό ως προσφορά σε Αρχαίους Πολιτισμούς

Την διακόσμηση αυγών για λόγους συμβολικούς τη συναντάμε πριν από τα χρόνια του Χριστού, σε αρχαίους πολιτισμούς όπως στην Κίνα, την Περσία, την Αίγυπτο και τη Ρώμη, όπου συνηθιζόταν να τα μοιράζουν σε γιορτές για την υποδοχή της άνοιξης ως σύμβολο γονιμότητας, ανανέωσης της ζωής και ερχομού της Άνοιξης.

Το αυγό άλλωστε συμβολίζει τη δημιουργία νέας ζωής, με το σπάσιμο του κέλυφους. Στην αρχαία Ελλάδα το αυγό είναι η πηγή του κόσμου και της αρμονίας του σύμπαντος, σύμφωνα με τους Ορφικούς. 

Στην αρχαία Κίνα, το αυγό συμβόλιζε το όλον του σύμπαντος, ο κρόκος τον ουρανό και το ασπράδι τη γη, συνδέοντας τις δύο αντίθετες δυνάμεις της ζωής, το γιν και το γιανγκ, μέσω της επώασης των οποίων γεννήθηκε το πρώτο πλάσμα.

Οι αρχαίοι Φοίνικες είχαν το αυγό σε περίοπτη θέση, αφού πίστευαν ότι ένα αυγό που έπεσε στον Ευφράτη γεννήθηκε η Αφροδίτη, η Σύρια θεά Αστάρτη, ενώ οι βουδιστές πίστευαν ότι το να σπάει κανείς αυγά σημαίνει ότι μετενσαρκώνεται και φωτίζεται από το θείο, και ότι το τσόφλι συμβολίζει την άγνοια.

Διαβάστε επίσης

• Πόσο ωφέλιμα είναι τα αυγά; Πόσα επιτρέπεται να τρώμε; Η αλήθεια με την χοληστερίνη
• Σαλμονέλωση (σαλμονέλα) με πυρετό, διάρροια, μπορεί να οφείλεται σε άπλυτα λαχανικά ή κακοσυντηρημένα τρόφιμα
• Tροφική δηλητηρίαση: 20 συνηθισμένα και ασυνήθιστα αίτια. Ποιά είναι τα συμπτώματα και πως μπορούμε να προστατευτούμε;
• Πόνος στην κοιλιά. Τι μπορείτε να κάνετε για να τον αντιμετωπίσετε

Πρώτη δημοσίευση: Απρίλιος 2018 — MEDLABNEWS.GR | Επιμέλεια: medlabnews.gr iatrikanea

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 6 Απριλίου 2026

Μεγάλη Τρίτη και Κασσιανή: Τι γιορτάζουμε σήμερα, ποιοι είναι οι μύθοι και τι σημαίνει το περίφημο τροπάριο

 medlabnews.gr 

Η Μεγάλη Τρίτη είναι από τις πιο κατανυκτικές ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας και έχει ταυτιστεί στη λαϊκή συνείδηση με το περίφημο Τροπάριο της Κασσιανής. Εκκλησιαστικά όμως, η ημέρα αυτή συνδέεται κυρίως με το μήνυμα της εγρήγορσης, της μετάνοιας και της πνευματικής ετοιμότητας, ενώ το γνωστό τροπάριο ψάλλεται το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης, στην ακολουθία του Νυμφίου, δηλαδή λειτουργικά στον Όρθρο της Μεγάλης Τετάρτης.

Η Οσία Κασσιανή ήταν ιστορικό πρόσωπο: βυζαντινή μοναχή, ποιήτρια και σπουδαία υμνογράφος του 9ου αιώνα. Η Εκκλησία την τιμά ως Οσία και Υμνογράφο, με σταθερή εορτή στις 7 Σεπτεμβρίου. Άρα, το σωστό δεν είναι να λέμε ότι «σήμερα γιορτάζει η Κασσιανή», αλλά ότι σήμερα ακούγεται το τροπάριό της, το οποίο έχει συνδεθεί βαθιά με το πνεύμα των ημερών.

Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους είναι ότι η ίδια η Κασσιανή ήταν η «αμαρτωλή γυναίκα» για την οποία μιλά ο ύμνος. Αυτό δεν ισχύει. Το Τροπάριο της Κασσιανής είναι ποιητικό και θεολογικό κείμενο που αναφέρεται στη γυναίκα που προσήλθε στον Χριστό με μύρο, εκφράζοντας συντριβή, πίστη και μετάνοια. Η Κασσιανή είναι η δημιουργός του ύμνου, όχι το πρόσωπο που περιγράφεται μέσα σε αυτόν.

Γι’ αυτό και η Μεγάλη Τρίτη έχει μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση. Δεν είναι απλώς η μέρα ενός διάσημου εκκλησιαστικού μέλους, αλλά μια μέρα που θυμίζει ότι στην ορθόδοξη παράδοση η μετάνοια δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη επιστροφής. Το τροπάριο της Κασσιανής επιβίωσε στους αιώνες όχι μόνο λόγω της λογοτεχνικής του ομορφιάς, αλλά επειδή αγγίζει μια από τις βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες: την ελπίδα ότι τίποτε δεν έχει χαθεί οριστικά. Αυτή η σύνδεση του ύμνου με τη βραδινή ακολουθία της Μεγάλης Τρίτης είναι που έκανε πολύ κόσμο να ταυτίσει λανθασμένα την ημέρα με την προσωπική εορτή της Οσίας.

Άρα, η ακριβής διατύπωση για σήμερα είναι η εξής: τη Μεγάλη Τρίτη δεν εορτάζει η Οσία Κασσιανή, αλλά ψάλλεται το Τροπάριό της, ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα της Μεγάλης Εβδομάδας, που ακούγεται το βράδυ, στην ακολουθία που ανήκει λειτουργικά στη Μεγάλη Τετάρτη

Πως ο Άγιος Λουκάς ο ιατρός θεράπευσε παιδί με εγκεφαλική παράλυση. Ευχαριστήρια επιστολή ευγνώμονα πατέρα

 medlabnews.gr iatrikanea

Διαβάστε ένα μεγάλο θαύμα του Αγίου Λουκά του ιατρού, του Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, του οποίου η μνήμη τιμάται στις 11 Ιουνίου, μετά από την προσκύνηση του ιερού λειψάνου του Αγίου στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά στην Βέροια.

Παραθέτουμε αυτολεξεί την ευχαριστήρια επιστολή που δέχτηκε ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων και ο καθηγούμενος της Ι.Μ. Παναγίας Δοβρά αρχιμ. Παντελεήμων Κορφιωτάκης από τον ευγνώμονα πατέρα του οποίου ο Άγιος Λουκάς θεράπευσε το παιδί.

Ηράκλειο, Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016

Προς

– τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη

Βεροίας, Ναούσης & Καμπανίας

κ. κ. Παντελέημονα

– τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη

π. Παντελεήμονα

Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά

Σεβασμιότατε Άγιε Βεροίας και Πανοσιολογιώτατε Άγιε Καθηγούμενε της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά καλημέρα σας και έτη πολλά.

Σήμερα για την ταπεινότητα και την ελαχιστότητα μου είναι μια μεγάλη ημέρα, μια μέρα χαράς και ευλογίας διότι σεις Άγιε Βεροίας μου δώσατε την ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί σας.

Η αναξιότητα μου δυσκολεύεται να βρει από μόνη της την δύναμη και το κουράγιο να σταθεί έμπροσθεν του Αγίου Θεού μας, της Μητέρας του Χριστού και Κυρίας όλων μας αλλά και έμπροσθεν του Τιμίου Λειψάνου του δικού μας Αγίου, του Αγίου της καρδιάς μας και προστάτη της Οικογένειας μου, του Αγίου Ενδόξου Λουκά Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας του Ιατρού και Θαυματουργού όχι μόνο να ζήτησω κάτι αλλά ακόμη και για να τους ευχαριστήσω για όσα πλουσιοπάροχα και ανιδιοτελή μου έχουν προσφέρει. Παρακαλώ λοιπόν την αγάπη σας, να το πράξετε εσείς για μένα, σεις που δικαίως μπορείτε να σταθείτε ενώπιον του Ιερού Θυσιαστηρίου και να γίνετε «μεσίτες» και πρεσβευτές των αιτημάτων μας.

Θα ήθελα να σας ζητήσω εκ των προτέρων συγνώμη για τυχόν λάθη ή και παραλείψεις στην επιστολή μου οφειλόμενα μόνο στην άγνοια και την αφέλεια που διακρίνει τους ανθρώπους όταν προσπαθούν να μιλήσουν για τον Θεό και τους Αγίους Του. Δεν είμαι θεολόγος ούτε γνωρίζω την επιστήμη της Θεολογίας και το τυπικό μιας τέτοιας επικοινωνίας.

Θα πρέπει να σας μεταφέρω όμως ότι στην ζωή μου προσπαθώ να αντιληφθώ και να εφαρμόσω έναν κλάδο της επιστήμης της Θεολογίας που ίσως να μην περιλαμβάνεται στους επίσημους κλάδους της αλλά θεωρώ ότι για μας τους ανθρώπους θα πρέπει να είναι το κύριο μέλημά μας, την «Βιωματική»Θεολογία». Αυτά δηλαδή που διδαχθήκαμε από το σπίτι μας, το σχολείο και την ενεργό συμμετοχή μας στην ζωή και τα μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Ο λόγος για τον οποίο αναζήτησα – και σεις το πράξατε – να έρθω σε επικοινωνία μαζί σας, είναι για να σας μεταφέρω και δια του σεπτού σας προσώπου και των δικών σας χειλέων να γνωστοποιηθεί όπου εσείς κρίνετε σκόπιμο του βιώματος της ενεργού και καθημερινής παρουσίας του Αγίου Λουκά στην ζωή μου και κυρίως της οικογένειάς μου.

Είμαι παντρεμένος με την Ειρήνη από το 2009 και το 2011 μετά από αρκετές προσπάθειες καταφέραμε δια της μεθόδου της εξωσωματικής να μας δώσει ο Θεός 2 αγοράκια δίδυμα τον Κωνσταντίνο και τον Ιωάννη που σήμερα είναι 4,5 ετών.

Είχαμε -αλλά και έχουμε- αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις με την Ι. Μ. Αγίου Γεωργίου Επανοσήφη Ηρακλείου και ο Ηγούμενος της π. Βαρθολομαίος να αποτελεί για μένα και την γυναίκα μου τον πνευματικό μας πατέρα ο οποίος πλουσιοπάροχα και με μεγάλη αγάπη προσπαθεί και μας νουθετεί πάντοτε ώστε να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και να χτίσουμε σωστά την οικογένειά μας.

Το ένα μας παιδί ο Γιάννης είναι ένα παιδάκι που όταν ήταν ακόμη έμβρυο περίπου στην 30η εβδομάδα της κύησης, έπαθε ουσιαστικά εγκεφαλικό επεισόδιο και γεννήθηκε με βαριά εγκεφαλική παράλυση όπως αναφέρει και έγγραφο του Κέντρου Πιστοποίησης Αναπηρίας και Αριστερή Ημιπληγία. Η δε διάγνωση και η πρώτη μας επαφή με τους γιατρούς άρχισε από τον Μάιο του 2012 όταν ήταν 5 μηνών. Ο μικρός τότε δεν είχε την δυνατότητα να σηκώσει το αριστερό του χέρι και όλη του η αριστερή πλευρά ήταν ουσιαστικά αμέτοχη σε όλα.

Αρχίσαμε τότε λοιπόν άμεσα να ψάχνουμε λύσεις για την θεραπεία του αφήνοντας πίσω μας τις μεμψιμοιρίες και όλα εκείνα τα μοιρολατρικά κατάλοιπα του παρελθόντος, σαν να από κάπου να πήγαζε η δύναμη αυτή και φτάσαμε σε μία γιατρό στο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης η οποία αποτελεί για μας έναν πραγματικό συνάνθρωπο την κ. Παπαβασιλείου Αντιγόνη.

Πριν πάμε στην Αθήνα την πρώτη φορά για την διάγνωση και την οργάνωση της διαδικασίας της παρέμβασης που θα κάναμε στο παιδί, αποφασίσαμε με την γυναίκα μου να μισθώσουμε αυτοκίνητο και αυθημερόν μαζί με τα παιδιά μωρά τότε να πάμε και να βρούμε κάπου λίγο έξω από την Βέροια το Μοναστήρι της Παναγίας Δοβρά και να προσκυνήσουμε το Λείψανο του μέχρι λίγο πριν αγνώστου για μας Αγίου Λουκά του Ιατρού για τον οποίο μας μίλησε ο πνευματικός μας ο οποίος μας είχε δώσει ένα εικονάκι του Αγίου Λουκά για να το βάλουμε στην κούνια του Γιάννη όταν ήρθε στο σπίτι μας για να μας διαβάσει την ευχή του Οκταημέρου. Πράγματι λοιπόν φτάσαμε μεσημέρι στην Μονή και ζητήσαμε από έναν πατέρα που ήρθε να μας ανοίξει για να προσκυνήσουμε τον Άγιο Λουκά και να ξαναγυρίσουμε στην Αθήνα γιατί το βράδυ αναχωρούσε το καράβι για την Κρήτη.

Στον πατέρα της Μονής δεν αναφέραμε τίποτα για τον ουσιαστικό λόγο για τον οποίο κάναμε το ταξίδι αυτό όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά διότι δεν ξέραμε μέσα μας και οι 2 αν έχουμε τέτοιο «θράσος» να ζητήσουμε την βοήθεια του Αγίου.

Όμως όταν εμφανίσθηκε μπροστά μας η Ιερή Λειψανοθήκη, ο Γιάννης 5 μηνών τότε, άπλωσε το αριστερό του χέρι και μαζί με το δεξί, αγκάλιασε το Λείψανο του Αγίου και ήταν σαν να αγκάλιαζε τον ίδιο τον Άγιο. Γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι όχι μόνο σαστίσαμε αλλά ίσως αυτό να έγινε αντιληπτό και στον μοναχό που κρατούσε το Λείψανο, διότι «τρομάξαμε».

Γυρίσαμε στην Αθήνα, και η γιατρός μας πληροφόρησε ότι το παιδί κανονικά δεν θα έπρεπε να κουνά το χέρι του σύμφωνα με τις εξετάσεις που έβλεπε και ίσως να έχει και θέμα με την βάδιση αν περπατήσει. Δεν μπορώ να περιγράψω τι αισθανθήκαμε εκείνη την ώρα. Ήταν μία εκδήλωση της αγάπης του Αγίου; Η απορία μας αυτή ως ανθρώπινη σκέψη σκίασε όλο μας το ταξίδι της επιστροφής και αποταθήκαμε στον πνευματικό μας για να μας βοηθήσει.

Σαφώς ήταν η εκδήλωση της παρουσίας του Αγίου Λουκά στο παιδί μας πράγμα που ήταν για μας αδιανόητο όχι γιατί δεν μπορούσε να το πράξει ο Άγιος, αλλά γιατί εμείς δεν ήμασταν άξιοι να το ζήσουμε. Από τότε αρχίσαμε να μαθαίνουμε για τον Άγιο, τι ήταν, που έζησε, την αγάπη του για την επιστήμη του, την επιτυχία των χειρουργικών του επεμβάσεων κυρίως στο κεφάλι αλλά προπάντων για την αγάπη του προς τα παιδιά. Από τότε που μάθαμε για τον Άγιο αυτό αμέσως έγινε ο Άγιος του Σπιτιού μας, ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΜΑΣ όπως τον αποκαλούνε και τα παιδιά μου και τον έχουν πάντα δίπλα από το κρεβάτι τους. Μας ξαναδόθηκε η ευκαιρία να παραστούμε και μία ακόμη φορά, μία Τρίτη στην παράκληση που τελείται στο Μοναστήρι σας και είδαμε με τα μάτια μας την έντονη εκδήλωση της αγάπης του κόσμου αλλά και τον λαμπρό και περικαλλή Ναό του τον οποίο ετοιμάζετε.

Πέρασαν τα χρόνια σιγά σιγά και με την ευλογία του Αγίου Γεωργίου μας και του Αγίου Λουκά, ο Γιάννης εξελίσσεται σε ένα περιστατικό που στα μάτια αυτών που δεν γνωρίζουν το πρόβλημά μας, δυσκολεύονται να το δουν. Πάει κανονικά στο σχολείο του, τρέχει, παίζει, γράφει και μιλάει όπως σχεδόν ο αδελφός του έχοντας στην ηλικία αυτή μάθει όλο το τροπάριο του Αγίου απ᾽ έξω και ψάλλοντας το αρκετά συχνά. Τα 4 αυτά χρόνια βέβαια και μεις με την σειρά μας ασχολούμαστε με την αποθεραπεία του, τις φυσικοθεραπείες του τις εργοθεραπείες του σε καθημερινή βάση και ό,τι άλλο μπορούμε ανάλογα και με τις δυνατότητες μας. Τον Σεπτέμβριο του 2015 ο Γιάννης όμως εμφάνισε το πρώτο του επιληπτικό επεισόδιο όντας σε κρίση επί 40 λεπτά, γεγονός που γι᾽ αυτούς γνωρίζουν αποτελεί μια πολύ μεγάλη κρίση – status «Ε» και τον μετέφερα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου χωρίς αισθήσεις και ετοιμοθάνατο. Κατάφερα και βρήκα το κουράγιο να τρέξω γρήγορα για να το σώσω παρακαλώντας μέσα μου τον Άγιο Λουκά και τον Άγιο Γεώργιο να βάλουν το χέρι τους.

Το παιδί εισήχθη αμέσως στην Μονάδα σε βαθιά καταστολή ώστε να αντιμετωπιστεί το περιστατικό και περιμέναμε αν συνέλθει να δούμε τι επιπτώσεις που θα άφηνε η κρίση αυτή στο παιδί, την κίνησή του ή και την ομιλία του κλπ.

Εκείνο το βράδυ ήταν ατελείωτο, ο Θεός να μην το δώσει σε κανέναν, κάτσαμε στο προσκεφάλι του αμίλητοι και γω και η γυναίκα μου και απλά περιμέναμε. Δεν ανταλλάξαμε εκείνο το βράδυ ούτε μία κουβέντα παρά μόνο σκέψεις ικεσίας για τα παιδιά μας τόσο για τον Γιάννη όσο και για τον Κωνσταντίνο που είδε το περιστατικό να εξελίσσεται μπροστά του και το σοκ ήταν δυνατό και γι᾽ αυτόν. Την επομένη ημέρα που ο Γιάννης συνήλθε από την καταστολή και ανταποκρίθηκε άψογα στην διαδικασία ουσιαστικά της ανάνηψης, στρεφόμενος στην μητέρα τους της λέει:

– Πες του τώρα να φύγει μαμά, έγινα καλά…

– Σε ποιόν να πω παιδί μου να φύγει; Του μπαμπά; Γιατί;

– Όχι μαμά ο μπαμπάς να κάτσει, ο Άγιος Λουκάς να φύγει!!!

– Πού είναι;

– Κάθεται εκεί στην πολυθρόνα, δεν τον βλέπεις; … Ήρθε το βράδυ όταν κοιμόσασταν, άνοιξε μια τρύπα στο κεφάλι μου, φύσηξε μέσα και έγινα καλά μαμά!

Αυτό ήταν όπως θα μπορείτε να καταλάβετε για μας μια «κεραμίδα», τρομάξαμε τόσο που δεν μπορεί να το συλλάβει ο νους.

Ο Γιάννης σηκώθηκε την άλλη μέρα, και απλά συνέχισε όλες τις δραστηριότητες του όπως τις έκανε και πριν το επεισόδιο.

Βιώσαμε λοιπόν και πάλι, την ζωντανή παρουσία του Αγίου Λουκά στην ζωή μας.

Όλα αυτά που σας περιέγραψα, είναι για μας η απόδειξη της δύναμης της προσευχής του γέροντος μας, της Αγάπης του Θεού και των Αγίων Λουκά και Γεωργίου αλλά και της οικονομίας τους. Όλα γίνονται για έναν και μοναδικό λόγο την επιβεβαίωση της παρουσίας τους.

Δοξάζω Σεβασμιότατε το όνομα του, προσκυνώ νοερώς το λείψανο του και τον παρακαλώ πάντοτε να είναι κοντά στα παιδιά μου. Εγώ δεν ξέρω αν είμαι ικανός να το βιώσω αυτό όμως παρακαλώ να έχουν την ευχή του αυτά.

Όλα αυτά Σεβασμιώτατε Βεροίας θα ήθελα να τα θέσω υπόψη σας ώστε να χαρείτε και σεις με την χαρά μας, να πάρετε και σεις δύναμη και να επιβεβαιώσετε ότι οι προσευχές σας, το έργο που κάνετε ώστε ο Άγιος Λουκάς να γίνει γνωστός σε όλη την Ελλάδα, πιάνουν τόπο.

Συνεχίστε Σεβασμιότατε και σεις Άγιε Καθηγούμενε και λοιποί πατέρες της Μονής το θεάρεστο έργο σας προς δόξαν Θεού και παρακαλώ να μας έχετε στο νου σας έμπροσθεν του Αγίου Θυσιαστηρίου του Ενός και μεγάλου Θεού μας.

Όλα τα ανωτέρω περιστατικά έχετε ρητώς την διαβεβαίωσή μου ότι μπορείτε να τα μεταφέρετε όπου εσείς κρίνετε σκόπιμο και προφανώς είναι στη διάθεσή σας και στη διάθεση οποιούδηποτε το επιθυμεί κάθε ιατρικό έγγραφο προς επιβεβαίωση των αναγραφομένων μου.

Τέλος, ήθελα να σας ευχαριστήσω για την δυνατότητα της επικοινωνίας μας αυτής και να ξέρετε πως έχετε και εδώ ένα σπίτι δικό σας που θα είναι πάντοτε ανοικτό κάθε ημέρα και ώρα να σας δεχθεί και να σας φιλοξενήσει.

Αναμένουμε με χαρά να σας συναντήσουμε από κοντά και να πάρουμε την ευχή σας. Σύντομα οδεύοντας προς τον τόπο της άλλης μου καταγωγής (τα Χρυσοχώραφα Σερρών) θα προσπαθήσουμε να σας δούμε και από κοντά.

Ασπαζόμενος την δεξιά σας Σεβασμιότατε, σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας και ζητώ ειλικρινά συγνώμη αν σας κούρασα.

Με βαθιά εκτίμηση και σεβασμό

Παύλος Τζώρτζογλου

Πηγή ekklisiaonline.gr

Διαβάστε επίσης

Η θαυματουργή ευχή, του Αγίου Λουκά του Ιατρού, για τους ασθενείς.

Η θαυματουργή ευχή του Αγίου Λουκά του Ιατρού για τους ασθενείς – προσευχή και σύντομος βίος

medlabnews.gr iatrikanea

Γεννήθηκε το 1877 στο Κερτς της Κριμαίας. Στο Κίεβο πήρε το πτυχίο της ιατρικής και αμέσως μετά το ξέσπασμα του Ρώσο - Ιαπωνικού πολέμου βρέθηκε στην Άπω Ανατολή όπου εργάστηκε ως χειρουργός με μεγάλη επιτυχία.

Εκεί συναντήθηκε με την μέλλουσα σύζυγό του, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Την ίδια εποχή μελετά σχετικά με την τοπική αναισθησία και συντάσσει επιστημονικά άρθρα.

Διαπρέπει στις εγχειρήσεις των οφθαλμών και αποφασίζει να ασχοληθεί με την θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων. Το 1917 εκλέγεται καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Τασκένδης.

Με την επανάσταση των Μπολσεβίκων η Εκκλησία βρέθηκε στο στόχαστρο και ο Άγιος συλλαμβάνεται για πρώτη φορά. Την περίοδο αυτή χάνει και την σύζυγό του από φυματίωση.

Σε αυτή την εποχή των δοκιμασιών για την Εκκλησία, συμμετέχει ενεργά στη ζωή της και χειροτονείται Διάκονος και Πρεσβύτερος.

Όταν το 1923 εκτοπίζεται ο Αρχιεπίσκοπος της Τασκένδης, κλήρος και λαός εκλέγουν στη θέση του Επισκόπου τον π.Λουκά.

Ο Επίσκοπος συλλαμβάνεται και πάλι από το καθεστώς και λόγω της μεγάλης αγάπης του λαού στο πρόσωπό του, αποφασίζουν να τον εξορίσουν στη Σιβηρία, μακριά από την Τασκένδη.

Η αγάπη και πάλι του λαού του Τουρουχάσκ ενοχλεί τους άθεους και παρά τα προβλήματα υγείας του Αγίου, τον εξορίζουν στο Πλάχινο, πέρα από τον ακριτικό κύκλο, όπου κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο ο ήλιος δεν ανατέλλει.

Εκεί υπέφερε τα πάνδεινα! Ο ξεσηκωμός όμως των κατοίκων του Τουρουχάσκ οι οποίοι ζητούσαν να γυρίσει κοντά τους ο γιατρός και Επίσκοπός τους, ανάγκασε τις αρχές να τον επαναφέρουν στον προηγούμενο τόπο της εξορίας του.

Στη συνέχεια, όταν ελευθερώθηκε, επέστρεψε και πάλι στην Τασκένδη, αλλά αυτή τη φορά συκοφαντείται και δέχεται αφόρητες πιέσεις να παραιτηθεί από το ιερό του αξίωμα.

Μετά από εξαντλητικές ανακρίσεις και φυλακίσεις εξορίστηκε για μία ακόμη φορά στην Βόρεια Ρωσία. Αρχίζει να χάνει την όρασή του. Ενώ από τους ασθενείς του δεν έπερνε ποτέ χρήματα, έδινε και το μισθό του στους πτωχούς και στους απόρους.

Όταν το 1941 τα χιτλερικά στρατεύματα μπαίνουν στη Ρωσία, ο Επίσκοπος - γιατρός, αν και εξόριστος, προσφέρεται εθελοντικά να εργαστεί για την θεραπεία των τραυματιών.

Μετά τον πόλεμο βραβεύθηκε με το βραβείο Στάλιν για την ηρωική εργασία του στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και για την μεγάλη του προσφορά στην ιατρική επιστήμη και εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας αναπτύσσοντας ένα τεράστιο φιλανθρωπικό και ποιμαντικό έργο.

Παρά την αντίδραση των κομματικών, η κηδεία του μετατράπηκε σε λαϊκή επανάσταση! Αξίζει να σημειωθεί, ότι το 1924 πραγματοποίησε επιτυχώς την πρώτη παγκοσμίως μεταμόσχευση νεφρού.

Η θαυματουργή ευχή του Αγίου Λουκά του Ιατρού

«Άγιε Ιεράρχα, ομολογητά, διδάσκαλε της αληθείας και ανάργυρε ιατρέ Λουκά, σοι κλίνομεν τα γόνατα της ψυχής και του σώματος και προσπίπτοντες τοις τιμίοις και ιαματικοίς λειψάνοις σου, σε παρακαλούμεν, ως τα τέκνα τους πατέρας αυτών.

Εισάκουσον ημών των αμαρτωλών, τίμιε πάτερ, και προσάγαγε την δέησιν ημών τω ελεήμονι και φιλανθρώπω Θεώ, ως εστώς ενώπιον αυτού μετά πάντων των αγίων.

Πιστεύομεν ότι αγαπάς ημάς δια της αυτής αγάπης ην ηγάπησας τους αδελφούς σου κατά την εν τω κόσμω βιοτήν σου.

Την τέχνην των ιατρών μετιών, των ασθενούντων τα αρρωστήματα, τη αρωγή της χάριτος, πλειστάκις εθεράπευσας.

Μετά δε την σεπτήν σου κοίμησιν, τα σα χαριτόβρυτα λείψανα, ο των όλων Δεσπότης, πηγήν ιατρείας ανέδειξεν.

Ποικίλας γαρ ιώνται ασθενείας καί δύναμιν δωρούνται τοις ευλαβώς ταύτα ασπαζομένοις και αιτουμένοις την θείαν πρεσβείαν σου.

Διό αιτούμεν σε και θερμώς παρακαλούμεν σε, τον την χάριν της ιατρείας κομισάμενον· τον ασθενούντα και δεινώς χειμαζόμενον αδελφόν ημών (….) επίσκεψαι και θεράπευσον εκ της συνεχούσης αυτόν ασθενείας.

Πάντιμε και αγιώτατε πάτερ Λουκά, ελπίς αρραγής των ασθενούντων και κεκμηκότων, μη επιλάθου δωρήσασθαι τω αδελφώ ημών (….) την ίασιν και πάσιν ημίν τα ευφρόσυνα.

Ίνα και ημείς συν σοι δοξάζωμεν τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, την μίαν θεότητα τε και βασιλείαν, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν».

dogma.gr

Παναγία και Ιατρική: η πίστη στο θαύμα, τη θεραπεία και τα μεγάλα προσκυνήματα

του Αλέξανδρου Γιατζίδη, M.D.,  medlabnews.gr iatrikanea

Η Κοίμηση της Θεοτόκου αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της χριστιανοσύνης και στην Ελλάδα γιορτάζεται από τη μία άκρη ως την άλλη με ιδιαίτερη λαμπρότητα και ευλάβεια. 

Η Εκκλησία μας εορτάζει, πρώτον, το θάνατο και την ταφή της Παναγίας και, δεύτερον, την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς. Αφού ο Κύριος με το σταυρικό του θάνατο πάτησε και κατάργησε το θάνατο, ήταν φυσικό να ανεβάσει στους ουρανούς τη Μητέρα του και να της χαρίσει τη δόξα της αιωνιότητας. Όπως λένε τα τροπάρια της Κοιμήσεως, ο θάνατός της προμνηστεύεται τη ζωή. Αυτή που γέννησε τη ζωή, έχει μεταβεί στη ζωή. Έτσι ο θάνατός της ονομάζεται «αθάνατος Κοίμησις». Και όλα αυτά γιατί η Παναγία πρώτη μεταξύ των ανθρωπίνων πλασμάτων πραγματοποίησε τη θεοποίηση του ανθρώπου, που είναι η συνέπεια της σάρκωσης.

Χιλιάδες πιστών με την ψυχή γεμάτη ελπίδα και κατάνυξη, προστρέχουν στα αμέτρητα προσκυνήματα  όπου λιτανεύονται οι θαυματουργές εικόνες της Παναγίας για να μαρτυρήσουν τη πίστη τους στο πρόσωπό της και να την ικετέψουν να μεσολαβήσει στον Υιό της για τη σωτηρία της ψυχής τους, αφού, σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση, η Παναγία λίγο πριν τη μετάστασή της στους Ουρανούς υποσχέθηκε ότι δεν θα σταματήσει να φροντίζει για όλο τον κόσμο και θα γίνει η «μεσίτρια» στον Υιό της για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

Η Παναγία Σουμελά

Η Παναγία Σουμελά είναι ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του ποντιακού ελληνισμού. Στις πλαγιές του Βερμίου, κοντά στο χωριό Καστανιά, ορθώνεται μεγαλόπρεπα η Μονή της Παναγίας Σουμελά, που κτίστηκε το 1951 από τους πρόσφυγες του Πόντου, ως μια προσπάθεια αναβίωσης της ιστορικής ομώνυμης Μονής, τα ερείπια της οποίας βρίσκονται στο όρος Μελά, κοντά στην Τραπεζούντα του Πόντου.
Εδώ φυλάσσεται η παλαιά θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, που σύμφωνα με την παράδοση φιλοτέχνησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, όπως και άλλα κειμήλια του εκεί Μοναστηριού. Η Μονή αποτελεί το πνευματικό κέντρο του Ποντιακού και όχι μόνο Ελληνισμού και τον Δεκαπενταύγουστο συρρέουν εδώ πολλοί πιστοί για να προσκυνήσουν την εικόνα και να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις που διαρκούν δύο ημέρες. Η Θεία Λειτουργία και ο Μεγάλος Εσπερινός της Κοίμησης της Θεοτόκου, τελούνται στη Μονή με θρησκευτική μεγαλοπρέπεια και ιερή ευλάβεια. Στο αποκορύφωμα της μεγάλης γιορτής της χριστιανοσύνης, ποντιακά συγκροτήματα από την Μακεδονία προσφέρουν μοναδικές στιγμές με παραδοσιακά τραγούδια και πολύωρο γλέντι.
Από το έτος ίδρυσής της μέχρι σήμερα την έχουν επισκεφθεί εκατομμύρια πιστοί από όλο τον κόσμο για να ζητήσουν τη χάρη της, ενώ η μεταφορά της εικόνας γίνεται με βυζαντινή κατάνυξη και θεωρείται μία από τις πιο συγκινητικές ακολουθίες.

Η Παναγία της Τήνου 

Η εικόνα της Παναγίας της Τήνου βρέθηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1823, έπειτα από πολλές προσπάθειες και με την υπόδειξη της Παναγίας στη μοναχή Πελαγία, στην ιστορική Μονή της "Κυράς των Αγγέλων", στο Κεχροβούνι. Ο δρόμος που οδηγεί από το λιμάνι στο ναό του Ευαγγελισμού, όπου βρέθηκε η εικόνα, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της άρρηκτης σχέσης του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Ο δρόμος αυτός αποτελεί το χώρο όπου αμέτρητες χιλιάδες ανθρώπων, κάθε χρόνο, εναποθέτουν τις ελπίδες τους και την πίστη τους ανηφορίζοντας με τα γόνατα για να φτάσουν στο ναό και να προσκυνήσουν τη Χάρης της.

Παναγία της Εκατονταπυλιανής 

Ο ναός της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής βρίσκεται στην Παροικία, της Πάρου. Ο Πάνσεπτος ναός της Εκατονταπυλιανής Πάρου αποτελεί το μεγαλύτερο ιερό προσκύνημα όχι μόνο στη περιφέρεια της Ιεράς Μητρόπολης Παροναξίας, που υπάγεται, αλλά και όλου του ελληνικού χώρου, μετά το συγκρότημα του Αγίου Όρους. Είναι ένα από τα σπουδαιότερα καλοδιατηρημένα παλαιοχριστιανικά μνημεία που βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια και μάλιστα το μεγαλύτερο σε μέγεθος. Ονομάστηκε έτσι, καθώς, σύμφωνα με την παράδοση, οι 99 πύλες (πόρτες) της είναι φανερές, ενώ η 100η θα φανερωθεί με το άνοιγμα αντίστοιχης μυστικής πόρτας που βρίσκεται στην Αγιά Σοφιά. Η ιερή εικόνα της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής που είναι έργο του 17ου αιώνα αποτελεί τη δεύτερη προσκυνηματική εικόνα των Κυκλάδων μετά την ιερή εικόνα της Παναγίας της Τήνου.

Τα φιδάκια στην Κεφαλλονιά 

Κάθε Δεκαπενταύγουστο μέσα και έξω από το ναό της Παναγίας Λαγκουβάρδας (ή Παναγία η Φιδούσα), κοντά στο χωριό Μαρκόπουλο στην Κεφαλλονιά, εμφανίζονται φίδια, τα οποία οι πιστοί ονομάζουν «φιδάκια της Παναγίας» και τα θεωρούν ιδιαίτερα γούρικα. Σύμφωνα με την παράδοση αν κάποια χρονιά τα φίδια δεν παρουσιασθούν, είναι κακό σημάδι.Σύμφωνα με τον μύθο, πρόκειται για τις καλόγριες ενός παλιού μοναστηριού που βρισκόταν στη περιοχή, οι οποίες, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των πειρατών, παρακάλεσαν την Παναγιά να τις μεταμορφώσει σε φίδια.
Την ώρα του εσπερινού, τα φιδάκια κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα στους πιστούς, στα προσκυνητάρια και στα στασίδια, χωρίς να φοβούνται ή να πειράζουν κανέναν. Μετά τη 15η Αυγούστου, αναχωρούν και τα φίδια.

Παναγία Αγιασώτισσα. 

Στην ενδοχώρα της Λέσβου, στην Αγιάσο, ο Δεκαπενταύγουστος αποτελεί μία ξεχωριστή εμπειρία για όλους. Η ομώνυμη εικόνα είναι έργο του ευαγγελιστή Λουκά, πλασμένη με κερί και μαστίχα. H εκκλησία είναι γνωστή κυρίως για τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Bρεφοκρατούσας και στεγάζει Εκκλησιαστικό Μουσείο με μια σημαντική συλλογή χειρογράφων, σκευών και άλλων εκκλησιαστικών αντικειμένων.
Εκεί, ο Δεκαπενταύγουστος αποτελεί μια ξεχωριστή εμπειρία, καθώς πιστοί, επισκέπτες και ντόπιοι, απολαμβάνουν ένα από τα ωραιότερα πανηγύρια του ανατολικού Αιγαίου. Πολλοί προσκυνητές, με αφετηρία την πόλη της Μυτιλήνης, περπατούν 25 χιλιόμετρα για να φθάσουν στην εκκλησία, όπου και διανυκτερεύουν. Την ημέρα της γιορτής της Παναγίας, ύστερα απ' τη καθιερωμένη λειτουργία, γίνεται η περιφορά της εικόνας γύρω από το ναό, ενώ οι εορταστικές εκδηλώσεις φθάνουν στο αποκορύφωμά τους με τις μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις στην πλατεία του χωριού. Πολλοί από τους προσκυνητές, με αφετηρία την πόλη της Μυτιλήνης, περπατούν 25 χιλιόμετρα για να φθάσουν στον αυλόγυρο της εκκλησίας, όπου διανυκτερεύουν.

Στον Ταΰγετο, η Μονή της Παναγίας της Γιάτρισσας είναι κτισμένη στην κορυφογραμμή σε υψόμετρο 1.000μ. Είναι αφιερωμένη στη Γένεση της Παναγίας και έχει οικοδομηθεί σε ερείπια αρχαίου ναού της Αθηνάς Γιατρίσσης. Στο εσωτερικό της μονής, ακόμα διακρίνονται δομικά στοιχεία από τον αρχαίο ναό. Στη Σαμοθράκη, υπάρχει η Παναγία Κουφή, επειδή θεωρείται ότι θεραπεύει άτομα με προβλήματα ακοής, και στις Σέρρες η λεχούσα, η οποία πιστεύεται ότι προστατεύει τις λεχώνες.

Παναγία η Γιάτραινα

Παναγία η Γιάτραινα βρίσκεται στο Ιατρικό Μουσείο που βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη Ιωαννίνων. Η εικόνα είναι μια αναπαράσταση 12 ιατρικών θαυμάτων της Παναγίας.

Και υπάρχουν πολλά ακόμα προσκυνήματα της Παναγίας, σε ολόκληρη την Ελλάδα, όπου πιστοί εναποθέτουν τις ελπίδες για την υγεία τους.

Επειδή η Παναγία συνδέεται στενά με την προσδοκία της θεραπείας πολλά εκκλησάκια σε χώρους υγείας – νοσοκομεία ιδρύματα είναι αφιερωμένα στην Παναγία, αλλά και πολλά ιδρύματα- κλινικές φέρουν το Ονομά της.

Στις μέρες μας, περίπου 3 - 4 δισεκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πιστεύουν σε μια θεϊκή δύναμη και στην επίδραση της προσευχής για την επίτευξη της θεραπείας. Έχουν καταγραφεί πολλές περιπτώσεις ίασης, οι οποίες αποδίδονται στη Θεϊκή παρέμβαση. Άλλωστε, όλες οι θρησκείες αναγνωρίζουν την ύπαρξη της Θεϊκής παρέμβασης για την αποκατάσταση της υγείας.

Υπάρχουν ασθενείς που θεραπεύονται παρά το γεγονός ότι η επιστήμη δεν τους δίνει καμία ελπίδα ανάρρωσης. Ο Γάλλος γιατρός Πατρίκ Τεγέ, θέσπισε επτά προϋποθέσεις που εφόσον ισχύουν μπορεί να κριθεί η θεραπεία ως θαύμα. Πρώτον, θα πρέπει η νόσος να είναι γνωστή και καταγεγραμμένη. Δεύτερον, θα πρέπει να είναι σοβαρή, ικανή να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ασθενούς. Τρίτον, να υπάρχουν μετρήσιμες οργανικές και σωματικές βλάβες, απαραίτητο κριτήριο για να αποκλειστεί η περίπτωση ψυχικής νόσου. Τέταρτον, δεν θα πρέπει να έχει εφαρμοστεί κανένα είδος θεραπείας στο μεσοδιάστημα, που να έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία ίασης. Πέμπτον (ένα σημείο ιδιαίτερης σημασίας), θα πρέπει η ίαση να έχει προκύψει ξαφνικά, από τη μια στιγμή στην άλλη. Έκτον, η ίαση θα πρέπει να είναι ολοκληρωτική, όχι μερική, επιτρέποντας στον ασθενή να επιστρέψει στην κατάσταση που ήταν πριν νοσήσει. Και, έβδομον, η ίαση θα πρέπει να είναι μόνιμη

Τα τελευταία χρόνια, είναι αλήθεια ότι όλο και περισσότεροι ειδικοί και μη υποστηρίζουν ότι θα ήταν σκόπιμο να περάσουν στο προσκήνιο και οι ψυχικές - πνευματικές όψεις του ανθρώπου, χωρίς αυτό να οδηγήσει σε οποιαδήποτε μορφή απαξίωσης των κατακτήσεων της σύγχρονης Ιατρικής και Τεχνολογίας.

Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι η προσευχή και ο διαλογισμός είναι δυνατό να συμβάλουν στην αποκατάσταση της υγείας. Ο ασθενής δεν χρειάζεται να γνωρίζει συγκεκριμένες προσευχές, ούτε το κέρδος της προσευχής αφορά μια συγκεκριμένη θρησκεία. Δεν μπορεί να προβλεφθεί εάν κάποτε η επιστημονική έρευνα θα επιτύχει να αναλύσει την πραγματική φύση της ψυχής ή της ψυχικής διάστασης του ανθρώπου. Όμως, ήδη έχει αρχίσει να καταγράφει την επίδραση των πνευματικών διεργασιών στο μυαλό και το σώμα. 

The Panagia and Medicine: The Expectation of a Miracle

By Alexander Yiatzides, M.D.

Panagia Giatraina

For Hellenism, August is the month of the Panagia. According to Greek Christian tradition, the person of the Panagia is closely linked with the expectation of the healing of a person from human pathologies.
The Dormition of the Theotokos is one of the biggest celebrations of Christianity, and in Greece it is celebrated from one end to the other with great brilliance and reverence. Thousands of believers with their soul full of hope and devotion, run to countless shrines, where miraculous icons of the Panagia are processed, to testify of their faith in her person and to beg her intercession to her Son for their souls, since, according to religious tradition, the Panagia shortly before her translation to the Heavens, promised that she would not cease caring for the entire world, and that she would become an "intercessor" to her Son for the salvation of mankind.

Panagia Soumela is one of the important centers of Pontian Hellenism. From its founding until today it has been visited by millions of believers from around the world seeking her grace, while the procession of her icon which is done with Byzantine solemnity is considered one of the most moving services.
The Panagia of Tinos. The icon of the Panagia of Tinos was found on January 30th of 1823, after several attempts and with the suggestion of the Panagia to the nun Pelagia, at the historic Monastery of our Lady of the Angels, in Kehrovouni. The road leading from the harbor to the Church of the Annunciation, where the icon was found, is the greatest proof of the indissoluble relationship of Hellenism and Orthodoxy. This road is the place where countless thousands of people every year place their hopes and faith as they go uphill on their knees in order to reach the church and venerate her grace.
The Panagia of a Hundred Gates (Ekatontapyliani). The Church of Panagia Ekatontapyliani is located in Parikia, Paros. The All-revered Church of a Hundred Gates in Paros is one of the largest sacred shrines not only in the periphery of the Metropolis of Paronaxia, which it is under, but in the whole country of Greece after the community of Mount Athos. The sacred icon of Panagia Ekatontapyliani is a work of the 17th century and is the second most revered icon of the Cyclades after the sacred icon of the Panagia of Tinos.
The Snakes of Kefallonia. Every August 15th inside and outside of the Church of the Panagia of Lagouvarda (or Panagia Fidousa), near the village of Markopoulo in Kefallonia, snakes appear, which the faithful call "snakes of the Panagia", and are considered very lucky. According to tradition, if a snake doesn’t appear, it is a bad sign. This happened in 1940, as well as 1953, when the island underwent earthquakes.
Panagia Agiasotissa. In the hinterland of Lesvos, in Agiaso, August 15th is a different experience for everyone. The icon is the work of Luke the Evangelist, modeled in wax and mastic. Many of the pilgrims walk 25 kilometers overnight from the city of Mytilene to the courtyard of the church.
The Monastery of Panagia Giatrissa is built on a ridge at an altitude of 1,000 meters. It is dedicated to the Nativity of the Theotokos (Sept. 8) and is built on the ruins of the ancient temple of Athena Giatrissa. Inside the monastery one could distinguish components of the ancient temple.
Panagia Koufi is in Samothrace, and she is so named because she is considered to treat people with hearing problems, and in Serres isPanagia the Nursing (Lehousa), who is believed to protect nursing mothers.
Panagia Giatraina is located in the Medical Museum at the university campus of Ioannina. The icon is a representation of twelve medical miracles of the Panagia.


And there are many other shrines of the Panagia throughout Greece, where believers place their hopes for their health. Since the Panagia is closely linked with the expectation for treatment, many chapels in places of health/hospital institutions are dedicated to the Panagia, and many institutions/clinics are named after her.
In our days, around 3-4 billion people worldwide believe in a Divine power and the effect of prayer to achieve treatment. There are many recorded cases of healings, which are attributed to Divine intervention. Besides, all religions acknowledge the existence of Divine intervention to restore health.
There are sick people treated despite the fact that science has given them no hope of recovery. The French doctor Patrick Theillierte established seven conditions which can be applied to judge a miraculous cure. First, the disease should be known and documented. Second, it must be serious, able to endanger a sick person’ life. Third, there is measurable organic and bodily harm, an essential criterion to exclude a case of mental illness. Fourth, there must not have been any type of treatment applied in the interval, which could play an important role in the healing process. Fifth (a point of particular importance), the healing should take place suddenly, from one moment to another. Sixth, the cure must be complete, not partial, allowing the sick person to return to a state they were in before they fell ill. And seventh, the cure must be permanent.
In recent years, it is true that more and more experts argue that it would be appropriate for the mental/spiritual aspects of man to go to the foreground, without this leading to any form of devaluation of the achievements of modern medicine and technology.
These findings suggest that prayer and meditation can help to restore health. The sick person does not need to know specific prayers, nor the profit of prayer from a specific religion. It cannot be predicted if scientific research will achieve to analyze the true nature of the soul or the mental dimension of man. However, the effect of spiritual processes in mind and body have already begun to be recorded.

Source: Translated by John Sanidopoulos.

Διαβάστε επίσης

• Ο Αγιος Παντελεήμων, ο ανάργυρος γιατρός
• Ἰατρική Ἐπιστήμη και Ὀρθόδοξη Πίστη
• Βιοηθική και κοινωνική – Προσέγγιση των ορίων της ιατρικής.
• Ασθένεια και θεραπεία στην ορθόδοξη παράδοση και στις σύγχρονες αιρέσεις 

Πρώτη δημοσίευση: Αύγουστος 2012 — MEDLABNEWS.GR | Συγγραφέας: Αλέξανδρος Γιατζίδης

Τελευταία ουσιαστική ενημέρωση: 25 Μαρτίου 2026